© ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή οποιωνδήποτε στοιχείων ή σημείων του e-περιοδικού μας, χωρίς γραπτή άδεια του υπεύθυνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια (pakapodistrias@gmail.com), καθώς αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία, προστατευόμενη από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

31.8.11

Πατριαρχικό Μήνυμα για την Εκκλησιαστική Ημέρα Περιβάλλοντος (1η Σεπτεμβρίου 2011)

Η Χάρις του Θεού καταξιώνει ημάς σήμερον όπως εναρξώμεθα ενός εισέτι εκκλησιαστικού έτους, ενός εισέτι εορτολογικού κύκλου, εντός των ευλογημένων ευκαιριών του οποίου καλούμεθα να καταβάλωμεν αγώνα πνευματικόν διά να αξιοποιήσωμεν καλλίτερον την δοθείσαν ημίν δυνατότητα του γενέσθαι «καθ’ ομοίωσιν» Θεού, ώστε να καταστώμεν και ημείς άγιοι Αυτού.

Η σημερινή όμως ημέρα, η 1η Σεπτεμβρίου, η πρώτη του νέου εκκλησιαστικού έτους, είναι αφιερωμένη, πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και εις την προσευχήν διά το φυσικόν περιβάλλον.

Η δε πρωτόβουλος αύτη απόφασις ουδόλως τυγχάνει άσχετος προς την ανωτέρω σημειολογίαν της σημερινής ημέρας, καθώς ο πνευματικός αγών ο οποίος επιφέρει την καλήν αλλοίωσιν του ανθρώπου συμβάλλει και εις την βελτίωσιν των σχέσεών του προς το περιβάλλον και εις την καλλιέργειαν της ευαισθησίας του ανθρώπου υπέρ της προστασίας και διαφυλάξεως αυτού.

Δοξολογούμεν, λοιπόν, σήμερον το άγιον όνομα του Θεού, διότι εχάρισεν εις την ανθρωπότητα και διατηρεί και συνέχει την φύσιν, ως το καταλληλότατον περιβάλλον διά την εν αυτώ υγιεινήν ανάπτυξιν του σώματος και του πνεύματος του ανθρώπου.

Ταυτοχρόνως δεν δυνάμεθα όμως να παρασιωπήσωμεν και το γεγονός, ότι ο άνθρωπος δεν τιμά πρεπόντως την δωρεάν ταύτην του Θεού και καταστρέφει το περιβάλλον, εκ πλεονεξίας ή εξ άλλων εγωϊστικών επιδιώξεων.

Το περιβάλλον ημών αποτελείται, ως γνωστόν, εκ του εδάφους, των υδάτων, του ηλίου, του αέρος αλλά και εκ της πανίδος και της χλωρίδος.

Ο άνθρωπος δύναται να εκμεταλλεύηται προς ίδιον όφελος την φύσιν μέχρις όμως ενός ορίου, ώστε να διασφαλίζηται η αειφορία, ήτοι η δυνατότης αναπαραγωγής των καταναλωθέντων ενεργειακών πόρων αλλά και των εμβίων, αλόγων, κτισμάτων.

Άλλωστε, η καλώς εννοουμένη εκμετάλλευσις της φύσεως αποτελεί και εντολήν του Θεού προς τον άνθρωπον, προ και μετά την πτώσιν αυτού.

Η υπέρβασις όμως του ορίου τούτου, ήτις δυστυχώς αποτελεί φαινόμενον των δύο τελευταίων αιώνων εις την ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους, καταστρέφει την αρμονίαν των φυσικών συνισταμένων του περιβάλλοντος και οδηγεί εις τον κορεσμόν και την νέκρωσιν της δημιουργίας, αλλά και αυτού τούτου του ανθρώπου, ο οποίος δεν δύναται να επιβιώσῃ εντός απερρυθμισμένων εις βαθμόν μη αναστρέψιμον οικοσυστημάτων.

Αποτέλεσμα δε του φαινομένου τούτου είναι η εμφάνισις και εξάπλωσις ασθενειών προκαλουμένων υπό του, ανθρωπίνη ευθύνη, μολυσμού των διατροφικών αγαθών.

Εις τας ημέρας μας, ορθώς μεν τονίζεται η μεγάλη σημασία των δασών και εν γένει της χλωρίδος διά την αειφορίαν του γηΐνου οικοσυστήματος ως και την διασφάλισιν των υδατίνων πόρων, αλλά δεν πρέπει να υποτιμάται και η μεγάλη συμβολή των ζώων εις την εύρυθμον λειτουργίαν αυτού.

