© ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή οποιωνδήποτε στοιχείων ή σημείων του e-περιοδικού μας, χωρίς γραπτή άδεια του υπεύθυνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια (pakapodistrias@gmail.com), καθώς αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία, προστατευόμενη από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Άγραφα (6) Αμερική (25) Αφιερώματα (6) Γιώργος Καρρής (10) Γρεβενά (1) Έδεσσα (1) Ειδήσεις για το Περιβάλλον (28) Εκδόσεις (23) Εκπαίδευση (2) Ελαιο-σώματα (13) Επικαιρότητα (28) Ζάκυνθος και Περιβάλλον (233) Ζωές εφήμερες (μικρά videos π. Π. Κ.) (10) Θρησκεία και Περιβάλλον (365) Κείμενα π. Παναγιώτη Καποδίστρια (48) Κέντρο Λόγου ΑΛΗΘΩΣ (23) Κερκίνη (1) Κορινθία (1) Κρίσεις για τα "Κεφάλαια Θεολογίας του Περιβάλλοντος" (7) Λίμνη Πλαστήρα (6) Λογοτεχνία (2) ΜάνηNatura (1) Μοναχισμός και Περιβάλλον (9) Μουσεία Φύσης (16) Μουσική (2) Οικολογικά Συνέδρια (58) Οικολογικές δράσεις Βατικανού (5) Πρωτοβουλίες Οικουμενικού Πατριάρχη (281) Πυρκαγιές 2007 (13) Πυρκαγιές 2009 (6) Πυρκαγιές 2017 (10) Πυρκαγιές 2018 (9) Πυρκαγιές 2019 (1) Σεισμοί (2) Στίγματα (62) Στροφάδια (20) Ταινίες οικολογικές (14) ΤΕΙ Ζακύνθου (10) Το Η΄ Οικολογικό Συμπόσιο στον Μισισιπή (22) Υμνολογία Οικολογική (4) Φύση Ιορδανίας (6) Φύση Κιέβου (4) ΦωτοNatura (209) Ώρα της Γης (9) AfricaNatura (24) Covid-19 (7) Editorial (1) Greener Attica 2018 (9) Halki Summit 2012 (6) Halki Summit 2015 (5) Halki Summit 2019 (5) Halki Summit 2021 (1) Halki Summit 2022 (1) Halki Summit 2024 (3) Holy Land Άγιοι Τόποι (1)

30.8.20

Μήνυμα Οικουμενικού Πατριάρχη για την Εκκλησιαστική Ημέρα Περιβάλλοντος (1.9.2020) [Русский]


+ В А Р Ф О Л О М Е Й
МИЛОСТЬЮ БОЖИЕЙ АРХИЕПИСКОП КОНСТАНТИНОПОЛЯ,
НОВОГО РИМА И ВСЕЛЕНСКИЙ ПАТРИАРХ
ВСЕЙ ПОЛНОТЕ ЦЕРКВИ БЛАГОДАТЬ, МИР И МИЛОСТЬ
ОТ СОЗДАТЕЛЯ ВСЕГО ТВОРЕНИЯ
ГОСПОДА И БОГА И СПАСА НАШЕГО ИИСУСА ХРИСТА

Дорогие братья иерархи и возлюбленные чада о Господе,

Всеобщим убеждением является то, что в наше время природная среда находится под угрозой, как никогда раньше в истории человечества. Масштабы этой угрозы проявляются в том, что на карту поставлено уже не качество жизни, а сохранение самой жизни на нашей планете. Впервые в истории человек способен разрушить условия жизни на земле. Ядерное оружие — это символ прометеевского титанизма человека, осязаемое выражение «комплекса всемогущества» современного «человекобога».

При использовании силы, порождённой наукой и техникой, в наши дни обнаруживается двойственность человеческой свободы. Наука служит жизни, способствует прогрессу, борьбе с болезнями и многими состояниями, которые до сих пор считались «роковыми», создавая новые позитивные перспективы на будущее. Однако в то же время она предоставляет человеку всемогущественные средства, неправильное использование которых может стать разрушительным. Мы переживаем усугубляющееся разрушение природной среды, биоразнообразия, флоры и фауны, загрязнение водных ресурсов и атмосферы, прогрессирующий коллапс климатического баланса, а также другие нарушения пределов и мер во многих аспектах жизни. Святой и Великий Собор Православной Церкви (Крит, 2016) справедливо и замечательно утверждал, что «научное знание не обязательно стимулирует моральную волю человека, который, несмотря на то? что знает об опасностях, тем не менее продолжает действовать, как будто бы он о них не знал» (Окружное послание, § 11).

Очевидно, что защита общего блага, целостности природной среды — есть общая ответственность всех жителей Земли. Сегодня категорический императив человечества — жить так, чтобы не разрушать окружающую среду. Однако, хотя на личном уровне и на уровне многих обществ, групп, движений и организаций проявляется большая чуткость и экологическая ответственность, государства и экономические факторы, преследуя геополитические амбиции и «автономию экономики», не могут принимать правильные решения для защиты творения, и культивируют иллюзию, что «глобальное экологическое разрушение» является идеологическим вымыслом экологических движений и что естественная среда обладает способностью обновляться. Тем не менее, главный вопрос остаётся: как долго природа сможет терпеть бесплодные дискуссии и консультации, а также любые дальнейшие задержки в принятии решительных мер по её защите?

В период пандемии нового коронавируса Covid-19, с обязательными ограничениями передвижения, остановкой заводов и сокращением промышленной деятельности и производства, наблюдается уменьшение загрязнения и отягощения атмосферы, что доказывает антропогенную природу современного экологического кризиса. В очередной раз стало ясно, что промышленность, современные транспортные средства, автомобили и самолёты, неоспоримый приоритет экономических показателей и тому подобное — негативно влияют на экологический баланс и что смена направления в сторону экологически благоприятно экономики представляет собой неоспоримую необходимость. Нет подлинного прогресса, основанного на разрушении окружающей среды. Невозможно представить, чтобы мы принимали экономические решения без учёта их экологических последствий. Экономическое развитие не должно оставаться бедствием для экологии. Мы уверены, что есть альтернативный путь экономической структуры и развития, помимо экономизма и ориентации экономической деятельности на максимизацию прибыли. Будущее человечества — это не homo œconomicus...

