© ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή οποιωνδήποτε στοιχείων ή σημείων του e-περιοδικού μας, χωρίς γραπτή άδεια του υπεύθυνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια (pakapodistrias@gmail.com), καθώς αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία, προστατευόμενη από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

19.6.10

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος

Η περιβαλλοντική κρίση αποτελεί ένα από τα κορυφαία προβλήματα που αντιμετωπίζει η σύγχρονη ανθρωπότητα. Η μείωση της βιοποικιλότητας και η εξαφάνιση σημαντικού ποσοστού της χλωρίδας και της πανίδας, η αλόγιστη σπατάλη των φυσικών πόρων και όλα τα προβλήματα που αυτή συνεπάγεται, η αδυναμία ικανοποιητικής διαχείρισης των απορριμμάτων και κυρίως οι ραγδαίες κλιματικές αλλαγές, καταδεικνύουν την κρισιμότητα της κατάστασης. «Πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καί συνωδίνει» (Ρωμ. 8,22).

Ο σύγχρονος άνθρωπος, έχει αντιληφθεί το οικολογικό αδιέξοδο της εποχής μας, και έχει αρχίσει να κινητοποιείται για την αντιμετώπισή του. Τις τελευταίες δεκαετίες ευαισθητοποιήθηκε σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος.

Παρόλα αυτά οι προσπάθειες τόσο των αρμόδιων φορέων, όσο και της Παγκόσμιας Κοινότητας, συναντούν ανυπέρβλητα εμπόδια, επειδή διακυβεύονται ισχυρά συμφέροντα. Έτσι παρατηρείται αδυναμία συνεννόησης και ως εκ τούτου αποτυχία των διεθνών προσπαθειών που αφορούν το περιβάλλον.

Η οικολογική κρίση καθιστά επιτακτική την ανάγκη αλλαγής και αναθεώρησης της στάσης του κάθε ανθρώπου στη σχέση του με το περιβάλλον και την αναζήτηση των βαθύτερων αιτιών της.

Η ευλογία που έλαβε ο άνθρωπος από τον Θεό, ως η κορωνίδα της Δημιουργίας, «πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς» (Γεν. 1,28), παρερμηνεύθηκε, με αποτέλεσμα να διαμορφωθεί η σημερινή κρίσιμη κατάσταση.

Η απληστία οδήγησε τον άνθρωπο σε μια αλόγιστη εκμετάλλευση του περιβάλλοντος. Η υπερκαταναλωτική του μανία τον οδήγησε να λησμονήσει το γεγονός ότι η ευημερία του εξαρτάται από τη λελογισμένη χρήση της Δημιουργίας.

Η κρίση είναι πρωτίστως πνευματική και ηθική και προκύπτει από τα πάθη του ανθρώπου, τον εγωισμό και τη φιλαυτία. Όμως ο άνθρωπος δεν ορίστηκε καταναλωτής και καταχραστής, αλλά οικονόμος, διαχειριστής και ιερέας της Δημιουργίας.

Προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να αναζητηθεί και η αλλαγή της στάσης του προς την φύση και να συνδυαστεί με δράση. Η στροφή απλώς σε πιο «οικολογικές» πρακτικές χωρίς μια ουσιαστική «καρδιακή» αλλαγή, είναι ανώφελη.

Στη γλώσσα της εκκλησίας, η αλλαγή αυτή ονομάζεται μετάνοια. Μετάνοια σημαίνει μία ολοκληρωτική αλλαγή της νοοτροπίας. Είναι απαραίτητο να αλλάξουμε ριζικά τον τρόπο που σκεφτόμαστε για τον Θεό, τη Δημιουργία και τους συνανθρώπους μας.

Η Εκκλησία δεν αποτελεί ούτε ακτιβιστική οργάνωση, ούτε περιβαλλοντικό σύλλογο, αλλά φορέα πνευματικής καθοδήγησης.

Έτσι απέναντι στις άπληστες επιδιώξεις του σύγχρονου ανθρώπου για συνεχώς αυξανόμενο κέρδος και ευδαιμονία, προτείνει την «ευχαριστιακή», «λειτουργική» και «ασκητική» χρήση του κόσμου, καλλιεργώντας ένα περιβαλλοντικό ήθος, που βασίζεται στις αξίες της αγάπης και του σεβασμού προς το Θεό, τον άνθρωπο και όλη την κτίση.

Μέσα από ένα τέτοιο δρόμο μπορεί να επιτευχθεί η Αειφορία, η οποία αποτελεί ζητούμενο της εποχής μας.

Έτσι ακόμα και η παρούσα οικονομική κρίση θα μπορούσε να αποτελέσει μια ευκαιρία για την υιοθέτηση περιβαλλοντικού ήθους.

Ας θεωρήσει ο καθένας μας τον εαυτό του συνυπεύθυνο για τον κόσμο που μας εμπιστεύθηκε ο Θεός κάνοντας πράξη το «ἐργάζεσθαι καί φυλάσσειν» (Γεν. 2,15).

