Ο Πατριάρχης στα Καμένα της Αρκαδίας

Πηγή: Φως Φαναρίου
Φωτό: Νίκος Μαγγίνας

O Oικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, κατά την σημερινή δεύτερη και τελευταία μέρα της επίσημης επίσκεψής του στην Αρκαδία, επισκέφθηκε το μεσημέρι τον πυρόπληκτο Δήμο Βαλτετσίου. Φύτεψε συμβολικά ένα δέντρο, ως μήνυμα σεβασμού και προστασίας της φύσης που αποτελεί μέρος της Δημιουργίας του Θεού.

Στα καμένα της Ασέας, σε μια άλλη συμβολική κίνησή του, ο Πατριάρχης πήρε ένα καμένο κλαδί εκφράζοντας την λύπη του για την καταστροφή που έπληξε την περιοχή το Καλοκαίρι του 2007 με τις πολυήμερες πυρκαγιές.

Eίπε χαρακτηριστικά ο Πατριάρχης:
"Επαναλαμβάνω την ευχή, η Ελλάδα να μην ξαναδεί αυτές τις καταστροφικές πυρκαϊές, που είδε και έζησε κάθε καλοκαίρι, τα τελευταία χρόνια, πυρκαϊές οι οποίες ερήμωσαν ολόκληρες περιοχές και εκτάσεις και μάλιστα κόστισαν τη ζωή σε μερικούς έλληνας πολίτας. Ήταν μια καταστροφή, η οποία πρέπει να μάς διδάξει και να μάς παραδειγματίσει, ότι, εάν δεν σεβόμεθα την δημιουργία του Θεού, την οποία όπως μάς λέει η Παλαιά Διαθήκη εδημιούργησε «καλήν λίαν», για να ζήσουμε εν ειρήνη και αρμονία μέσα εις αυτή, θα έχουμε βαρύτατες συνέπειες και θα πληρώσουμε βαρύτατο τίμημα.
Ιδιαιτέρως θέλω να απευθύνω μια έκκληση στους ανθρώπους: Να μην προβαίνουν εσκεμμένως, θέλοντας, σε τέτοιες καταστροφικές ενέργειες για προσωπικό συμφέρον, για υλικό συμφέρον, διότι αυτό είναι μια εγκληματική ενέργεια κατά της ανθρωπότητος και κατά του τόπου τούτου, κατά της Ελλάδας".

"ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ (μια καμένη έκθεση)" στη Ζάκυνθο

Στις 18 Οκτωβρίου 2008, στο Μεταβυζαντινό Μουσείο Ζακύνθου (Πλατεία Σολωμού) άνοιξε τις πύλες της στο υποψιασμένο κοινό η οικολογικού ενδιαφέροντος περιοδεύουσα πόλεις της Ελλάδας Έκθεση "Αυτή τη φορά να μην ξεχάσουμε (μια καμένη έκθεση)", που αφορά στις πρωτοφανείς και καταστρεπτικότατες Πυρκαγιές του Καλοκαιριού του 2007.

Την τοπική διοργάνωση ανέλαβε και πραγματοποίησε με απόλυτη επιτυχία η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ζακύνθου, ενώ συμμετέχουν ως συνδιοργανωτές η Ιερά Μητρόπολη, η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση - Τμήμα Περιβάλλοντος, το Επιμελητήριο, η Διεύθυνση Δασών, η Πυροσβεστική Υπηρεσία Ζακύνθου και το Τμήμα Οικολογίας και Περιβάλλοντος του ΤΕΙ Ιονίων Νήσων.

Οπως αναφέρουν οι πρωτοστάτες της όλης προσπάθειας, η Έκθεση αυτή αποτελεί μια απόπειρα, ώστε «να συντηρήσουμε τη μνήμη, ημών των ιδίων πρώτα απ’ όλα, και αν γίνεται να απλώσουμε τον διάλογο, ενώ με τη φιλοδοξία αυτή, η θα αποτελέσει ένα μικρό, γόνιμο, αντιπλημμυρικό ανάχωμα, ανάμεσα στην Οργή και την Αδιαφορία».

