Ανταπόκριση από Αμερική: π. Δανιήλ Μπιάζης
συντηρημένα στη φορμόλη
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αμερική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αμερική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
2.5.12
Φωτοξενάγηση στο Field Museum of Natural History του Σικάγο {2}
Ανταπόκριση από Αμερική: π. Δανιήλ Μπιάζης
Αναπαραστάσεις από την καθημερινότητα των άγριων Ζώων και Πτηνών
Συνεχίζεται!
4.11.09
Saving the Soul of the Planet - Address at the Brookings Institution
Αddress of Ecumenical Patriarch BARTHOLOMEW at the Brookings InstitutionDirect Archdiocesan District
Washington, DC
(November 4, 2009)
Esteemed President Strobe Talbott,
Distinguished Guests,
It is a pleasure and a privilege to address members and guests of this renowned center of political study and thought. At first glance, it may appear strange for the leader of a religious institution concerned with spiritual values to speak about the environment at a secular institution that deals with public policy. What exactly does preserving the planet or promoting democracy have to do with saving the soul or helping the poor? It is commonly assumed that ecological issues – global climate change and the exploitation of nature’s resources – are matters that concern politicians, scientists, technocrats, and interest groups.
The Ecumenical Patriarchate is certainly no worldly institution. It wields no political authority; it leads by example and by persuasion. And so the preoccupation of the Orthodox Christian Church and, in particular, her highest spiritual authority, the Ecumenical Patriarchate, with the environmental crisis will probably come to many people as a surprise. But it is neither surprising nor unnatural within the context of Orthodox Christian spirituality.
Indeed, it is now exactly twenty years since our revered predecessor, Ecumenical Patriarch Dimitrios, sparked the ecological initiatives of our Church by issuing the first encyclical encouraging our faithful throughout the world to pray for and preserve the natural environment. His exhortation was subsequently heeded by the member churches of the World Council of Churches.
What, then, does preserving the planet have to do with saving the soul? Let us begin to sketch an answer by quoting an Orthodox Christian literary giant, Fyodor Dostoevsky, echoing the profound mysticism of Isaac the Syrian in the seventh century through Staretz Zossima in The Brothers Karamazov:
Love all God’s creation, the whole of it and every grain of sand. Love every leaf, every ray of God’s light! If you love everything, you will perceive the divine mystery in things. Everything is like an ocean, I tell you, flowing and coming into contact with everything else: touch it in one place and it reverberates at the other end of the world. [1]
This passage illustrates why, with respect to the priority and urgency of environmental issues, we do not perceive any sharp line of distinction between the pulpit and this lectern. One of our greatest goals has always been to weave together the seemingly disparate threads of issues related to human life with those related to the natural environment and climate change. For as we read the mystical teachings of the Eastern Church, these form a single fabric, a seamless garment that connects every aspect and detail of this created world to the Creator God that we worship.
For how can we possibly separate the intellectual goals of this institution – namely, the advancement of democracy, the promotion of social welfare, and the security of international cooperation – from the inspirational purpose of the church to pray, as we do in every Orthodox service, “for the peace of the whole world,” “for favorable weather, an abundance of the fruit of the earth,” and “for the safety of all those who suffer”?
Over the past two decades of our ministry, we have come to appreciate that one of the most valuable lesson to be gained from the ecological crisis is neither the political implications nor the personal consequences. Rather, this crisis reminds us of the connections that we seem to have forgotten between previously unrelated areas of life.
It is a kind of miracle, really, and you don’t have to be a believer to acknowledge that. For, the environment unites us in ways that transcend religious and philosophical differences as well as political and cultural differences. Paradoxically, the more we harm the environment, the more the environment proves that we are all connected.
The global connections that we must inevitably recognize between previously unrelated areas of life include the need to discern connections between the faith communities. We must also perceive the connections between all diverse disciplines; climate change can only be overcome when scientists and activists cooperate for a common cause. And, finally, we can no longer ignore the connections in our hearts between the political and the personal; the survival of our planet depends largely on how we translate traditional faith into personal values and, by extension, into political action.
That is why the Orthodox Church has been a prime mover in a series of inter-disciplinary and interfaith ecological symposia held on the Adriatic, Aegean, Baltic, and Black Seas, along the Amazon and Danube Rivers, as well as on the Arctic Ocean. The last of these symposia concluded only a few days ago in New Orleans, seeking ways to restore the balance of the great Mississippi River.
The mention of New Orleans brings to mind another truth. Not only are we all connected in a seamless web of existence on this third planet from the Sun, but there are profound analogies between the way we treat the earth’s natural resources and the attitude we have toward the disadvantaged. Sadly, our willingness to exploit the one reflects our willingness to exploit the other. There cannot be distinct ways of looking at the environment, the poor, and God.