Τα ζώα ανέκαθεν υπήρξαν φίλοι του ανθρώπου και οι υπηρέται των ανθρωπίνων αναγκών καθώς παρείχον και παρέχουν εις αυτόν τροφήν, ένδυσιν, μεταφορικόν έργον αλλά και προστασίαν και συντροφικότητα.

Στενωτάτη είναι η σχέσις του ανθρώπου με τα ζώα, ως καταδεικνύεται εκ του γεγονότος ότι αυτά επλάσθησαν την ιδίαν ημέραν με αυτόν (Γεν. 1, 24-31) η και εκ της δοθείσης υπό του Θεού εντολής εις τον Νώε όπως διασώση έν ζεύγος εξ εκάστου είδους από τον επικείμενον κατακλυσμόν (Γεν. 6, 19).

Τυγχάνει χαρακτηριστικόν το γεγονός ότι ο Θεός επιδεικνύει ιδιαιτέραν μέριμναν διά την διάσωσιν του ζωϊκού βασιλείου.

Εις τους βίους των Αγίων αναφέρονται πολλαί διηγήσεις διά τας αρίστας σχέσεις μεταξύ Αγίων και αγρίων ζώων, τα οποία υπό άλλας συνθήκας δεν διατηρούν φιλικάς σχέσεις προς τον άνθρωπον. Βεβαίως αυτό δεν οφείλεται εις την κακήν φύσιν των, αλλά εις την αντίστασιν του ανθρώπου προς την Χάριν του Θεού και την συνεπακόλουθον συγκρουσιακήν σχέσιν αυτού μετά των στοιχείων και των αλόγων εμβίων όντων της φύσεως.

Άλλωστε, συνέπεια της διαταράξεως της σχέσεως των πρωτοπλάστων προς τον Δημιουργόν των και Θεόν ήτο και η διατάραξις των σχέσεων αυτών μετά του περιβάλλοντος: «επικατάρατος η γη εν τοις έργοις σου• εν λύπαις φάγη αυτήν πάσας τας ημέρας της ζωής σου• ακάνθας και τριβόλους ανατελεί σοι, και φάγη τον χόρτον του αγρού.

Εν ιδρώτι του προσώπου σου φάγη τον άρτον σου έως του αποστρέψαι σε εις την γην, εξ ής ελήφθης•» (Γεν. 3, 17-19) Η ειρήνευσις του ανθρώπου μετά του Θεού συνεπάγεται και την ειρήνευσιν αυτού μετά των στοιχείων της φύσεως.

Είναι φανερόν, κατόπιν τούτων, ότι η αγαθή σχέσις του ανθρώπου προς το περιβάλλον αναπτύσσεται όταν παραλλήλως αναπτύσσηται αγαθή σχέσις αυτού προς τον Θεόν.

Τυγχάνει γνωστή η αφήγησις του Συναξαριστού περί της εμπειρίας του Μεγάλου Αντωνίου, ο οποίος εις ηλικίαν ενενήκοντα ετών απεφάσισεν, καθοδηγηθείς υπό Αγγέλου Κυρίου, να πορευθή ενδότερον της ερήμου προς αναζήτησιν και άλλου αναχωρητού, του Οσίου Παύλου του Θηβαίου, ίνα λάβη παρ’ αυτού ωφέλειαν πνευματικήν.

Πορευθείς επί τριήμερον εις αναζήτησιν αυτού και ιχνηλατήσας σημεία θηρίων αγρίων συνήντησε λέοντα, ο οποίος υπεκλίθη ήρεμος έμπροσθέν του και ποιήσας μεταβολήν ωδήγησε τον Μέγαν Αντώνιον εις το σπήλαιον του Οσίου Παύλου, ένθα εύρεν αυτόν διακονούμενον υπό θηρίων.

Κόραξ εκόμιζεν αυτώ τον επιούσιον άρτον! Την ημέραν μάλιστα της επισκέψεως του Μεγάλου Αντωνίου εκόμισεν εις αυτόν διπλήν μερίδα μεριμνήσας και διά τον επισκέπτην αυτού! Οι Άγιοι ούτοι είχον αναπτύξει αγαθήν σχέσιν μετά του Θεού, διό και είχον φιλικάς σχέσεις προς πάντα τα ζώα της φύσεως.