Πλήθος ευαισθητοποιημένων Καλλιτεχνών συμμετέχουν, με κορυφαίο τον ποιητή και οικολόγο Νάνο Βαλαωρίτη.

Η Έκθεση της Ζακύνθου δεν είναι ολόκληρη, όπως δηλαδή ξεκίνησε στην Αθήνα, λόγω έλλειψης του κατάλληλου χώρου, στον οποίον θ' αναπτύσσονταν τα έργα. Τα ήδη αναρτηθέντα όμως είναι ενδεικτικά και δηλωτικά της Τραγωδίας του περσινού καυτού Καλοκαιριού.

Στη μεγάλη πρωταρχική Έκθεση, πλην του Βαλαωρίτη, συμμετέχουν με έργα τους οι καλλιτέχνες: Κωστής, Ιάκωβος Χατζησταύρου, Μαριάντζελα Ζανέτου, Σοφία Κοψίδου, Ελενα Ακύλα, Κώστας Κουτσαυτίκης, Μαρία Λέτσιου, Αγγελική Κόρκου, Ελένη Πολιτοπούλου, Μαρίλη Ζαρκαδά, Βάσω Σοφρά, Ιων Πανόπουλος, Αλέκος Σταματόπουλος, Ανδρό, Κατερίνα Κατσιφαράκη, Κώστας Κολημένος, Κώστας Στεργίου, Λουίζα Γκουλιαλμάκη, Αγγελική Μπαρδάκη, Μαρία Καραλουκά, Γιάννης Σκαρλάτος, Λίτσα Μουσούλη, Τζίμης Ευθυμίου, Γιώργος Χουρχουλής, Παναγιώτα Αποστολοπούλου, Ελλη Γρίβα, Κοσμάς Λιλικάκης, Ράνια Καραμούζη, Ευγενία Καραμούζη, Χρήστος Αποστολάκης, Γιάννης Κουτρούλης, Γιάννης Μπέσκος, Γιούλα Γαζετοπούλου, Ηλίας Πούλος, Ελένης Πολυχρονάτου.

Στην Έκθεση της Ζακύνθου προστέθηκαν εφτά έργα ισάριθμων Καλλιτεχνών της Ζακύνθου, των: Ελένης Γούναρη, Διονύση Ματαράγκα, Αθηναΐδος Ξένου, Θάλειας Ξένου-Ξενάκη, Κώστα Πλέσσα, Μίκας Συμβουλίδου και Έφης Χασάπη. Αυτά τα συγκεκριμένα έργα μπορείτε να τα δείτε σε ιδιαίτερη ανάρτησή μας εδώ.

Κλείνοντας αυτή τη σύντομη παρουσίαση, δανειζόμαστε και πάλι λόγια των πρωταρχικών διοργανωτών για το πώς και το γιατί της Έκθεσης:

"Το καλοκαίρι που μας πέρασε όλοι νοιώσαμε ανίσχυροι, αμήχανοι, προδομένοι και φτωχότεροι. Αυτή τη φορά, το κύμα της φωτιάς δεν φάνηκε να αφήνει ορθό κανένα άλλοθι, καμία δικαιολογία κανένα εφησυχασμό, όχι μόνο για την καταστροφή της ζωής, αλλά και του αρχαίου τοπίου, της ιδιαίτερης αίσθησης αυτού του τόπου, που όπως και να έχει δεν είναι ιδιοκτησία ή κληρονομιά μας, αλλά κτήμα όλης της ανθρωπότητας. Και η κοινωνία αυτής της εποχής, αυτής της χώρας, ίσως μείνει στην μνήμη σαν μία κοινωνία ανάξιων κληρονόμων.

Αυτό, λίγο πολύ γνωστό σε όλους, δεν θα το συζητούσαμε ίσως, αν δεν βρισκόμασταν μπροστά σε δύο φαινόμενα:

1. Την θριαμβευτική επέλαση των κατασκευαστικών εταιριών και των αιωνίων συμφερόντων, πάνω στην καμένη γη.