This is one of the reasons why we selected New Orleans as the site of our latest symposium; and this is why our visit there was in fact the second since the devastation of Hurricane Katrina. There, images of poverty abound, too close for comfort. We witnessed them in August of 2005 on the Gulf of Mexico; they are still evident over four years later – not only sealed forever in our memory, but soiling the Ward 9 to this day! How could the most powerful nation on earth appear so powerless in the face of such catastrophe? Certainly not because of lack of resources. Perhaps because of what St. Seraphim of Sarov once called “lack of firm resolve.”
The truth is that we tend – somewhat conveniently – to forget situations of poverty and suffering. And yet, we must learn to open up our worldview; we must no longer remain trapped within our limited, restricted point of view; we must be susceptible to a fuller, global vision. Tragically, we appear to be caught up in selfish lifestyles that repeatedly ignore the constraints of nature, which are neither deniable nor negotiable. We must relearn the sense of connectedness. For we will ultimately be judged by the tenderness with which we respond to human beings and to nature.
Surely one area of common ground, where all people of good will – of all political persuasion and every social background – can agree is the need to respond to those who suffer. Even if we cannot – or refuse to – agree on the root causes and human impact on environmental degradation; even if we cannot – or refuse to – agree about what would define success in sustainable development, no one would doubt that the consequences of climate change on the poor and disadvantaged is unacceptable. Such denial would be inhumane at the very least and politically disadvantageous at worst.
Of course, poverty is not merely a local phenomenon; it is also a global reality. It applies to the situation that has existed for so long in such countries as China, India, and Brazil? To put it simply, someone in the “third-world,” is the most impacted person on the planet; yet, that person’s responsibility is incomparably minute: what that person does for mere survival neither parallels nor rivals our actions in the “first-world.”
Many argue that the wealthy nations of the West became so by exploiting the environment – they polluted rivers and oceans, razed forests, destroyed habitats, and poisoned the atmosphere. But now that that the poorer nations are developing and improving the quality of life for their citizens – like the West did during the 19th and 20th centuries – all of a sudden the rules are being changed and developing nations are being asked to make sacrifices the nations of the West never made as they were developing. They are being asked to reduce their impact on the environment – in other words, to curb their development. They are being asked to drive fewer cars, consume less oil, build fewer factories, raze fewer forests, and harm fewer habitats – all in the name of protecting the environment.
Brothers and sisters – this simply cannot be. Not only is it unfair to ask the developing nations to sacrifice when the West does not – it is futile. They care not what we say – they watch what we do. And if we are unwilling to make sacrifices, we have no moral authority to ask others, who have not tasted the fruits of development and wealth, to make sacrifices.
Fortunately, the West, and in particular America, is now showing that it recognizes this “inconvenient truth” – that if we are to save our planet, sacrifices must be made by all. The Obama administration, as you know, has been very active in this regard. The President has signed an Executive Order challenging government agencies to set 2020 greenhouse reduction goals, and using the government’s $500 billion per year in purchasing power to encourage development of energy-efficient products and services.
There are also many promising developments at the global level. Representatives of the 16 countries that emit the highest levels of greenhouse gases met recently in London to discuss the amount of aid they will give less-developed nations to help them adopt cleaner energy technology. And there are growing expectations that meaningful progress can be made as a result of the United Nations Climate Change Conference scheduled to take place in Copenhagen next month.
Sacrifices will have to be made by all. Unfortunately, people normally perceive sacrifice as loss or surrender. Yet, the root meaning of the word has less to do with “going without” and more to do with “making sacred.” Just as pollution has profound spiritual connotations, related to the destruction of creation when disconnected from its Creator, so too sacrifice is the necessary corrective for reducing the world to a commodity to be exploited by our selfish appetites. When we sacrifice, we render the world sacred, recognizing it as a gift from above to be shared with all humanity – if not equally, then at least justly. Sacrifice is ultimately an expression of gratitude (for what we enjoy) and humility (for what we must share).
For our part, in addition to our international ecological symposia, the Orthodox Church has decided to establish a center for environment and peace. Hitherto, the Ecumenical Patriarchate has endeavored to raise regional and global awareness on the urgency of preserving the natural environment and promoting inter-religious dialogue and understanding. Henceforth, the emphasis will be educational – on the regional and international levels.
The Center for Environment and Peace is planned to be housed in a historical orphanage, on Büyükada, one of the Princess Islands near Istanbul. The building was once the largest and most beautiful wooden edifice in Europe, and it will embody a new direction in the initiatives of the Ecumenical Patriarchate. Whereas the orphanage was at one time forcibly closed by Turkish authorities in an act of religious intolerance, it is highly expected to be returned to the Ecumenical Patriarchate through a just process in the European Court of Human Rights, which ruled in favor of returning this historic property of the Ecumenical Patriarchate. The purpose of the Center will be to translate theory into practice, providing educational resources to advance ecological transformation and interfaith tolerance.
The Center will focus on climate change and the related changes needed in human behavior and ethics. It will serve as a source of inspiration and awareness for resolving religious issues related to the environment and peace, in cooperation with universities, and policy centers on both local and international levels.