5.6.10

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος (5 Ιουνίου)


Ἐπί ἔτη πολλά ἀσχολουμένη ἡ ἡμετέρα Μετριότης περί τά προβλήματα τά σχέσιν ἔχοντα πρός τόν περιβάλλοντα ἡμᾶς κόσμον, διεπίστωσεν ὅτι βασικόν αἴτιον πασῶν τῶν καταστροφῶν ἐν τῇ δημιουργίᾳ εἶναι ἡ πλεονεξία καί ἡ συνεχής τάσις ἀκράτου πλουτισμοῦ τῶν κατοίκων τῶν λεγομένων «ἀνεπτυγμένων» χωρῶν.

Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν Πατέρες ἐδίδαξαν ἀλλά καί ἔζησαν τόν Παύλειον λόγον «ἔχοντες διατροφάς καί σκεπάσματα, τούτοις ἀρκεσθησόμεθα» (Α΄ Τιμ. 6, 8) ἀκολουθοῦντες ἐν ταυτῷ τήν Σολομώντειον προσευχήν «πλοῦτον καί πενίαν μή μοι δῷς, σύνταξόν δέ μοι τά δέοντα καί αὐτάρκη» (Παροιμίαι ΚΔ΄). Τά περαιτέρω τούτων «εἰς τήν ἀπηγορευμένην περπερίαν ἐκπίπτουσιν», ὡς διδάσκει ὁ φωστήρ τῆς Καισαρείας, ὁ μέγας Βασίλειος.

Καθά δέ λέγει ὁ τῆς ἡμετέρας Μετριότητος προκάτοχος, ὁ Ἱερός Χρυσόστομος Ἰωάννης, «φεύγωμεν ἐν ἅπασι τοῖς πράγμασι τήν πλεονεξίαν καί τό τήν χρείαν ὑπερβαῖνον» (ὁμιλία ΛΖ΄ εἰς τήν Γένεσιν), διότι αὕτη «πρός ἐσχάτην ὠμότητα καί ἀπανθρωπίαν γυμνάζει τούς ἁλόντας» (Ὁμιλία ΠΓ΄ εἰς Ματθαῖον) καί «οὐκ ἀφίησιν ἀνθρώπους εἶναι τούς ἀνθρώπους, ἀλλά θηρία καί δαίμονας» (Ὁμιλία ΛΘ΄ εἰς Α΄ Κορινθίους).

Ἔχοντες λοιπόν κατά νοῦν ὅτι Ὀρθοδοξία σημαίνει τήν ἀπόρριψιν παντός περιττοῦ καί ὅτι ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός εἶναι «οἰκονόμος καλός ποικίλης χάριτος Θεοῦ» (Α΄ Πέτρου 4, 10), περαίνομεν τό ἁπλοῦν τοῦτο μήνυμα διά τινος παλαιᾶς μικρᾶς ἱστορίας, ἐξ ἧς πᾶς νοήμων δύναται νά ἀντιληφθῇ πῶς οἱ παλαιοί, ἄνευ πτυχίων, ἀλλ᾿ ἐν θερμῇ πίστει καί σεβασμῷ πρός τήν δημιουργίαν, ἀντελαμβάνοντο τήν οὐσίαν τοῦ τί ἐστι περιβάλλον καί πῶς διατηρεῖται ἀνέπαφον καί ἀεί ἀκμάζον:

Ἐκ τοῦ Γεροντικοῦ τοῦ Σινᾶ, «περί Γεωργίου˙ Τούτῳ τῷ δικαίῳ Γεωργίῳ παρέβαλόν ποτε ὀκτώ Σαρακηνοί πεινῶντες, καί μηδέν τό σύνολον τοῦ αἰῶνος τούτου ἐσχηκώς δοῦναι αὐτοῖς, τήν γάρ κάππαριν τήν ἀγρίαν ἥν ὠμήν ἤσθιε, δυναμένην καί κάμηλον ἀποκτεῖναι τῇ πικρότητι, οὐκ ἠδύναντο ἐσθίειν. Ὁρῶν οὖν αὐτούς δεινῶς λιμώττοντας, λέγει ἑνί ἐξ αὐτῶν˙ Λαβέ τό τόξον καί πέρασον τόν βουνόν τοῦτον˙ εὑρήσεις ἀγέλην αἰγαγρίων καί τόξευσον ἕν ἐξ αὐτῶν, οἷον θέλεις καί μή δοκιμάσῃς τοξεῦσαι ἄλλο. Ἀπελθών οὖν ὁ Σαρακηνός καθώς εἶπεν αὐτῷ ὁ γέρων καί τοξεύσας καί σφάξας τό ἕν, ἐδοκίμασε τοξεῦσαι καί ἕτερον, καί εὐθέως ἐκλάσθη τό τόξον αὐτοῦ. Ἐλθών οὖν καί ἐνέγκας τό κρέας διηγήσατο τοῖς ἑταίροις αὐτοῦ τό γεγονός εἰς αὐτόν».

Οι συνεπέστεροι Αναγνώστες μας

Related Posts with Thumbnails