2. Το εφήμερο της συνείδησης, που μπαίνει σε ψύξη, μόλις αλλάξει το πρόγραμμα των ειδήσεων της τηλεόρασης.

Σε μία προσπάθεια να συντηρήσουμε τη μνήμη, ημών των ιδίων πρώτα από όλα, και αν γίνεται να απλώσουμε τον διάλογο, ξεκινά αυτή η έκθεση «άμεσης Δράσης».

[Φωτογραφίες από την Έκθεση: π. Π.Κ.]

Στον μαρτυρικό Καϊάφα της Ζαχάρως, έναν χρόνο μετά...

Στις 18 Αυγούστου 2008 μού δόθηκε η ευκαιρία να διαβώ μες από τα ολοκαυτώματα της περιοχής του Καϊάφα της Ηλείας. Έναν, δηλαδή, χρόνο μετά την ολοσχερή Καταστροφή του καυτού Καλοκαιριού του 2007. Η καρδιά πονά, ο νους θλίβεται, η όλη ύπαρξη πενθεί...

Κι όμως! Η ίδια η φύση ανθίσταται και μες από τις τέφρες ήδη αναγεννιέται. Οι παραπάνω φωτογραφίες, μάρτυρες αψευδείς και της Καταστροφής και της θάλλουσας ολοένα Ελπίδας! Μακάρι να ισχύσει εντέλει η Παρηγοριά και η Ζωή!

Ο καυτός μήνας Αύγουστος πάνω από την Αρχαία Ολυμπία

Βαθύτατο οικολογικό τραύμα υπέστη ο κατακαημένος Μοριάς

Ζήσαμε και ζούμε ημέρες βιβλικής Καταστροφής. Ο πανέμορφος και υπερήφανος Μοριάς, απάτητος εν πολλοίς, λεηλατήθηκε πια. Δεν είναι πια αυτός που ήταν μέχρι πριν από μια εβδομάδα. Πρόκειται τώρα για ένα καπνισμένο, σεληνιακό τοπίο, βιώνοντας μιανξ αποτρόπαιη κατάσταση, η οποία δεν είχε συμβεί ποτέ στη μακραίωνη ιστορική διαδρομή.

Πέρ' απ' όλα τ' άλλα (τα καθόλου ευκαταφρόνητα βέβαια), μέγιστο πρόβλημα αναφαίνεται η περιβαλλοντική επιβάρυνση, την οποίαν υπέστη το οικοσύστημα της Μεσογείου, με απρόβλεπτες συνέπειες. Αξίζει ν' αντιγράψουμε, χάριν των αναγνωστών μας, ένα σχετικό ευσύνοπτο άρθρο από την χθεσινή Ελευθεροτυπία.

Τέτοια καταστροφή μόνο ο Ιμπραήμ

«Από την εποχή του Ιμπραήμ, που άφησε πίσω του τον "κατακαημένο Μοριά", είχε να δει τέτοια καταστροφή η Πελοπόννησος. Οι εικόνες δείχνουν κόλαση», σύμφωνα με τον ερευνητή της χλωρίδας Κ. Σφήκα, επίτιμο πρόεδρο της Εταιρείας Προστασίας της Φύσης. «Χάθηκαν μοναδικά τοπία, όπως το δάσος του Καϊάφα», επισημαίνει και προσθέτει ότι μπορεί ορισμένες περιοχές, όπως ο Ταΰγετος και ο Πάρνωνας, να είναι ενταγμένες στο δίκτυο NATURA, αλλά σε ολόκληρη την περιφέρεια δεν υπάρχει ούτε ένα εθνικό πάρκο παρ' όλο που έχουν υποβληθεί από χρόνια τα σχετικά αιτήματα.