Η δημιουργία αυτής της αγαθής σχέσεως προς τον Θεόν πρέπει να προτάσσηται ως το κύριον μέλημά μας, και υπηρέτης αυτής της προοπτικής πρέπει να είναι η αγαθή σχέσις μας προς το ζωϊκόν, το φυτικόν και το άψυχον περιβάλλον μας. Υπό την προοπτικήν αυτήν η ζωοφιλία δεν θα αποτελή στείραν κοινωνικήν εκδήλωσιν συμπαθείας προς τα προσφιλή μας ζώα, πολλάκις συνοδευομένην δυστυχώς και υπό αναλγησίας διά τον πάσχοντα συνάνθρωπον, την εικόνα του Θεού, αλλά θα είναι αποτέλεσμα της αγαθής σχέσεώς μας προς τον Δημιουργόν του παντός.

Είθε ο Δημιουργός του καλού λίαν σύμπαντος και του καλού λίαν γηΐνου οικοσυστήματος να εμπνεύσηι όλους ημάς να συμπεριφερώμεθα ευσπλάχνως προς άπαντα τα στοιχεία της φύσεως, με καρδίαν ελεήμονα υπέρ πάντων αυτών, ανθρώπων, ζώων και φυτών, ως και ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος λέγει, απαντών εις την ερώτησιν: «Τί εστι καρδία ελεήμων;». «Καρδία ελεήμων εστί, καύσις καρδίας υπέρ πάσης της κτίσεως, υπέρ των ανθρώπων, και των ορνέων, και των ζώων, και υπέρ παντός κτίσματος. Και εκ της μνήμης αυτών, και της θεωρίας αυτών ρέουσιν οι οφθαλμοί δάκρυα. Εκ της πολλής και σφοδράς ελεημοσύνης της συνεχούσης την καρδίαν, και εκ της πολλής καρτερίας σμικρύνεται η καρδία αυτού, και ου δύναται βαστάξαι, ή ακούσαι, ή ιδείν βλάβην τινά, ή λύπην μικράν εν τη κτίσει γενομένην» (Αββά Ισαάκ του Σύρου, Άπαντα τα ευρεθέντα σχετικά, Λόγος ΠΑ΄).

Διά της τοιαύτης ευσπλαχνίας ημών προς άπασαν την κτίσιν θα τιμήσωμεν το θεόσδοτον αξίωμα ημών ως αρχηγών της Κτίσεως, ενδιαφερομένων μετά πατρικής στοργής υπέρ πάντων των στοιχείων αυτής, τα οποία ούτω θα μάς υπακούουν αισθανόμενα την αγαθοεργόν διάθεσίν μας, και θα πειθαρχούν εις την επιτέλεσιν της φιλανθρώπου και υπηρετικής των αναγκών μας αποστολής των.

Φωτογραφία: Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος από τον Νίκο Μαγγίνα, Ίμβρος 2011 / Φως Φαναρίου

27.8.11

Ο Μητροπολίτης Ζακύνθου κατά των Νερώνων του νησιού

  Φωτογραφίες, χθες το απόγευμα: π. Π. Κ. 






Ομιλώντας χθες ο Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος Β΄ προς το πυκνότατο εκκλησίασμα, κατά το πολυαρχιερατικό Συλλείτουργο των "Μπασιμάτων" του Πολιούχου μας Αγίου Διονυσίου, έκανε ιδιαίτερη μνεία στην ορεινή περιοχή του νησιού, στα χωριά Κοιλιωμένος, Άγιος Λέων, Μονή Υπεραγάθου - Σιναϊτικό Μετόχιο, Πόρτο Ρόξα και Λιμνιώνα, που από προχθές έχουν παραδοθεί στη μανία της Φωτιάς.


Εξέφρασε την απέραντη θλίψη του για την ολοκληρωτική καταστροφή, που συντελείται στον πνεύμονα εκτεταμένου πρασίνου της περιοχής αυτής, μια θλίψη, η οποία σκιάζει την εορταστική διάθεση επί τη πανηγύρει του Αγίου Διονυσίου. Καταφέρθηκε κατά των σύγχρονων Νερώνων και κάλεσε όλους να συνεισφέρουν με τον τρόπο τους στην εμπέδωση οικολογικής συνείδησης και αγαστής συναρμογής όλων με το πολύπαθο φυσικό περιβάλλον μας.