Вселенский Патриархат, который в последние десятилетия был флагманом в области защиты творения, продолжит выдвижение своих экологических инициатив, организацию экологических конференций, мобилизацию своих верующих и особенно молодёжи, продвижение защиты окружающей среды как фундаментального предмета межрелигиозного диалога и религиозных инициатив в целом, контактов с политическими лидерами и учреждениями, сотрудничества с экологическими организациями и экологическими движениями. Очевидно, что сотрудничество в области защиты окружающей среды создаёт дополнительные возможности для общения и возможности для новых совместных действий.

Мы повторяем, что экологическая деятельность Вселенского Патриархата является проекцией его экклезиологического самосознания, а не просто некой случайной реакцией на новое явление. Сама жизнь Церкви есть действенная экология. Таинства Церкви, вся её богослужебная жизнь, её аскетизм и общинная жизнь, повседневная жизнь её верующих выражают и вызывают глубочайшее почитание творения. Экологическая чуткость Православия не столько порождена, сколько выявлена современным экологическим кризисом. Борьба за сохранение творения — центральное измерение нашей веры. Уважение к окружающей среде — есть акт славословия имени Бога, в то время как разрушение творения есть оскорбление Творца, совершенно несовместимое с основными принципами христианского богословия.

Достопочтенные братья и горячо любимые дети!

Экологические ценности православной традиции, драгоценное наследие отцов, являются защитной стеной против той культуры, где аксиологической основой является господство человека над природой. Вера во Христа вдохновляет и укрепляет человеческие усилия даже перед лицом самых колоссальных испытаний. Чрез призму веры мы можем обнаружить и оценить не только проблемные аспекты, но и позитивные возможности и перспективы современной цивилизации. Мы призываем православных юношей и девушек осознать важность жизни верных христиан и современных людей. Вера в вечное предназначение человека укрепляет наше свидетельство в мире.

В этом духе, из Фанара мы шлём всем вам благоприятного и всеблагословенного нового церковного года, плодотворного в Христоподобных делах на благо всего творения и во славу всемудрого Творца всего. И мы призываем на вас молитвы Пресвятой Богородицы Всеблаженной благодать и милость Бога чудотворящего.

1 сентября 2020 года
Константинопольский
пламенный к Богу молитвенник о всех вас

Μήνυμα Οικουμενικού Πατριάρχη για την Εκκλησιαστική Ημέρα Περιβάλλοντος (1.9.2020) [Ukrainian]


+ Варфоломій,
Милістю Божою Архієпископ Константинопольський,
Нового Риму і Вселенський Патріарх,
Всій повноті Церкви,
Благодать, мир і милість
Від Творця всього творіння
Господа і Бога і Спаса нашого Ісуса Христа.

Дорогі собрати архієреї та возлюблені чада в Господі,

Ми всі переконані, що в наш час над природнім середовищем як ніколи в історії людства нависла загроза. Масштабність цієї загрози виявляється в тому, що те, про що йде мова, – це вже не якість, а збереження життя на нашій планеті. Вперше в історії людина здатна зруйнувати умови життя на землі. Ядерна зброя – символ людського прометеївського титанізму, відчутний вираз «комплексу всемогутності» сучасної «людини-бога».

Беручи до уваги силу, що випливає з науки та техніки, сьогодні проявляється амбівалентність свободи людини. Наука служить життю; це сприяє прогресу, протистоянню хворобам та багатьом умовам, які досі вважалися «доленосними»; це створює нові позитивні перспективи на майбутнє. Однак в той же час вона забезпечує людину всесильними засобами, неправильне використання яких може стати руйнівним. Ми переживаємо руйнування природного середовища, біорізноманіття, флори та фауни, забруднення водних ресурсів та атмосфери, прогресуючий крах кліматичного балансу, а також інші надмірності меж та заходів у багатьох аспектах життя. Святий і Великий Собор Православної Церкви (Крит, 2016) справедливо і пишно постановив, що «наукове знання не обов’язково стимулює моральну волю людини, яка, не дивлячись на те що знає про небезпеку, проте продовжує діяти так, буцімто вона про неї не знає». (Окружне послання, § 11)

Очевидно, що захист загального блага, цілісності природного середовища – це спільна відповідальність усіх жителів землі. Сучасним категоричним імперативом людства є те, що ми повинні жити, не руйнуючи довкілля. Однак, хоча на особистому рівні та на рівні багатьох громад, груп, рухів та організацій спостерігається велика чутливість та екологічна відповідальність, нації та економічні агенти не в змозі, – в ім’я геополітичних амбіцій та «автономії економіки», – приймати правильні рішення щодо захисту творіння і замість цього створюють ілюзію, що так звана «глобальна екологічна деструкція» є ідеологічною вигадкою екологічних рухів і що природне середовище має силу відновити себе. І все ж вирішальним питанням залишається: як довго буде терпіти природа безрезультатні дискусії та консультації, а також будь-яку подальшу затримку в прийнятті рішучих дій щодо її захисту?

Справа в тому, що в період пандемії нового коронавірусу Covid-19, з обов’язковими обмеженнями руху, закриттям заводів та зменшенням промислової діяльності та виробництва, ми спостерігали зменшення забруднення та обтяження атмосфери, і це виявило антропогенний характер сучасної екологічної кризи. Стало зрозумілим, що промисловість, такі сучасні транспортні засоби як автомобіль та літак, пріоритет беззаперечних економічних показників тощо, негативно впливають на екологічний баланс і що зміна напрямку в сторону екологічної економіки є непохитною необхідністю. Немає справжнього прогресу, який базується на руйнуванні природного середовища. Немислимо, що ми приймаємо економічні рішення, не враховуючи також їх екологічні наслідки. Економічний розвиток не може залишатися кошмаром для екології. Ми впевнені, що існує альтернативний шлях економічної структури та розвитку, окрім економізму та орієнтації економічної діяльності на максимізацію прибутку. Майбутнє людства не є в людині економіки (homo œconomicus).