Προστατευόμενες χωρίς... χρήμα

«Αλλά και οι προστατευόμενες περιοχές δεν έχουν ουσιαστική υποστήριξη και τελικά είναι ένας κατάλογος χωρίς πραγματική ισχύ», παρατηρεί και αναφέρει ότι οι φορείς διαχείρισης, που είχαν συγκροτηθεί το 2003, ουδέποτε χρηματοδοτήθηκαν για να κάνουν έργο. «Με 1-2 εξαιρέσεις, τους έχουν εγκαταλείψει στην τύχη τους», τονίζει.

Δίνει έμφαση στα μοναδικά οικοσυστήματα που χάθηκαν από τις τελευταίες πυρκαγιές, σημειώνοντας ότι η συμβολή τους είναι ανεκτίμητη στην τοπική οικονομία, αφού προσφέρουν στη γεωργία και κυρίως στον τουρισμό. Τα τελευταία χρόνια είχε δοθεί έμφαση στον οικοτουρισμό, αλλά οι φωτιές οδηγούν πλέον σε ματαίωση προγραμματισμένες επισκέψεις.

Μετά από δεκαετίες

«Θα χρειαστούν δεκαετίες για να αποκατασταθούν τα καμένα», μας λέει. Αναφέρει χαρακτηριστικά τους ελαιώνες. Οπου δεν καταστράφηκαν ολοσχερώς, μπορεί ο βασικός κορμός να ξαναπετάξει, αλλά η παραγωγή θα επανέλθει μετά από μια δεκαετία. Ο ίδιος χρόνος θα απαιτηθεί και στις θαμνώδεις περιοχές, αλλά το κυρίως δάσος θα χρειαστεί να περάσουν πολλά χρόνια, που κυμαίνονται από 50 για τα πεύκα ώς και τα 100 για την ελάτη.

«Πέρασε η στιγμή για λόγια θλίψης, ήρθε η ώρα για ανάληψη δράσης», αναφέρεται σε χθεσινή ανακοίνωση της ελληνικής Εταιρείας για την Προστασία του Περιβάλλοντος και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Προτείνει, μεταξύ άλλων, τη δημιουργία χωριστού υπουργείου Περιβάλλοντος, την απόσυρση της πρότασης για την αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος που αφορά τα δάση, την ταχύτατη προώθηση του δασολογίου και την κατάργηση της δυνατότητας νομιμοποίησης αυθαιρέτων σε δάση. Μετά την καταστροφή μεγάλου μέρους των ελληνικών δασών, η Εταιρεία ζητά την εφαρμογή νέων μέτρων για αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών.

Ανείπωτη οικολογική καταστροφή και εθνική συμφορά

Η παραπάνω εικόνα από δορυφόρο μιας Ελλάδας καταφλεγόμενης, δεν μπορεί καθόλου να εξεικονίσει την έκταση της Καταστροφής και της Απώλειας.

Παντού τριγύρω αποκαΐδια, θρήνος, ανείπωτη (και ακατάγραφη ακόμα) οικολογική καταστροφή, άνθρωποι αδικοχαμένοι, συμφορά εθνική...

Πενθούμε και αγανακτούμε απαξάπαντες...

Στο Ιστολόγιό μας αυτό, στο οποίο καταγράφεται η σχέση Θεολογία και Περιβάλλοντος, θεωρούμε καλό, να αντιγράψουμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το προχθεσινό τηλεγράφημα του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου (του επονομαχόμενου "πράσινου Πατριάρχη") προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια, στο οποίο εκφράζεται βαθύτατη θλίψη, οδύνη και συμπάθεια "δια την επί μακρόν συνεχιζομένην και ήδη μεγάλως επιδεινωθείσαν δοκιμασίαν ολοκλήρου της Ελλάδος υπό της καταστροφής και ανθρωποκτόνου μανίας του πυρός. Πολύς ο πόνος. Γοερός ο κοινός οδυρμός. Δικαία η απορία περί τα αίτια και τους τυχόν υπαιτίους. Προέχει όμως η κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη, η συνέχισις του αγώνος, η στήριξις των δεινώς αγωνιζομένων και των πληγέντων, η παραμυθία των απολεσάντων οικείους αυτών. Και επιβάλλεται καθολική αφύπνισις των συνειδήσεων και του αισθήματος ευθύνης δια την προστασίαν του φυσικού περιβάλλοντος, ως από ετών έχομεν επανειλημμένως επισημάνει."