24.8.11

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης εγκαινίασε το Οικολογικό Πάρκο των Αγίων Θεοδώρων στην Ίμβρο


Ρεπορτάζ - φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας / Φως Φαναρίου Παναγιώτη Ανδριόπουλου

Χθες το απόγευμα στο χωριό του, στους Αγίους Θεοδώρους στην Ίμβρο, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος εγκαινίασε το Οικολογικό Πάρκο των Αγίων Θεοδώρων.
Παρέστησαν ο Μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου Κύριλλος, ο Επίσκοπος Δορυλαίου Νίκανδρος, Άρχοντες της Μ.τ.Χ.Ε., με επικεφαλής τον Πρόεδρο των Οφφικιάλων Οδ. Σασαγιάννη, ο οποίος και μίλησε καταλλήλως, πολλοί Ίμβριοι και απόδημοι.
Μίλησε φυσικά και ο Πατριάρχης, γνωστός ανά την υφήλιο για την οικολογική του ευαισθησία και τη συμβολή του στην οικολογική αφύπνιση του πλανήτη.

 

 



 





6.8.11

Η συνέργεια της ύλης στη μεταμόρφωση της Κτίσης

[Μικρό απόσπασμα Ομιλίας του Πρωτοπρεσβυτέρου του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτη Καποδίστρια, κατά την ευλογία των Σταφυλιών, στην εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, 6 Αυγούστου 2011]


[...]
Στο όρος Θαβώρ ο Κύριος δεν απέκτησε φως από κάπου έξωθεν, αλλά έδειξε Φως αφ' Εαυτού Του, έστω και μιαν απειροελάχιστη -πλην υπέροχη- ακτίνα, από εκείνο το παντέλειο Φως, το οποίο διαθέτει! Έκτοτε ο άνθρωπος καλείται σε κάθε λατρευτική ευκαιρία να μεταμορφωθεί επί το θεοπρεπέστερον, δεδομένου ότι δεν παύει να είναι ζώον θεούμενον!

Η ύλη, η οποία τον περιβάλλει, δύναται να αναγγείλει και αυτή την ποίησιν των χειρών του Κτίσαντος και να συνεργήσει στον απώτερο στόχο της θείας οικονομίας για συσσωμάτωση των πάντων στην Αγάπη του Θεού.

Εν προκειμένω ευλογούμε τα σταφύλια, δηλαδή κάποιους εύχυμους από τους πολλούς και διάφορους καρπούς τής χοϊκότητας της Κτίσης, ώστε, στη συνέχεια, να συνεργήσουν στη μεταμορφωτική τέλεση του Μυστηρίου της μεταδόσεως Αίματος Χριστού στις ατροφικές φλέβες της διαχρονικής ανθρωπότητας. Δεν τιμάμε λατρευτικά -εννοείται- αυτό καθεαυτό το σταφύλι με τρόπο ειδωλολατρικό ή πανθεϊστικό, αλλά πίσω από αυτό οσμιζόμαστε την ποιητική / αγαπητική ψαύση του Δημιουργού επί αυτού του περιβαλλοντικού στοιχείου!
[...]".

3.8.11

Για τις αλλεπάλληλες πυρκαγιές της Ζακύνθου


Δεν αλλάζει τίποτε, ως φαίνεται... Δεν φθάνει η κατακλυσμιαία διαφθορά της σύγχρονης Ζακύνθου, δεν φθάνει η έκπτωση σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού βίου, κάθε που λίγο φυσά -και αυτό το καλοκαίρι- κάποιοι ασυνείδητοι εγκληματίες ανάβουν πυρκαγιές στο όσο πράσινο μάς απέμεινε και όποιον πάρει η φλόγα... Οι ειδικοί μάλιστα επισημαίνουν ότι οι κατ' έτος πυρκαγιές της Ζακύνθου είναι πολύ-πολύ περισσότερες, αναλογικά, απ' όλων των άλλων περιοχών της Ελλάδας!!!...

Τι μεγάλο κακό είναι αυτό; Χθες το απόγευμα, μέχρι αργά το βράδυ και ίσως ακόμη, τώρα το πρωί, πολύ μεγάλη φωτιά μαινόταν στον Βραχιώνα (όπως μαρτυρά η ανωτέρω χθεσινή φωτό του Τάσου Ζαρκάδη), σε διαδοχή μιας άλλης προχθές στον Σκοπό και πάει λέοντας... Τα πάθη μας δεν έχουν τέλος...

Οι συνεπέστεροι Αναγνώστες μας

Related Posts with Thumbnails