Вселенський патріархат, який в останні десятиліття став першопрохідником у галузі захисту творіння, продовжить свої екологічні ініціативи, організацію екологічних конференцій, мобілізацію своїх вірних і особливо молоді, сприяння захисту навколишнього середовища як основну тему міжрелігійного діалогу та спільних ініціатив релігій, контактів з політичними лідерами та інституціями, співпраці з екологічними організаціями та екологічними рухами. Очевидно, що співпраця з охорони навколишнього середовища створює додаткові шляхи спілкування та можливості для нових спільних дій.

Ми повторюємо, що екологічна діяльність Вселенського патріархату є поширенням його еклезіологічної самосвідомості і не включає просту обставинну реакцію на нове явище. Саме життя Церкви – це прикладна екологія. Таїнства Церкви, її богослужіння, її аскетизм та спільне життя, повсякденне життя її вірних висловлюють і викликають найглибшу повагу до творіння. Екологічна чутливість Православ’я не була створена, а виникла із сучасної екологічної кризи. Боротьба за захист творіння є центральним виміром нашої віри. Повага до навколишнього середовища є актом славослов’я імені Бога, тоді як руйнування творіння – це образа Творця, цілком невідповідна основним принципам християнського богослов’я.

Преосвященні браття та возлюблені чада,

Екологічні цінності православного передання, дорогоцінна спадщина Отців, виступають проти культури, аксіологічною основою якої є панування людини над природою. Віра в Христа надихає і зміцнює людські зусилля ще до величезних викликів. З точки зору віри, ми здатні виявити та оцінити не лише проблемні виміри, але й позитивні можливості та перспективи сучасної цивілізації. Ми закликаємо православних юнаків та жінок усвідомити значення одночасно жити як вірні християни та сучасні люди. Віра у вічну долю людини зміцнює наше свідчення у світі.

У цьому дусі, від Фанара, ми бажаємо всім Вам благодатного і благословенного нового церковного року, плідного в Христо-подібних справах, на благо всього творіння та на славу Всемудрого Творця всіх. І ми закликаємо на Вас, через заступництво Пресвятої Богородиці через її ікону «Паммакарістос», благодаті та милості від Бога чудес.

1 вересня 2020р.
† Константинопольський Варфоломій,
палкий молитовник перед Богом за всіх Вас

26.8.20

Βαρθολομαίος για περιβαλλοντικές δραστηριότητες Φαναρίου: "είναι προέκτασις της εκκλησιολογικής αυτοσυνειδησίας του" [Μήνυμα 1.9.2020]


† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α  Ι Ο Σ
ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ
ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Προσφιλείς αδελφοί ιεράρχαι και τέκνα εν Κυρίω αγαπητά, 

Αποτελεί κοινήν πεποίθησιν, ότι εις την εποχήν μας το φυσικόν περιβάλλον απειλείται όσον ποτέ άλλοτε εις την ιστορίαν της ανθρωπότητος. Το μέγεθος της απειλής αποκαλύπτεται εις το γεγονός ότι το διακύβευμα δεν είναι πλέον η ποιότης της ζωής, αλλά η διατήρησις αυτής εις τον πλανήτην μας. Δια πρώτην φοράν εις την ιστορίαν, ο άνθρωπος δύναται να καταστρέψη τους όρους της ζωής επί της γης. Τα πυρηνικά όπλα είναι το σύμβολον του προμηθεϊκού τιτανισμού του ανθρώπου, απτή έκφρασις του «συμπλέγματος παντοδυναμίας» του συγχρόνου «ανθρωποθεού». 

Εις την χρήσιν της πηγαζούσης εκ της επιστήμης και της τεχνολογίας ισχύος, αποκαλύπτεται σήμερον η αμφισημία της ελευθερίας του ανθρώπου. Η επιστήμη υπηρετεί την ζωήν, συμβάλλει εις την πρόοδον, εις την αντιμετώπισιν των ασθενειών και πολλών καταστάσεων αι οποίαι εθεωρούντο μέχρι σήμερον «μοιραίαι», δημιουργεί νέας θετικάς προοπτικάς δια το μέλλον. Όμως, ταυτοχρόνως, δίδει εις τον άνθρωπον πανίσχυρα μέσα, η κακή χρήσις των οποίων δύναται να αποβή καταστροφική. Βιούμεν την εξελισσομένην καταστροφήν του φυσικού περιβάλλοντος, της βιοποικιλότητος, της χλωρίδος και της πανίδος, την ρύπανσιν των υδατίνων πόρων και της ατμοσφαίρας, την προϊούσαν ανατροπήν της κλιματικής ισορροπίας και άλλας υπερβάσεις ορίων και μέτρων εις πολλάς διαστάσεις της ζωής. Ορθώς και προσφυώς απεφάνθη η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας (Κρήτη 2016), ότι «η επιστημονική γνώσις δεν κινητοποιεί την ηθικήν βούλησιν του ανθρώπου, ο οποίος, καίτοι γνωρίζει τους κινδύνους, συνεχίζει να δρα ως εάν δεν εγνώριζεν» (Εγκύκλιος, § 11). 

Είναι προφανές ότι η προστασία του κοινού αγαθού, του ακεραίου φυσικού περιβάλλοντος, είναι κοινή ευθύνη όλων των κατοίκων της γης. Η σύγχρονος κατηγορική προστακτική δια την ανθρωπότητα είναι να ζώμεν χωρίς να καταστρέφωμεν το περιβάλλον. Ενώ όμως εις προσωπικόν επίπεδον και από πολλάς κοινότητας, ομάδας, κινήματα και οργανώσεις επιδεικνύεται μεγάλη ευαισθησία και οικολογική ευθύνη, τα κράτη και οι οικονομικοί παράγοντες αδυνατούν, εν ονόματι γεωπολιτικών σχεδιασμών και της «ιδιονομίας της οικονομίας», να λάβουν τας ορθάς αποφάσεις δια την προστασίαν της κτίσεως και καλλιεργούν την ψευδαίσθησιν ότι τα περί «παγκοσμίου οικολογικής καταστροφής» είναι ιδεολόγημα των οικολογικών κινημάτων και ότι το φυσικόν περιβάλλον έχει την δύναμιν να ανανεώνεται αφ' εαυτού. Το κρίσιμον ερώτημα, όμως, παραμένει: Πόσον θα ανθέξη η φύσις τας ακάρπους συζητήσεις και τας διασκέψεις, την περαιτέρω καθυστέρησιν εις την ανάληψιν αποφασιστικών δράσεων δια την προστασίαν της; 