Dear friends, as we humbly learned very early on, and as we have repeatedly stressed throughout our ministry over the last twenty years, the environment is not only a political issue; it is also – indeed, it is primarily – a spiritual issue. Moreover, it directly affects all of us in the most personal and the most tangible manner. We can no longer afford to be passive observers in this crucial debate.
In 2002, at the conclusion of the Adriatic Symposium, together with His Holiness, the late Pope John Paul II, we signed a declaration in Venice that proclaimed in optimism and prayer. Our conclusion was that:
It is not too late. God’s world has incredible healing powers. Within a single generation, we could steer the earth toward our children’s future. Let that generation start now.
Because – ΝΥΝ Ο ΚΑΙΡΟΣ -- now is the kairos – the decisive moment in human history, when we can truly make a difference.
Because now is the kairos – when the consciousness of the world is rising to the challenge.
Because now is the kairos – for us to save the soul of our planet.
Because now is the kairos – there is no other day than this day, this time, this moment.
Indeed, let it start now.
May God bless all of us to bring our labors to fruition.
Thank you.
-------------------------------------
[1] The Brothers Karamozov (Harmondsworth UK: Penguin, 1982), vol. 1, 375-376 376.
Distinguished Guests,
It is a pleasure and a privilege to address members and guests of this renowned center of political study and thought. At first glance, it may appear strange for the leader of a religious institution concerned with spiritual values to speak about the environment at a secular institution that deals with public policy. What exactly does preserving the planet or promoting democracy have to do with saving the soul or helping the poor? It is commonly assumed that ecological issues – global climate change and the exploitation of nature’s resources – are matters that concern politicians, scientists, technocrats, and interest groups.
The Ecumenical Patriarchate is certainly no worldly institution. It wields no political authority; it leads by example and by persuasion. And so the preoccupation of the Orthodox Christian Church and, in particular, her highest spiritual authority, the Ecumenical Patriarchate, with the environmental crisis will probably come to many people as a surprise. But it is neither surprising nor unnatural within the context of Orthodox Christian spirituality.
Indeed, it is now exactly twenty years since our revered predecessor, Ecumenical Patriarch Dimitrios, sparked the ecological initiatives of our Church by issuing the first encyclical encouraging our faithful throughout the world to pray for and preserve the natural environment. His exhortation was subsequently heeded by the member churches of the World Council of Churches.
What, then, does preserving the planet have to do with saving the soul? Let us begin to sketch an answer by quoting an Orthodox Christian literary giant, Fyodor Dostoevsky, echoing the profound mysticism of Isaac the Syrian in the seventh century through Staretz Zossima in The Brothers Karamazov:
Love all God’s creation, the whole of it and every grain of sand. Love every leaf, every ray of God’s light! If you love everything, you will perceive the divine mystery in things. Everything is like an ocean, I tell you, flowing and coming into contact with everything else: touch it in one place and it reverberates at the other end of the world. [1]
This passage illustrates why, with respect to the priority and urgency of environmental issues, we do not perceive any sharp line of distinction between the pulpit and this lectern. One of our greatest goals has always been to weave together the seemingly disparate threads of issues related to human life with those related to the natural environment and climate change. For as we read the mystical teachings of the Eastern Church, these form a single fabric, a seamless garment that connects every aspect and detail of this created world to the Creator God that we worship.
For how can we possibly separate the intellectual goals of this institution – namely, the advancement of democracy, the promotion of social welfare, and the security of international cooperation – from the inspirational purpose of the church to pray, as we do in every Orthodox service, “for the peace of the whole world,” “for favorable weather, an abundance of the fruit of the earth,” and “for the safety of all those who suffer”?
Over the past two decades of our ministry, we have come to appreciate that one of the most valuable lesson to be gained from the ecological crisis is neither the political implications nor the personal consequences. Rather, this crisis reminds us of the connections that we seem to have forgotten between previously unrelated areas of life.
It is a kind of miracle, really, and you don’t have to be a believer to acknowledge that. For, the environment unites us in ways that transcend religious and philosophical differences as well as political and cultural differences. Paradoxically, the more we harm the environment, the more the environment proves that we are all connected.
The global connections that we must inevitably recognize between previously unrelated areas of life include the need to discern connections between the faith communities. We must also perceive the connections between all diverse disciplines; climate change can only be overcome when scientists and activists cooperate for a common cause. And, finally, we can no longer ignore the connections in our hearts between the political and the personal; the survival of our planet depends largely on how we translate traditional faith into personal values and, by extension, into political action.
That is why the Orthodox Church has been a prime mover in a series of inter-disciplinary and interfaith ecological symposia held on the Adriatic, Aegean, Baltic, and Black Seas, along the Amazon and Danube Rivers, as well as on the Arctic Ocean. The last of these symposia concluded only a few days ago in New Orleans, seeking ways to restore the balance of the great Mississippi River.
The mention of New Orleans brings to mind another truth. Not only are we all connected in a seamless web of existence on this third planet from the Sun, but there are profound analogies between the way we treat the earth’s natural resources and the attitude we have toward the disadvantaged. Sadly, our willingness to exploit the one reflects our willingness to exploit the other. There cannot be distinct ways of looking at the environment, the poor, and God.