Οι λάμψεις της Οδύνης και ο λυγμός της Φύσης...

Υπήρξε κάποτε η Ομορφιά αυτή στον Καϊάφα...

Αυτή είναι η σημερινή φρικιαστική πραγματικότητα της νοτιοδυτικής και νότιας Πελοποννήσου... [Φωτό από τον διαδικτυακό τόπο της Ελευθεροτυπίας]

Έκτακτη ανάγκη: Πολλοί νεκροί σε φλόγινο τοπίο, λυγμός της Φύσης, ενώ ψυχορραγεί... Δεν υπάρχουν πια λόγια, μόνο δάκρυα... Οι λάμψεις της Οδύνης αφομοιώνουν κάθε ικμάδα Ζωής...

Καθώς ολοένα κατακαίγεται ο Ταΰγετος...

Συνέχεια της τραγικότητας που λέγεται Πάρνηθα, Πεντέλη, Κορινθία...

Καθώς ολοένα κατακαίεται από άκρη και άκρη ο περήφανος Πάρνωνας ΚΑΙ ο ιερότατος Ταΰγετός μας, το δάσος του Καϊάφα, η μισή Πελοπόννησος δηλαδή, θεωρούμε υποχρέωση ν' ανατρέξουμε με το παραπάνω σύντομο βίντεο στις ομορφιές του Ταΰγετου, οι οποίες αποτεφρώνονται αυτήν ακριβώς τη στιγμή που γράφονται ετούτες εδώ οι ...επιμνημόσυνες γραμμές.

Κάμποσοι κιόλας νεκροί, ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή, ουρανομήκεις φλόγες, θρήνος και κοπετός των κατοίκων της περιοχής, αλλά και όλων των ευαίσθητων πολιτών αυτής της κατακαμένης (ή και κατακαΗμένης) χώρας... Αλίμονο και τρισαλίμονο...

Καμένα δάση, αποστερημένες ζωές

Αυτές τις μέρες μού δόθηκε η ευκαιρία για μια μικρή περιήγηση στη βορειοανατολική Πελοπόννησο. Μιαν όμορφη και ειδυλλιακή περιοχή μέχρι πρότινος, η οποία ήδη έχει γονατίσει κάτω από το ισχυρό - καταλυτικό πέρασμα των φετινών πυρκαγιών και των αχόρταγων φλογών τους.

Διαβαίνοντας ανυποψίαστοι τα ήδη κατακαμένα δάση της Κορινθίας, κοντά στο χωριό Χιλιομόδι, ένα σφίξιμο καρδιάς κι ένας βουβός (αλλά και φανερός έως οργής) λυγμός μάς διακατείχε. Πρόκειται για ένα φρικαλεώδες έγκλημα κατ' εξακολούθησιν, δίχως απόδοση ευθυνών προς οποιανδήποτε κατεύθυνση. Καιγόμαστε, ασφυκτιούμε, αυτοκτονούμε, αλλά ποτέ και τίποτα δεν ενεργούμε για την πρόληψη ενός προδιαγεγραμμένου χαμού, ορατού πια δια γυμνού οφθαλμού. Το βιολογικό ρολόι της Γης καταγράφει δυσοίωνες προοπτικές...