Το γεγονός ότι κατά την διάρκειαν της πανδημίας του νέου κορωνοϊού Covid-19, με τον επιβληθέντα περιορισμόν των μετακινήσεων, το κλείσιμον εργοστασίων και την μείωσιν της βιομηχανικής δραστηριότητος και παραγωγής, παρετηρήθη μείωσις των ρύπων και της επιβαρύνσεως της ατμοσφαίρας, απέδειξε τον ανθρωπογενή χαρακτήρα της συγχρόνου οικολογικής κρίσεως. Κατέστη εκ νέου σαφές ότι η βιομηχανία, ο σύγχρονος τρόπος μετακινήσεως, το αυτοκίνητον και το αεροπλάνον, η αδιαπραγμάτευτος προτεραιότης των οικονομικών δεικτών και άλλα συναφή, επηρεάζουν αρνητικώς την περιβαλλοντικήν ισορροπίαν και ότι η αλλαγή πορείας προς την κατεύθυνσιν μιας οικολογικής οικονομίας αποτελεί αδήριτον αναγκαιότητα. Δεν υπάρχει αληθής πρόοδος, η οποία στηρίζεται εις την καταστροφήν του φυσικού περιβάλλοντος. Είναι αδιανόητον να λαμβάνωνται οικονομικαί αποφάσεις χωρίς να συνυπολογίζωνται αι οικολογικαί επιπτώσεις των. Η οικονομική ανάπτυξις δεν είναι δυνατόν να παραμένη εφιάλτης δια την οικολογίαν. Είμεθα βέβαιοι ότι υπάρχει εναλλακτική οδός οικονομικής οργανώσεως και αναπτύξεως έναντι του οικονομισμού και του προσανατολισμού της οικονομικής δραστηριότητος εις την μεγιστοποίησιν της κερδοφορίας. Το μέλλον της ανθρωπότητος δεν είναι ο homo oeconomicus. 

Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, το οποίον κατά τας τελευταίας δεκαετίας πρωτοστατεί εις τον χώρον της προστασίας της κτίσεως, θα συνεχίση τας οικολογικάς του πρωτοβουλίας, την οργάνωσιν οικολογικών συνεδρίων, την κινητοποίησιν των πιστών και πρωτίστως της νεολαίας, την ανάδειξιν της προστασίας του περιβάλλοντος εις βασικόν θέμα του διαθρησκειακού διαλόγου και των κοινών πρωτοβουλιών των θρησκειών, τας επαφάς με πολιτικούς ηγέτας και θεσμούς, την συνεργασίαν με περιβαλλοντικάς οργανώσεις και οικολογικά κινήματα. Είναι προφανές ότι η σύμπραξις δια την προστασίαν του περιβάλλοντος δημιουργεί διαύλους επικοινωνίας και δυνατότητας δια νέας κοινάς δράσεις. 

Επαναλαμβάνομεν, ότι αι περιβαλλοντικαί δραστηριότητες του Οικουμενικού Πατριαρχείου είναι προέκτασις της εκκλησιολογικής αυτοσυνειδησίας του και δεν αποτελούν απλώς περιστασιακήν αντίδρασιν εις εν νέον φαινόμενον. Η ιδία η ζωή της Εκκλησίας είναι εφηρμοσμένη οικολογία. Τα μυστήρια της Εκκλησίας, σύνολος η λατρευτική ζωή, ο ασκητισμός και ο κοινοτισμός, η καθημερινότης των πιστών, εκφράζουν και παράγουν βαθύτατον σεβασμόν προς την κτίσιν. Η οικολογική ευαισθησία της Ορθοδοξίας δεν εδημιουργήθη, αλλά ανεδείχθη από την σύγχρονον περιβαλλοντικήν κρίσιν. Ο αγών δια την προστασίαν της δημιουργίας είναι κεντρική διάστασις της πίστεώς μας. Ο σεβασμός του περιβάλλοντος είναι έμπρακτος δοξολογία του ονόματος του Θεού, ενώ η καταστροφή της κτίσεως είναι προσβολή του Δημιουργού, όλως ασύμβατος με τας βασικάς παραδοχάς της χριστιανικής θεολογίας.

Τιμιώτατοι αδελφοί και προσφιλέστατα τέκνα, 

Αι οικοφιλικαί αξίαι της Ορθοδόξου παραδόσεως, η πολύτιμος παρακαταθήκη των Πατέρων, αποτελούν ανάχωμα κατά της κουλτούρας, αξιολογική βάσις της οποίας είναι η κυριαρχία του ανθρώπου επί της φύσεως. Η πίστις εις Χριστόν εμπνέει και ενισχύει την ανθρωπίνην προσπάθειαν ενώπιον και των μεγίστων δυσκολιών. Υπό το πρίσμα της πίστεως, δυνάμεθα να ανακαλύπτωμεν και να αξιολογώμεν όχι μόνον τας προβληματικάς πτυχάς, αλλά και τας θετικάς δυνατότητας και προοπτικάς του συγχρόνου πολιτισμού. Καλούμεν τους ορθοδόξους νέους και τας νέας να συνειδητοποιήσουν την σημασίαν του να ζουν ως πιστοί χριστιανοί και σύγχρονοι άνθρωποι. Η πίστις εις τον αιώνιον προορισμόν του ανθρώπου κρατύνει την μαρτυρίαν μας εν τω κόσμω. 

Εν τω πνεύματι τούτω, ευχόμενοι εκ Φαναρίου πάσιν υμίν αίσιον και παντευλόγητον το νέον εκκλησιαστικόν έτος, καρποτόκον εις έργα χριστοπρεπή, επ’ αγαθώ της κτίσεως όλης και προς δόξαν του πανσόφου Ποιητού των απάντων, επικαλούμεθα εφ  ὑμᾶς, πρεσβείαις της Παναγίας της Παμμακαρίστου, την χάριν και το έλεος του Θεού των θαυμασίων. 