This is one of the reasons why we selected New Orleans as the site of our latest symposium; and this is why our visit there was in fact the second since the devastation of Hurricane Katrina. There, images of poverty abound, too close for comfort. We witnessed them in August of 2005 on the Gulf of Mexico; they are still evident over four years later – not only sealed forever in our memory, but soiling the Ward 9 to this day! How could the most powerful nation on earth appear so powerless in the face of such catastrophe? Certainly not because of lack of resources. Perhaps because of what St. Seraphim of Sarov once called “lack of firm resolve.”
The truth is that we tend – somewhat conveniently – to forget situations of poverty and suffering. And yet, we must learn to open up our worldview; we must no longer remain trapped within our limited, restricted point of view; we must be susceptible to a fuller, global vision. Tragically, we appear to be caught up in selfish lifestyles that repeatedly ignore the constraints of nature, which are neither deniable nor negotiable. We must relearn the sense of connectedness. For we will ultimately be judged by the tenderness with which we respond to human beings and to nature.
Surely one area of common ground, where all people of good will – of all political persuasion and every social background – can agree is the need to respond to those who suffer. Even if we cannot – or refuse to – agree on the root causes and human impact on environmental degradation; even if we cannot – or refuse to – agree about what would define success in sustainable development, no one would doubt that the consequences of climate change on the poor and disadvantaged is unacceptable. Such denial would be inhumane at the very least and politically disadvantageous at worst.
Of course, poverty is not merely a local phenomenon; it is also a global reality. It applies to the situation that has existed for so long in such countries as China, India, and Brazil? To put it simply, someone in the “third-world,” is the most impacted person on the planet; yet, that person’s responsibility is incomparably minute: what that person does for mere survival neither parallels nor rivals our actions in the “first-world.”
Many argue that the wealthy nations of the West became so by exploiting the environment – they polluted rivers and oceans, razed forests, destroyed habitats, and poisoned the atmosphere. But now that that the poorer nations are developing and improving the quality of life for their citizens – like the West did during the 19th and 20th centuries – all of a sudden the rules are being changed and developing nations are being asked to make sacrifices the nations of the West never made as they were developing. They are being asked to reduce their impact on the environment – in other words, to curb their development. They are being asked to drive fewer cars, consume less oil, build fewer factories, raze fewer forests, and harm fewer habitats – all in the name of protecting the environment.
Brothers and sisters – this simply cannot be. Not only is it unfair to ask the developing nations to sacrifice when the West does not – it is futile. They care not what we say – they watch what we do. And if we are unwilling to make sacrifices, we have no moral authority to ask others, who have not tasted the fruits of development and wealth, to make sacrifices.
Fortunately, the West, and in particular America, is now showing that it recognizes this “inconvenient truth” – that if we are to save our planet, sacrifices must be made by all. The Obama administration, as you know, has been very active in this regard. The President has signed an Executive Order challenging government agencies to set 2020 greenhouse reduction goals, and using the government’s $500 billion per year in purchasing power to encourage development of energy-efficient products and services.
There are also many promising developments at the global level. Representatives of the 16 countries that emit the highest levels of greenhouse gases met recently in London to discuss the amount of aid they will give less-developed nations to help them adopt cleaner energy technology. And there are growing expectations that meaningful progress can be made as a result of the United Nations Climate Change Conference scheduled to take place in Copenhagen next month.
Sacrifices will have to be made by all. Unfortunately, people normally perceive sacrifice as loss or surrender. Yet, the root meaning of the word has less to do with “going without” and more to do with “making sacred.” Just as pollution has profound spiritual connotations, related to the destruction of creation when disconnected from its Creator, so too sacrifice is the necessary corrective for reducing the world to a commodity to be exploited by our selfish appetites. When we sacrifice, we render the world sacred, recognizing it as a gift from above to be shared with all humanity – if not equally, then at least justly. Sacrifice is ultimately an expression of gratitude (for what we enjoy) and humility (for what we must share).
For our part, in addition to our international ecological symposia, the Orthodox Church has decided to establish a center for environment and peace. Hitherto, the Ecumenical Patriarchate has endeavored to raise regional and global awareness on the urgency of preserving the natural environment and promoting inter-religious dialogue and understanding. Henceforth, the emphasis will be educational – on the regional and international levels.
The Center for Environment and Peace is planned to be housed in a historical orphanage, on Büyükada, one of the Princess Islands near Istanbul. The building was once the largest and most beautiful wooden edifice in Europe, and it will embody a new direction in the initiatives of the Ecumenical Patriarchate. Whereas the orphanage was at one time forcibly closed by Turkish authorities in an act of religious intolerance, it is highly expected to be returned to the Ecumenical Patriarchate through a just process in the European Court of Human Rights, which ruled in favor of returning this historic property of the Ecumenical Patriarchate. The purpose of the Center will be to translate theory into practice, providing educational resources to advance ecological transformation and interfaith tolerance.