Όμως -δυστυχώς- δεν είναι μόνον η περιοχή αυτή, που έχει αποστερηθεί την Ομορφιά και την ίδια τη Ζωή. Όλη η Ελλάδα, από άκρη σε άκρη, θρηνεί για τον συστηματικό και ραγδαίο αφανισμό των φυσικών μας πνευμόνων, ενώ η Κυβέρνηση σφυρίζει αδιάφορα λες, έχοντας μάλιστα εσπευσμένα προκηρύξει εκλογές, με σκοπό την ανάληψη "νωπής εντολής" από τον ελληνικό λαό, ώστε... απερίσπαστη να ολοκληρώσει τό έργο της, όπως χαρακτηριστικά (και ανερυθρίαστα) δηλώνει, αντί να βιώνει παραδειγματικά (ή έστω "με σεμνότητα και ταπεινότητα", κατά το ρήμα της) το συλλογικό των συνΕλλήνων πένθος για την ποιοτική καταβαράθρωση του τόπου μας, η οποία -αλίμονο- συντελέστηκε κατά το φετινό Καλοκαίρι.

Π.Κ.

Η οικολογική καταστροφή μαίνεται ολοένα

Είναι μια σαφής κι εκφραστική φωτογραφία της φίλης μου Κικής, προερχόμενη από το καλό της Ιστολόγιο. Αποδίδει με δύναμη και δημοσιογραφική συναίσθηση, το τί ακριβώς ζήσαμε και στη Ζάκυνθο χθες το απόβραδο, μεταξύ 35 και 41 βαθμών Καύσωνα, μεταξύ ενός ολοκαιόμενου ήλιου και -αλίμονο- ψυχρότατων καρδιών.

Γιατί το λέω αυτό; Διότι -δυστυχώς- αυτοκτονούμε ολοένα, οι πανηλίθιοι, δίχως πια ελπίδα επιστροφής. Ό,τι αισιόδοξο και αν βαλθούμε να σκεφτούμε, ετούτη η παράνοια που βιώνουμε φέτος, μαζί με μπόλικη καπνιά και ασφυκτική πνιγηρότητα δεν μάς επιτρέπουν σκέψεις θετικές κι ελπιδοφόρες...

Σήμερα πάλι φλέγεται η Ελλάδα από την μια άκρη της έως την άλλη... Πένθος διαρκές, με μακροπρόθεσμες συνέπειες... Αλίμονο, αλίμονο...

Κ. Παπούλιας: "Η προστασία του περιβάλλοντος είναι πλέον ζήτημα δημοκρατίας"

Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε φέτος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας, κατά την καθιερωμένη δεξίωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, στο Προεδρικό Μέγαρο, προχθές το βράδυ, 25 του μηνός.

«Οταν σήμερα μιλάμε για ποιότητα δημοκρατίας, δεν μπορούμε παρά να έχουμε στο νου μας μια οικολογική δημοκρατία», υπερτόνισε ο Πρόεδρος, εκφράζοντας για μιαν ακόμη φορά το λαϊκό αίσθημα.

Eπίσης εξέφρασε την ελπίδα να μη θρηνήσουμε άλλα θύματα στα πύρινα μέτωπα, λέγοντας με συγκίνηση, ότι «στις πυρκαγιές θυσιάστηκαν ανθρώπινες ζωές συμπολιτών μας που τοποθέτησαν το συλλογικό καλό πάνω από το ατομικό». Aναφερόμενος στις φοβερές φετινές πυρκαγιές, ο κ. Παπούλιας σχολίασε, ότι «έδειξαν για άλλη μια φορά με δραματικό τρόπο ότι παραμένει ζητούμενο το μέτρο της οικολογικής ευαισθησίας που θα μας προστατεύσει από τη βία του τσιμέντου και της εξαφάνισης του πρασίνου».

Σχολίασε παράλληλα, ότι η ολοένα συντελούμενη φθορά του περιβάλλοντος έχει σήμερα και ταξικά χαρακτηριστικά. «Οι ευπορότεροι έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, σπίτια κοντά στο πράσινο, φυγές στην ύπαιθρο, πρόσβαση στη θάλασσα», είπε ο ευαίσθητος περιβαλλοντικά Πρόεδρός μας, απευθύνοντας μάλιστα εναγώνιο, θα μπορούσε να πει κανείς, κάλεσμα προς όλους:

«Η προστασία του περιβάλλοντος είναι πλέον ζήτημα δημοκρατίας και η συμμετοχή στον αγώνα για τη σωτηρία της φύσης είναι υψηλό δημοκρατικό καθήκον του πολιτικού μας συστήματος, κάθε πολίτη που δεν θέλει απλώς να ευημερήσει, αλλά να ευτυχήσει κυνηγώντας το όνειρο ενός καλύτερου και βιώσιμου κόσμου».