,βκ΄ Σεπτεμβρίου α΄

† Ο Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος
διάπυρος προς Θεόν ευχέτης πάντων υμών

12.8.20

Υπερδιπλασιάστηκαν οι ελέφαντες στην Κένυα μέσα σε 30 χρόνια


Ο αριθμός των ελεφάντων στην Κένυα υπερδιπλασιάστηκε από το 1989 μέχρι το 2018, χάρη στις εντατικές προσπάθειες καταπολέμησης της λαθροθηρίας, ανακοίνωσε σήμερα το υπουργείο Πολιτισμού.

Το 1989 στην Κένυα ζούσαν μόνο 16.000 παχύδερμα. Σήμερα, ο αριθμός τους φτάνει τις 34.000, είπε ο υπουργός Νατζίμπ Μπαλάλα. «Την τελευταία διετία καταφέραμε να σταματήσουμε τη λαθροθηρία σ’ αυτήν τη χώρα», είπε στους δημοσιογράφους, σε επίσκεψη που πραγματοποίησαν στο Εθνικό Πάρκο Αμποσέλι.

Από τις αρχές του έτους έχουν σκοτωθεί από λαθροκυνηγούς μόνο 7 ελέφαντες, από 34 το 2019 και 80 το 2018.

Στη διάρκεια αυτής της επίσκεψης ο υπουργός συμμετείχε στη διαδικασία εφαρμογής ενός κολάρου εντοπισμού σε έναν νεαρό αρσενικό ελέφαντα και στη «βάφτιση» δυο νεογέννητων διδύμων.

Τα προηγούμενα χρόνια η λαθροθηρία είχε αυξηθεί στην Κένυα και σε άλλες χώρες της υποσαχάριας Αφρικής, όπου συμμορίες σκότωναν ελέφαντες και ρινόκερους για να πουλήσουν το ελεφαντόδοντο και τα κέρατα τους στις ασιατικές αγορές, όπου χρησιμοποιούνται στη λαϊκή ιατρική. 

ΑΠΕ-ΜΠΕ


8.8.20

Άγριο γαϊδουράκι Σομαλίας επιβιώνει χάρη στο προσωπικό του ζωολογικού κήπου


Ένα μικρό σομαλικό άγριο γαϊδουράκι (επιστημονικά Equus asinus somaliensis) πρέπει να μεγαλώσει από το προσωπικό του ζωολογικού κήπου της πόλης Κέμνιτς της Σαξονίας για να καταφέρει να επιζήσει.

Η μητέρα του, ονόματι Μαντάνα, πέθανε απροσδόκητα στις αρχές Ιουλίου, όπως ανακοίνωσε ο ζωολογικός κήπος της πόλης σήμερα. Επειδή ο μικρός Ποσειδώνας, έτσι λέγεται το γαϊδουράκι,  αναπτύσσεται κανονικά και είναι υγιής, τρέφεται πλέον από μπιμπερό με υποκατάστατο μητρικού γάλατος.

Αν δεν απολάμβανε την ιδιαίτερη μεταχείριση από τους εργαζόμενους του ζωολογικού κήπου δεν υπήρχε περίπτωση να επιβιώσει. Ο Ποσειδώνας έχει πλέον κερδίσει περίπου δέκα κιλά και τρώει σανό και χόρτο. Παρά τις προσπάθειες όμως, δεν είναι βέβαιον ότι θα καταφέρει να επιβιώσει. 

Οι άγριοι πρόγονοι των γαϊδουριών είναι από τα πλέον απειλούμενα είδη ζώων και αναπαράγονται συστηματικά από το 2003 στο Κέμνιτς. Δεδομένου ότι μόνο η βιολογική μητέρα και το παιδί αναπτύσσουν σχέση μεταξύ τους, δεν υπήρχε περίπτωση να υιοθετηθεί από την ενήλικη Ήρα,η οποία όμως ανέχεται την παρουσία του ορφανού Ποσειδώνα. Για λόγους προστασίας πάντως ο πατέρας του μικρού Ποσειδώνα, ο Ντα Βίντσι, έχει απομονωθεί προσωρινά από την ομάδα αυτή.

Με την αναπαραγωγή άγριων γαϊδουριών από τη Σομαλία, ο ζωολογικός κήπος του Κέμνιτς συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Σωτηρίας  Απειλούμενων με Εξαφάνιση Ειδών. Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, ζουν σήμερα λίγο περισσότερα από 200 τέτοια ζώα σε 37 ζωολογικούς ανά τον κόσμο και το πολύ 200 ενήλικα ζώα στη φυσική περιοχή τους την Αιθιοπία και της Ερυθραία. Πρόκειται για έναν ανησυχητικά μικρό αριθμό.

ΑΠΕ-ΜΠΕ


15.6.20

Ο ανάλαφρος χορός μιας Caretta caretta στη θάλασσα της Ζακύνθου

με τον φακό του Γιάννη Μπράτη, 15.6.2020 
και το σύνθημα: Η ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΙΟΥ ΖΑΚΥΝΘΟΥ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!








13.6.20

Ο χρόνος που περνάμε στη φύση είναι σημαντικός για την ψυχική μας υγεία


H σύνδεση με τον φυσικό κόσμο είναι απαραίτητη τόσο για την ψυχική μας υγεία όσο και για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, σύμφωνα με τη Λούσι Τζόουνς, συγγραφέα του βιβλίου «Losing Eden: Why Our Minds Need the Wild» (Χάνοντας την Εδέμ: Γιατί τα μυαλά μας χρειάζονται το άγριο).

Η πανδημία ήταν μια εποχή θλίψης, μοναξιάς και άγχους για ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Οι ευκαιρίες συναντήσεων με αγαπημένα πρόσωπα ήταν ελάχιστες και ο τρόπος ζωής ανατράπηκε. Σε μια προσπάθεια να αναζητήσουν παρηγοριά και αποφόρτιση, πολλοί άνθρωποι εκτίμησαν εκ νέου τον φυσικό κόσμο.