The Center will focus on climate change and the related changes needed in human behavior and ethics. It will serve as a source of inspiration and awareness for resolving religious issues related to the environment and peace, in cooperation with universities, and policy centers on both local and international levels.
Dear friends, as we humbly learned very early on, and as we have repeatedly stressed throughout our ministry over the last twenty years, the environment is not only a political issue; it is also – indeed, it is primarily – a spiritual issue. Moreover, it directly affects all of us in the most personal and the most tangible manner. We can no longer afford to be passive observers in this crucial debate.
In 2002, at the conclusion of the Adriatic Symposium, together with His Holiness, the late Pope John Paul II, we signed a declaration in Venice that proclaimed in optimism and prayer. Our conclusion was that:
It is not too late. God’s world has incredible healing powers. Within a single generation, we could steer the earth toward our children’s future. Let that generation start now.
Because – ΝΥΝ Ο ΚΑΙΡΟΣ -- now is the kairos – the decisive moment in human history, when we can truly make a difference.
Because now is the kairos – when the consciousness of the world is rising to the challenge.
Because now is the kairos – for us to save the soul of our planet.
Because now is the kairos – there is no other day than this day, this time, this moment.
Indeed, let it start now.
May God bless all of us to bring our labors to fruition.
Thank you.
-------------------------------------
[1] The Brothers Karamozov (Harmondsworth UK: Penguin, 1982), vol. 1, 375-376 376.
3.11.09
Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος μιλά για τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, τον "θεραπευτή της φύσης και των ανθρώπων"
Photo by GANP/ Dimitrios Panagos Στο βίντεο που δημοσιεύουμε, από τον Εσπερινό του Αγίου Δημητρίου στο Merrick της Νέας Υόρκης (25.10.2009), ακούγεται να ομιλεί από καρδιάς ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Δημήτριος περί της οικολογικής, τουτέστιν φιλάνθρωπης, δραστηριότητας του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου. Αξίζει να προσεχθεί ο χειμαρρώδης λόγος του.
Archbishop Demetrios speaks at the Great Vespers service at St. Demetrios Greek Orthodox Church in Merrick, NY.
29.10.09
Το όνομα του Πατριάρχη δόθηκε σε Τριαντάφυλλο / Presentation of the "Bartholomew Rose"
Κατά την διάρκεια της επίσκεψης του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στο Fordham University, όπου ανακηρύχθηκε Επίτιμος Διδάκτωρ Νομικής (δείτε τα σχετικά ρεπορτάζ εδώ κι εδώ), προχθές το απόγευμα (27 Οκτωβρίου) συναντήθηκε με Χριστιανούς Φοιτητές, οι οποίοι τού προσέφεραν μια νέα ποικιλία Τριαντάφυλλου, που θα φέρει το όνομα του Πατριάρχη: "Βαρθολομαίος".
Το "Bartholomew Rose" έχει συμβολική αξία και αφορά στις οικολογικές ευαισθησίες του Πρωθιεράρχη της Ορθοδοξίας (π.χ. το πρόσφατο αξιολογότατο Συμπόσιο στη Νέα Ορλεάνη - Μισισιπή), οι οποίες -ως αποδεικνύεται- δεν περνούν απαρατήρητες.
Τις φωτογραφίες απέστειλε ευγενικά ο δημοσιογράφος Νίκος Μαγγίνας, τον οποίον ευχαριστούμε από καρδιάς για την εν γένει υποστήριξη του NaturaZante. Ακολουθεί και το σχετικό βιντεάκι:
Το "Bartholomew Rose" έχει συμβολική αξία και αφορά στις οικολογικές ευαισθησίες του Πρωθιεράρχη της Ορθοδοξίας (π.χ. το πρόσφατο αξιολογότατο Συμπόσιο στη Νέα Ορλεάνη - Μισισιπή), οι οποίες -ως αποδεικνύεται- δεν περνούν απαρατήρητες.
Τις φωτογραφίες απέστειλε ευγενικά ο δημοσιογράφος Νίκος Μαγγίνας, τον οποίον ευχαριστούμε από καρδιάς για την εν γένει υποστήριξη του NaturaZante. Ακολουθεί και το σχετικό βιντεάκι:Επίσκεψη του Προέδρου Μπιλ Κλίντον στον Πατριάρχη / President Bill Clinton visits with Ecumenical Patriarch Bartholomew
Στο πλαίσιο της επίσκεψης του Οικουμενικού Πατριάρχη αυτές τις μέρες στην Αμερική και των αλλεπάλληλων επαφών του με σημαίνοντα πρόσωπα της δημόσιας ζωής των Η.Π.Α., συναντήθηκε και με τον πρώην Πρόεδρο Μπιλ Κλίντον.Η συνάντηση έγινε χθες το απόγευμα (ώρα Νέας Υόρκης), σε θερμό κι εγκάρδιο κλίμα οικειότητας, στο Ξενοδοχείο Waldorf Astoria, όπου διαμένει ο Πατριάρχης.