Στάχτες, αποκαΐδια, καφτρίλες, ερημία...

Οποία καταστροφή... Η μεγαλύτερη των τελευταίων χρόνων στην πατρίδα μας, με ανυπολόγιστες συνέπειες. Από μεγαλύτερη σε μεγαλύτερη πάμε, ώσπου να φτάσουμε αυτοθέλητα στο τέρμα, στο μη περαιτέρω.
Κι εδώ στη Ζάκυνθο, την "ωραία και μόνη", κατά τον ποιητή, την πολύλοφη και ολοπράσινη, την δασωμένη και ποθεινή, όλα τα καταπίνει η μανία της πυράς.

Χθες καταστράφηκε ο πράσινος πλούτος της περιοχής του Αγαλά και της Βολίμας. Σήμερα το κακό συνεχίζεται. Τα φλόγινα στόματα σπαράσσουν ολοένα κάθε σπιθαμή Ομορφιάς .

Ήδη αυτή τη στιγμή που συντάσσω το σημείωμα ετούτο, η ατμόσφαιρα έξω είναι άκρως πνιχτική, καφτρίλες παντού, ο καύσωνας των 38,5 βαθμών Κελσίου μεσουρανεί, παρότι σε λίγο βραδιάζει και βρισκόμαστε όλοι, νομίζω, οι ευαισθητοποιημένοι τουλάχιστον, σε πλήρη απόγνωση και οργή...

Πού να γυρέψουμε ευθύνες; Ποιους απαίσιους σχετικοάσχετους να μουτζώσουμε; Γιατί έχω την επιθυμία να φτύσω κάποιους; Μαζεύω ήδη σάλιο... Τι κακός που γίνομαι, όσο μεγαλώνω...

ΤΟ ΚΑΜΕΝΟ ΕΛΑΦΙ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ. Το ολοκαύτωμα, οι υπαίτιοι και το δυσοίωνο μέλλον