Πολλοί από εμάς δεν συνειδητοποιούσαμε πως η ανθρώπινη δραστηριότητα -κυκλοφορία, θόρυβος, ρύπανση- επηρεάζει το περιβάλλον μας. Κατά τη διάρκεια του αποκλεισμού, ιστορίες για επιστροφή της άγριας ζωής σε αστικές περιοχές ήταν συχνές, από αγριοκάτσικα να περιπλανώνται στην ουαλική πόλη Λαντούντνο, έως βουβάλια σε αυτοκινητόδρομους στο Δελχί πολλαπλασιάστηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 

«Άρχισα να ερευνώ τη σχέση φύσης και ανθρώπινης ψυχικής υγείας για το βιβλίο μου, αφού διαπίστωσα ότι το περπάτημα στο Walthamstow Marshes του Λονδίνου ήταν δυναμικά θεραπευτικό σε μια περίοδο εθισμού και κατάθλιψης» ανέφερε η συγγραφέας σε συνέντευξή της στο Vogue.

Όταν έγινα νηφάλια, χρειάστηκα υγιείς τρόπους για να καταπραΰνω τις μεταβολές των συναισθημάτων, βρέθηκα στη φύση για πρώτη φορά στην ενηλικίωση, για θεραπεία και ανάκαμψη. Η σύνδεση με τον φυσικό κόσμο έγινε μια τακτική δραστηριότητα που έπρεπε να κάνω κάθε μέρα, παράλληλα με την ψυχιατρική, την ψυχοθεραπεία και την υποστήριξη φίλων, οικογένειας και άλλων εθισμένων, τόνισε. 

Το αποτέλεσμα ήταν τόσο ισχυρό που σύντομα άρχισα να ερευνώ ακριβώς πώς και γιατί η επαφή και η σχέση με τη φύση επηρεάζει την ψυχολογική και συναισθηματική υγεία μας (και, αντίθετα, αν η απομάκρυνσή μας από τη φύση είναι κακή για την ψυχική μας ευημερία) εξήγησε η Λούσι Τζόουνς. 

Η συγγραφέας διαπίστωσε πολλά και διάφορα επιστημονικά στοιχεία ότι φύση μας επηρεάζει από το κεφάλι έως τα δάχτυλα των ποδιών μας μέσω διαφορετικών οδών, ανακάμπτουμε από το άγχος πιο γρήγορα και πληρέστερα μετά την έκθεση στη φύση σε σύγκριση με τα δομημένα περιβάλλοντα και το ανοσοποιητικό μας σύστημα επωφελείται όταν είμαστε σε αυτήν τη χαλαρή κατάσταση. 

ΑΠΕ-ΜΠΕ

8.6.20

Message of His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew on World Oceans Day 2020


On World Oceans Day 2020, we renew our call to the global community to work collectively in addressing the threats to our planet’s oceans, seas and rivers.

Since 1995, we have initiated nine inter-religious and inter-disciplinary symposia throughout the world, assembling international scientists and environmentalists, politicians and economists, as well as activists and journalists to meet with religious leaders and theologians in order to address the plight of our world’s waterways and water.

We have learned that the biological diversity of life in our oceans is one of the most imperative and effective solutions to the ecological crisis. Only in 2019, the report of the Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) has demonstrated how the oceans have protected our planet against the severest impacts of climate change. Indeed, the present pandemic has taught us that healthy ecosystems are paramount for mitigating health risks to humans.

Nevertheless, the ocean’s life and ecosystems continue to suffer from the excessive and destructive footprint of unsustainable human activity, such as by depletion through overfishing or contamination through fossil fuels. Moreover, the ongoing use and thoughtless waste of plastic results in a devastating pollution of our oceans and threat to marine life.

This is why we commend nations that create marine-protected areas, while cautioning others that reverse environmental regulations. All of us have a significant role to play: from politicians and corporations that should promote clean water over private profit to industries and individuals that can advocate for single-use plastics or volunteer for cleanups. Together, we can all make a substantial difference.

Protecting God’s creation is a moral duty; but it is also our only hope for survival. “For the one God in Trinity is glorified in the heavens, proclaimed in the earth, magnified in the sea and extolled in every physical and immaterial creature.” (From the Liturgy of St James).

4.6.20

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος 2020

5/6/2020

Ἡ σημερινή ἡμέρα Παγκόσμιος Ἡμέρα Περιβάλλοντος ἡ ὁποία, ὡς γνωστόν, ἐθεσπίσθη ὑπό τοῦ ΟΗΕ, πρό 48 ἐτῶν, ὡς ἡμέρα μνήμης, σεβασμοῦ, προστασίας καί ἀγάπης διά τό περιβάλλον, εἶναι μία σημαντική εὐκαιρία δι’ ἅπαντας, τήν ὁποίαν καλούμεθα νά ἀξιοποιήσωμε δεόντως, ὥστε νά ἐπαναπροσδιορίσωμε τήν σχέσιν μας μέ αὐτό.

Βεβαίως, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία πάντοτε, μετά πολλῆς ἀγάπης καί στοργῆς, δέεται τοῦ Ἐλεήμονος Θεοῦ, τοῦ Δημιουργοῦ «ὁρατῶν τε πάντων καί ἀοράτων», διά τήν διαφύλαξιν καί προστασίαν τοῦ περιβάλλοντος.

Ὑπενθυμίζει δέ, διά τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι Παραδόσεώς της, ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ὡς ἡ κορωνίς τῶν δημιουργημάτων τοῦ Θεοῦ, ὀφείλει, ἐάν θέλῃ νά ζήσῃ μέ ἰσορροπίαν, εἰρήνην, ὑγιείαν καί εὐτυχίαν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, νά σέβηται καί νά ἐκτιμᾷ τό περιβάλλον ὡς θεῖον δημιούργημα καί νά μή καταχρᾶται τῆς μεγάλης ταύτης δωρεᾶς τοῦ Θεοῦ, ἀλλά νά ἐπιδεικνύῃ ἐμπράκτως τήν εἰλικρινῆ εὐγνωμοσύνην του πρός τόν Δωρεοδότην, διά τῆς σωστῆς χρήσεως καί ἀξιοποιήσεως τῶν ὑπ’ Αὐτοῦ παρεχομένων ἀγαθῶν.

Ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία διακηρύττει ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν δύναται νά αὐτονομηθῇ ἀπό τῆς ὑπολοίπου δημιουργίας, οὐδέ δύναται νά ὑπάρξῃ ἄνευ αὐτῆς κατά τήν ἱστορικήν αὐτοῦ ἐν τῇ ἐνθαδικότητι παρουσίαν καί, ὡς ἐκ τούτου, προστατεύων καί διαφυλάττων τό περιβάλλον, προστατεύει καί διαφυλάττει αὐτόν τοῦτον τόν ἑαυτόν του.

Ὁ Κύριος τῆς Δόξης ἔθεσε τόν ἄνθρωπον εἰς τόν κόσμον ὡς βασιλέα καί ἱερέα τῆς κτίσεως διά νά ἐργάζηται τά ἔργα τοῦ φωτός καί τῆς ἀγάπης καί οὐχί διά νά καταστρέφῃ διά τῆς κακῆς χρήσεως τήν δημιουργίαν τοῦ Θεοῦ. Ὅστις δέν ἐκτιμᾷ εὐχαριστιακῶς καί προσευχητικῶς τόν κόσμον καί δέν προσβλέπει δοξολογικῶς πρός τόν Ποιητήν τοῦ ἡλίου, τῆς γῆς, τῆς σελήνης, τῶν ἀστέρων, τῶν ἀστεροειδῶν, τῶν γαλαξιῶν καί ὁλοκλήρου τοῦ στερεώματος· ὅστις δέν εὐγνωμονεῖ τόν Θεόν ὡς δημιουργόν τῶν βιοσυστημάτων τῆς γῆς, τῶν ὠκεανῶν, τῶν θαλασσῶν, τῶν ποταμῶν, τῶν δένδρων, τῶν φυτῶν, τῶν ἀνθέων, τῶν ζώντων ἐν γένει ὀργανισμῶν, οὗτος, δυστυχῶς, περιφρονεῖ τήν δημιουργικήν θείαν ἐνέργειαν καί, τοιουτοτρόπως, δέν κάμνει καλήν χρῆσιν τῶν ὑπό τοῦ Θεοῦ ποιηθέντων κτισμάτων.

Ὑπ’ αὐτήν τήν ἔννοιαν σφάλλει, ἀστοχεῖ, ἁμαρτάνει ἔναντι τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἰδίου τοῦ ἑαυτοῦ του καί τῶν συνανθρώπων του· ἔναντι τοῦ παρόντος καί τοῦ μέλλοντος· ἔναντι τῶν ἐπερχομένων γενεῶν, αἱ ὁποῖαι, δυστυχῶς, θά ὑποστοῦν τάς δεινάς συνεπείας τῆς ἀνθρωπίνου ἀφροσύνης, ἐκ τῆς καταχρήσεως τῆς κτίσεως καί τῆς ὑλικῆς πραγματικότητος.

Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν ἔχοντες αἴσθησιν πνευματικήν περί τοῦ σκοποῦ τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου, καί ἀφ’ ἑτέρου μετέχοντες ἀπό τοῦ παρόντος τῆς θείας καί ἀρρήτου δόξης, ὑποδεικνύουν εἰς ἡμᾶς παντοιοτρόπως τό αὐθεντικόν περιβαλλοντικόν καί οἰκολογικόν ἐκκλησιαστικόν φρόνημα.
Λόγου χάριν ὁ ἐρημίτης τοῦ Ἑλικῶνος, ὅσιος Λουκᾶς ὁ ἐν Στειρίῳ, μεριμνοῦσε μετά πάσης ἐπιμελείας διά τά φυτά, τά δένδρα, τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ, τήν λογικήν καί ἄλογον κτίσιν.

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἔλεγεν ὅτι «οἱ ἄνθρωποι θά μείνουν πτωχοί, διότι δέν θά ἔχουν ἀγάπην διά τά δένδρα», ἐνῷ ὁ Ἅγιος Ἀμφιλόχιος τῆς Πάτμου προέτρεπε συχνάκις τούς ἐξομολογουμένους εἰς αὐτόν, ἀντί ἄλλου ἐπιτιμίου νά φυτεύουν πεῦκα εἰς τήν ἄνικμον ταύτην νῆσον τοῦ Ἀρχιπελάγους.

Οἱ Ἅγιοι ἐσέβοντο καί τιμοῦσαν τό περιβάλλον καί τήν κτίσιν, ὡς δημιουργήματα «ἐκ τοῦ μή ὄντος» τοῦ μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ.

Εἰς ὁλόκληρον τήν ἱστορίαν τῆς ἀνθρωπότητος ἕως τῶν νεωτέρων χρόνων ἡ παράχρησις τῆς δημιουργίας μέ τήν βραδεῖαν σχετικῶς ἐξέλιξίν της ἐπέφερε μικρότερα οἰκολογικά προβλήματα. Διά τῆς βιομηχανικῆς, ὅμως, ἐπαναστάσεως καί τῆς ἀναπτύξεως τῆς ἐπιστήμης καί τῆς τεχνολογίας ἡ παράχρησις ἐγένετο ἀνεξέλεγκτος. Ἡ μόλυνσις τοῦ ἀέρος, τῶν θαλασσῶν, τοῦ ἐδάφους, τοῦ ὑπεδάφους, τοῦ ἰδίου τοῦ ἀνθρωπίνου ὀργανισμοῦ, ἀπειλεῖ θανασίμως τόν ἄνθρωπον καί αὐτήν ταύτην τήν ζωήν.

Ἐν κατακλεῖδι δυνάμεθα νά εἴπωμεν ὅτι ἐάν τό περιβαλλοντικόν πρόβλημα εἶναι κατά βάσιν πνευματικόν μέ ἀπροσμέτρους ἠθικάς διαστάσεις τότε, ἐφ’ ὅσον ὁ ἄνθρωπος δέν τοποθετεῖται ὀρθῶς ἔναντι αὐτοῦ, τοῦτο δέν θά παύσῃ νά ὑφίσταται, ὥστε νά δυνηθῇ νά ἐξέλθῃ οὗτος ἀπό τόν λαβύρινθον εἰς τόν ὁποῖον ἐνέκλεισεν ἑαυτόν.