Όπως έγινε γνωστό ακολούθως, το περιεχόμενο ήταν κυρίως περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος. Ο Πατριάρχης ενημέρωσε τον πρώην Πρόεδρο των Η.Π.Α. για τις εν γένει οικολογικές δραστηριότητες του Πατριαρχείου και μάλιστα για το τελευταίο Οικολογικό Συμπόσιο στον Μισισιπή, το οποίο έληξε πριν λίγες μέρες με πολύ μεγάλη επιτυχία.
Η φωτογραφία από τη συνάντηση των δύο ηγετών είναι του συνεργάτη μας δημοσιογράφου Νίκου Μαγγίνα.
28.10.09
Συνάντηση Βαρθολομαίου με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ για το Περιβάλλον / Patriarch Bartholomew meets with U.N. Secretary General Ban Ki-moon
Φωτογραφία: Νίκος ΜαγγίναςΟ Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Μπαν Κι μουν, υποδέχτηκε απόψε στο γραφείο του, στην έδρα του διεθνούς οργανισμού, τον ηγέτη της Ορθοδοξίας, Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και τα μέλη της συνοδείας του, ανάμεσά τους και ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος, ενώ παρών στην 20λεπτη συνάντηση ήταν και ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ, Αναστάσης Μητσιάλης.
Σε δηλώσεις του στους δημοσιογράφους μετά τη συνάντηση, ο Οικουμενικός Πατριάρχης δήλωσε ότι συζήτησαν περιβαλλοντικά θέματα, ενόψει μάλιστα και της Συνόδου της Κοπεγχάγης. Ο κ. Βαρθολομαίος ανέφερε ότι ενημέρωσε το συνομιλητή του για τις «οικολογικές πρωτοβουλίες» και τις «ταπεινές δραστηριότητες» του Πατριαρχείου όσο αφορά το «διαθρησκειακό και διαπολιτισμικό διάλογο». Όπως είπε, «ο γγ έκανε ιδιαίτερη μνεία στη συνεργασία των πρωθυπουργών της Τουρκίας και της Ισπανίας για τη συνεργασία των διαφόρων πολιτιστικών παραδόσεων».
Στη συνέχεια, ο Οικουμενικός Πατριάρχης επεσήμανε ότι αναφέρθηκε στις τρεις επισκέψεις που πραγματοποίησε στην χώρα καταγωγής του γγ, την Κορέα, καθώς και στην προηγούμενη επίσκεψή του στην έδρα του ΟΗΕ, όταν γγ ήταν ο Κόφι Ανάν. Επίσης, επεσήμανε ότι ο Μπαν Κι Μουν τον ενημέρωσε ότι την επόμενη εβδομάδα θα μεταβεί στο Λονδίνο για να λάβει μέρος σε συνέδριο για τη συνεργασία μεταξύ θρησκειών και πολιτισμών, το οποίο διοργανώνεται από τον Πρίγκιπα Κάρολο και στη συνέχεια θα μεταβεί στην Αθήνα. Τον Δεκέμβριο, όπως υπογράμμισε, ο γγ θα μεταβεί στην Κοπεγχάγη για την παγκόσμια διάσκεψη με θέμα τις κλιματικές αλλαγές.
Τέλος, ο κ. Βαρθολομαίος ανέφερε ότι τόνισε στο συνομιλητή του πως «ο ίδιος (ο γγ) εργάζεται για την ενότητα των εθνών και των πολιτισμών και εμείς από την πλευρά του Πατριαρχείου προσπαθούμε να συμβάλλουμε προς αυτή την κατεύθυνση μέσω του διαθρησκειακού διαλόγου, μέσω των πρωτοβουλιών του Πατριαρχείου μας για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και έτσι μπορούμε να θεωρηθούμε συνεργάτες προς την ιδία κατεύθυνση για το καλό της ανθρωπότητας».
Απαντώντας στην ερώτηση αν το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα συμματάσχει στη σύνοδο της Κοπεγχάγης, ο κ. Βαρθολομαίος δήλωσε ότι αν δεν μπορέσει ο ίδιος να λάβει μέρος, θα στείλει αντιπρόσωπο.
Σε ερώτηση αν με το γγ του ΟΗΕ συζήτησε την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας και το Κυπριακό, απάντησε αρνητικά.
Σε δηλώσεις του στους δημοσιογράφους μετά τη συνάντηση, ο Οικουμενικός Πατριάρχης δήλωσε ότι συζήτησαν περιβαλλοντικά θέματα, ενόψει μάλιστα και της Συνόδου της Κοπεγχάγης. Ο κ. Βαρθολομαίος ανέφερε ότι ενημέρωσε το συνομιλητή του για τις «οικολογικές πρωτοβουλίες» και τις «ταπεινές δραστηριότητες» του Πατριαρχείου όσο αφορά το «διαθρησκειακό και διαπολιτισμικό διάλογο». Όπως είπε, «ο γγ έκανε ιδιαίτερη μνεία στη συνεργασία των πρωθυπουργών της Τουρκίας και της Ισπανίας για τη συνεργασία των διαφόρων πολιτιστικών παραδόσεων».