Γράφει ο π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Αλίευσα την δημοσιευόμενη εδώ σκληρή φωτογραφία από το Διαδίκτυο. Ανήκει στον φωτογράφο Ιάκωβο Χατζησταύρου (γεν. 1966), τον οποίον δεν γνωρίζω. Παρά τον αρχικό ενδοιασμό μου να την αναδημοσιεύσω, το πράττω τελικά, διότι πιστεύω, ότι πρέπει και να βλέπουμε κατάματα και να γνωρίζουμε εις βάθος, παρά την σκληράδα και το αποτρόπαιο του όποιου εικονιζόμενου. Στην προκειμένη περίπτωση, ένα κακόμοιρο ελάφι τυμπανιαίο και ολόψητο, σήμα κατατεθέν της συλλογικής μας παρακμής και κατάντιας.
Φρικτότατη, μα και ρεαλιστική η μετα-εικόνα της Πάρνηθας μετά τον Χαλασμό των τελευταίων ημερών του Ιουνίου 2007. Τίποτα δεν είναι όπως χθες και προχθές. Ετούτη η οικολογική καταστροφή θα πληρωθεί ακριβά απ’ τους Έλληνες και μάλιστα απ’ τους κατοίκους του λεκανοπεδίου της Αττικής γης. Ο πανεύοσμος εκείνος δρυμός, τώρα στάχτη και αποκαΐδια, αντικαθρεφτίζει τη σύγχρονη παράνοια και τις παραλυμένες μας αντιστάσεις έναντι οτιδήποτε καταστροφικού επαπειλεί εμάς και τα παιδιά μας.
Σύμφωνα με τα εγχειρίδια προστασίας του Περιβάλλοντος, Εθνικοί Δρυμοί «Είναι προστατευόμενες περιοχές με ειδικό καθεστώς προστασίας. Αποτελούν ίσως το πι σημαντικό μέτρο για την προστασία και διατήρηση της φυσικής κληρονομιάς, που είναι η άγρια ζωή και οι βιότοποι που την υποστηρίζουν.» [Αλέξανδρου Γεωργόπουλου, Γη ένας μικρός και εύθραυστος πλανήτης, εκδ. Gutemberg Εκπαίδευση και Περιβάλλον, Αθήνα 2004, σ. 267]. Τότε, τι συνέβη στην Πάρνηθα πριν από λίγες ημέρες; Γιατί συνέβη; Η χλωρίδα και η πανίδα της, γιατί λεηλατήθηκε τόσο βάναυσα;
Από διάφορους τονίζεται κατά καιρούς, ότι η καταστροφή του οικοσυστήματος είναι πρόβλημα είτε πολιτικό, είτε πνευματικό. Ανάλογα, βέβαια, από ποια οπτική προσεγγίζουν την κατάσταση. Κι εγώ μάλιστα μέχρι πρότινος έκλινα προς την πλευρά τού ότι πρόκειται για πρόβλημα πνευματικό. Μετά την καταστροφή της Πάρνηθας όμως, σπεύδω ν’ ανασκευάσω και να καταλήξω στη βεβαιότητα, ότι το πρόβλημα είναι και πολιτικό και πνευματικό. Όλοι φταίνε και φταίμε για όλα:
Αν οι πολιτικοί βουλεύονταν σωστά, ορθολογιστικά και ρεαλιστικά για την ολοένα επιδεινούμενη κατάσταση του φυσικού μας περιβάλλοντος, στο επίκεντρο του οποίου εμείς οι ίδιοι εντέλει ψυχορραγούμε, αν στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας το ναι ήταν ναι και το όχι, όχι, αν μάλιστα ο πολίτης χρησιμοποιούσε αξιολογικά και αξιοκρατικά την ψήφο κατά την ημέρα της κρίσεως πολιτικών ή πολιτικάντηδων, τότε θα ήταν όλα διαφορετικότερα απ’ ό,τι -φευ!-συμβαίνει σήμερα.
Απ’ την άλλη, αν οι πνευματικοί ταγοί (εκκλησιαστικοί, πανεπιστημιακοί, ακαδημαϊκοί, μαθητές από το Νηπιαγωγείο έως ψηλά), μα και κάθε υποψιασμένος πνευματικός άνθρωπος κατέβαιναν στον δρόμο κατά καταχραστών και των κάθε λογής βιαστών της γης μας και των δικαίων της, μπορούσαν –θεωρώ- να πραγματώσουν το θαύμα της ευαισθητοποίησης του σκεπτόμενου (αποχαυνωμένου κάποτε) λαού, αλλά και να μπλοκάρουν με τον ευθύβολο λόγο και τρόπο τους κάθε επίδοξο «δράκο», ο οποίος θα σκεπτόταν καν ν’ ασελγήσει επί του ταλαίπωρου σώματος του οικοσυστήματος.

Πολιτικοί και πνευματικοί, λοιπόν, ευθύνονται πρώτα απ’ όλους. Και αμέσως μετά ο καθένας από εμάς. Διότι, είναι πια ανάγκη να ορθώνουμε φωνή, έστω κι αν δεν ακουγόμαστε. Να κραυγάζουμε μέχρι σκασμού, έστω κι αν νομίζουμε ότι απομείναμε ολόμονοι. Η πείρα αιώνων διδάσκει, ότι στο αδυσώπητο διάβα των ιστορικών χρόνων και γεγονότων, ένας κούκος έφερνε πάντα την άνοιξη.

[Εφημερίδα ΗΜΕΡΑ ΤΣΗ ΖΑΚΥΝΘΟΣ, 4.7.2007, φ. 3082, σ. 17]