Διό, ἄνευ τῆς ἀσκητικῆς καί εὐαγγελικῆς θεωρήσεως τῆς κτίσεως τοῦ Θεοῦ, ἄνευ τῆς λελογισμένης καί συνετῆς χρήσεως τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν καί τοῦ πλούτου, τό περιβαλλοντικόν πρόβλημα ἀντί νά περιορίζηται, θά ἐξαπλοῦται συνεχῶς.

Ἡ Ἐκκλησία ἡμῶν δέν παύεται νά συνιστᾷ, ἔργοις καί λόγοις, τόν σεβασμόν πρός τό περιβάλλον ὡς θεῖον δημιούργημα, διά σχετικῶν μαθημάτων εἰς τά Κατηχητικά Σχολεῖα, διά εἰσηγήσεων εἰς τούς κύκλους μελέτης Ἁγίας Γραφῆς, διά τῆς καθιερώσεως ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς 1ης Σεπτεμβρίου ὡς ἡμέρας προσευχῆς διά τό περιβάλλον, διά τῶν λειτουργικῶν της εὐχῶν καί ἄλλων πνευματικῶν μέσων. Ἐνθαρρύνει δέ δράσεις τῶν ἐνοριῶν, καί ὄχι μόνον, ἐν σχέσει πρός τό περιβάλλον, ὅπως δενδροφυτεύσεις, ἀνακύκλωσιν, περιορισμόν χρήσεως αὐτοκινήτων, ἀνανεωσίμους πηγάς ἐνεργείας κ.λπ.

Ἐκ μέσης καρδίας εὐχόμεθα ὅπως ὁ ἐφετινός ἑορτασμός τῆς Παγκοσμίου Ἡμέρας Περιβάλλοντος ἀφυπνίσῃ τάς συνειδήσεις πάντων ἡμῶν, ὥστε νά ἐκτιμῶμεν καί νά σεβώμεθα ἔτι καί ἔτι τήν θείαν δημιουργίαν καί δι’ αὐτῆς πρώτιστα τόν Ποιητήν καί Πλάστην τῶν ἁπάντων.

Μετά πατρικῶν εὐχῶν καί ἀγάπης

† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος

3.6.20

Ανατρέφοντας παιδιά - χελιδόνια | Swallows feeding their babies


Παρατηρεί, φωτο-αποτυπώνει και παρουσιάζει ο π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ





























1.6.20

Ο πρώτος χάρτης του κόσμου με χορωδίες πουλιών την αυγή


Το «λουκέτο» μείωσε την ηχορύπανση από την ανθρώπινη δραστηριότητα και έτσι αναδείχθηκε το τραγούδι της φύσης: επιστήμονες και καλλιτέχνες αξιοποίησαν τα χαμηλά επίπεδα ηχορύπανσης καθώς «κατέβηκαν τα ρολά» για να εμποδιστεί η περαιτέρω διάδοση του ιού και δημιούργησαν τον πρώτο παγκόσμιο ηχητικό χάρτη των χορωδιών της αυγής. Όλον τον Μάιο, άνθρωποι από όλον τον κόσμο ανέβασαν στον ιστότοπο Dawn Chorus (https://dawn-chorus.org/en/the-chorus/) περίπου 3.000 ηχογραφήσεις πουλιών που τραγουδούσαν το πρωί, υποδεχόμενα την αυγή.

Πηγή έμπνευσης αυτού του ηχοτοπίου ήταν η πρωτοπόρα εργασία του Αμερικανού ειδικού βιοακουστικής Bernie Krause. Στο πρότζεκτ, επικεφαλής είναι ο καθηγητής Michael Gorman, ιδρυτής και διευθυντής του μουσείου Biotopia στο Μόναχο, ο οποίος εξήγησε ότι η ιδέα γεννήθηκε γρήγορα μετά το λουκέτο σε όλον τον κόσμο που επιβλήθηκε λόγω της Covid-19. «Ξαφνικά, μπορούσαμε να ακούμε όλον τον κόσμο πιο καθαρά. Είναι μια στιγμή να σταματήσουμε και να ακούσουμε, να ηχογραφήσουμε και να μοιραστούμε αυτό το μοναδικό ακουστικό αποτύπωμα των πουλιών στην περιοχή σας» είπε, στην εφημερίδα The Guardian.

Στο κατώφλι της προσωρινής οικίας του Krause -συγγραφέα του βιβλίου «The Great Animal Orchestra» και ιδρυτή του Wild Sanctuar - στη Σονόμα της Καλιφόρνιας, ένας βόρειος ατριχόρνις (mocking bird, μίμος ο πολύγλωσσος) και ένας μυγοχάφτης χαιρετίζουν την ανατολή του ήλιου. Το προηγούμενο σπίτι του κάηκε στις ανεξέλεγκτες πυρκαγιές του 2017, μαζί με τις 15.000 ηχογραφήσεις ήχων της φύσης που είχε κάνει (ευτυχώς, είχε προνοήσει για back up των ηχητικών αρχείων).

«Ελπίζουμε να ενθαρρύνουμε τον κόσμο, σε αυτούς τους εξαιρετικούς και όλο προκλήσεις καιρούς στους οποίους η ανθρώπινη δραστηριότητα έχει δραστικά μειωθεί, ακόμη και από τα παράθυρα και τα μπαλκόνια να κάνουν ηχογραφήσεις της "χορωδίας της αυγής" και να τις μοιραστούν» λέει ο διευθυντής του μουσείου Biotopia.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

22.5.20

"Μάγεμα η φύσις κι όνειρο" το δειλινό της 22ας Μαΐου 2020 εν Ζακύνθω


Φωτο-περι-διάβαση: π. Παναγιώτης Καποδίστριας






Οι συνεπέστεροι Αναγνώστες μας

Related Posts with Thumbnails