Στη συνέχεια, ο Οικουμενικός Πατριάρχης επεσήμανε ότι αναφέρθηκε στις τρεις επισκέψεις που πραγματοποίησε στην χώρα καταγωγής του γγ, την Κορέα, καθώς και στην προηγούμενη επίσκεψή του στην έδρα του ΟΗΕ, όταν γγ ήταν ο Κόφι Ανάν. Επίσης, επεσήμανε ότι ο Μπαν Κι Μουν τον ενημέρωσε ότι την επόμενη εβδομάδα θα μεταβεί στο Λονδίνο για να λάβει μέρος σε συνέδριο για τη συνεργασία μεταξύ θρησκειών και πολιτισμών, το οποίο διοργανώνεται από τον Πρίγκιπα Κάρολο και στη συνέχεια θα μεταβεί στην Αθήνα. Τον Δεκέμβριο, όπως υπογράμμισε, ο γγ θα μεταβεί στην Κοπεγχάγη για την παγκόσμια διάσκεψη με θέμα τις κλιματικές αλλαγές.
Τέλος, ο κ. Βαρθολομαίος ανέφερε ότι τόνισε στο συνομιλητή του πως «ο ίδιος (ο γγ) εργάζεται για την ενότητα των εθνών και των πολιτισμών και εμείς από την πλευρά του Πατριαρχείου προσπαθούμε να συμβάλλουμε προς αυτή την κατεύθυνση μέσω του διαθρησκειακού διαλόγου, μέσω των πρωτοβουλιών του Πατριαρχείου μας για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και έτσι μπορούμε να θεωρηθούμε συνεργάτες προς την ιδία κατεύθυνση για το καλό της ανθρωπότητας».
Απαντώντας στην ερώτηση αν το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα συμματάσχει στη σύνοδο της Κοπεγχάγης, ο κ. Βαρθολομαίος δήλωσε ότι αν δεν μπορέσει ο ίδιος να λάβει μέρος, θα στείλει αντιπρόσωπο.
Σε ερώτηση αν με το γγ του ΟΗΕ συζήτησε την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας και το Κυπριακό, απάντησε αρνητικά.
[Καθημερινή με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ]
26.10.09
Our Indivisible Environment
If life is sacred, so is the entire web that sustains it.
Photo: Nikos Maginas
Last week, 200 leaders in the environmental movement gathered in New Orleans for the eighth ecological symposium organized by the Orthodox Christian Church. Participants included leading scientists and theologians, politicians and policy makers, business leaders and NGOs, environmentalists and journalists. Similar conferences have taken place on the Adriatic, Aegean, Baltic, and Black Seas, the Danube and Amazon Rivers, and the Arctic Ocean. This time we sailed the mighty Mississippi to consider its profound impact on the U.S. and its fate within the global environment.It may seem out of character for a sacred institution to convene a conference on so secular an issue. After all, Jesus counseled us to "Render unto Caesar the things that are Caesar's, and unto God the things that are God's" (Mark 12:17). Climate change, pollution and the exploitation of our natural resources are commonly seen as the domain not of priests but rather of politicians, scientists, technocrats or interest groups organized by concerned citizens. What does preserving the planet have to do with saving the soul?
A lot, as it turns out. For if life is sacred, so is the entire web that sustains it. Some of those connections—the effects of overharvesting on the fish populations of the North Atlantic, for example—we understand very well. Others, such as the long-term health impacts of industrialization, we understand less well. But no one doubts that there is a connection and balance among all things animate and inanimate on this third planet from the Sun, and that there is a cost or benefit whenever we tamper with that balance.
Moreover, just as God is indivisible, so too is our global environment. The molecules of water that comprise the great North Atlantic are neither European nor American. The particles of atmosphere above the United Kingdom are neither Labour nor Tory. There can be no double vision, no dualistic worldview. Faith communities and nonbelievers alike must focus on the common issue of the survival of our planet. The natural environment unites us in ways that transcend doctrinal differences.
This is not to negate the need for action by nations, both individually and in concert with other nations. Quite the contrary—they are vital. The Obama administration has committed the United States to a 50% reduction in greenhouse gases by the year 2050. And there are growing expectations that meaningful progress can be made in the United Nations Climate Change Conference scheduled to take place in Copenhagen this December. There are in fact many promising developments on the political front. But it would be a mistake to treat human impact on the environment simply as a political issue. Not only does it have a profoundly spiritual dimension, as we have shown, but that spiritual dimension offers a huge additional lever that can be used to motivate our brothers and sisters around the world to take action on this critical issue.
This is why we call upon leaders of all faiths to involve themselves and their communities in one of the great issues of our time. Ours is a powerful voice. And our belief in the unity and interconnectedness of all things constitutes a strong argument for immediate action.
Is this an issue for Caesar or for God? We believe it must be approached in both its political and spiritual dimensions. Climate change will only be overcome when all of us—scientists and politicians, theologians and economists, specialists and lay citizens—cooperate for the common good.
The Ecumenical Patriarch is the spiritual leader of 300 million Orthodox Christians. He is the author of "Encountering the Mystery" (Doubleday) and "In the World, Yet Not of the World" (Fordham).
-----------------------
Ακολουθεί η ελληνική εκδοχή του παραπάνω άρθρου. Πηγή: omogeneia.ana-mpa.gr
Έκκληση για τη σωτηρία του πλανήτη απευθύνει με άρθρο του που δημοσιεύεται στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος από χθες το βράδυ βρίσκεται στη Νέα Υόρκη, δεύτερο προορισμό του πολυήμερου ταξιδιού του στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο κ. Βαρθολομαίος αναφέρεται στο 8ο Οικολογικό Συμπόσιο που διοργανώθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία την περασμένη εβδομάδα στη Νέα Ορλεάνη, σημειώνοντας ότι συμμετείχαν 200 ηγέτες σε θέματα περιβάλλοντος, όπως: κορυφαίοι επιστήμονες, θεολόγοι, πολιτικοί, επιχειρηματίες και εκπρόσωποι μη κυβερνητικών οργανώσεων, περιβαλλοντολόγοι και δημοσιογράφοι.
Μεταξύ άλλων, ο Οικουμενικός Πατριάρχης σημειώνει ότι τα προηγούμενα συνέδρια πραγματοποιήθηκαν στην Αδριατική, το Αιγαίο, τη Βαλτική, τη Μαύρη Θάλασσα, τον Δούναβη και τον Αμαζόνιο, ενώ αυτή τη φορά επελέγη ο Μισισιπής «προκειμένου να δοθεί έμφαση στην βαθιά επίδραση του ποταμού αυτού στις ΗΠΑ, στο πλαίσιο του παγκόσμιου περιβάλλοντος», όπως υπογραμμίζει.
Ο κ. Βαρθολομαίος τονίζει ότι «μπορεί να φαίνεται εκτός χαρακτήρα το ότι ένας θρησκευτικός θεσμός ασχολείται με ένα τόσο κοσμικό ζήτημα, όπως το θέμα του περιβάλλοντος», προσθέτοντας ότι «η διάσωση του πλανήτη σχετίζεται άμεσα με την σωτηρία της ψυχής. Η ζωή είναι το ίδιο σημαντική όσο και το δίκτυο που την διατηρεί», επισημαίνοντας επίσης ότι «κανείς δεν αμφισβητεί ότι υπάρχει διασύνδεση και ισορροπία μεταξύ όλων των έμψυχων και άψυχων πραγμάτων στη Γη και υπάρχει κόστος και οφέλη όταν επεμβαίνουμε σ’ αυτή την ισορροπία».
Στη συνέχεια, ο παγκόσμιος ηγέτης της Ορθοδοξίας επισημαίνει ότι «πιστοί και μη πιστοί πρέπει να εντοπίσουν το ενδιαφέρον τους στο ζήτημα της επιβίωσης του πλανήτη που τους ενώνει, υπερβαίνοντας τις δογματικές διαφορές τους. Ωστόσο, όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι και τα κράτη δεν πρέπει να αναλάβουν δράση».
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρεται στην απόφαση της κυβέρνησης Ομπάμα να μειώσει την εκπομπή αερίων που ευθύνονται για το φαινόμενο του θερμοκηπίου κατά 50% ως το 2050, καθώς και στη σημαντική πρόοδο που έχει επιτελεστεί από τον ΟΗΕ, εν όψει της Συνόδου για το Περιβάλλον που θα πραγματοποιηθεί στην Κοπεγχάγη τον Δεκέμβριο.
Ο κ. Βαρθολομαίος σημειώνει ότι «αν και υπάρχει πολιτική κινητικότητα που προσφέρει ελπίδες για το μέλλον, θα ήταν λάθος να αντιμετωπίσει κανείς τις επιπτώσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς στο περιβάλλον ως ένα μονομερώς πολιτικό ζήτημα, καθώς έχει βαθιές πνευματικές διαστάσεις, και αυτές οι πνευματικές διαστάσεις μπορούν να λειτουργήσουν ως μοχλός πίεσης για τη δραστηριοποίηση των πιστών. Για το λόγο αυτό, ο Οικουμενικός Πατριάρχης καλεί όλους τους πνευματικούς ηγέτες να εμπλακούν στην επίλυση του μεγαλύτερου ζητήματος του καιρού μας και είναι απαραίτητο να υπάρξει τόσο πολιτική όσο και πνευματική προσέγγιση του προβλήματος».
Ο κ. Βαρθολομαίος καταλήγει ότι «η κλιματική αλλαγή θα αντιμετωπιστεί μόνο όταν όλοι μας: επιστήμονες και πολιτικοί, θεολόγοι και οικονομολόγοι, ειδικοί και εργαζόμενοι πολίτες συνεργαστούμε για το κοινό καλό».
25.10.09
O Οικουμενικός Πατριάρχης στους πληγέντες του Τυφώνα Katrina: "Δεν είσαστε μόνοι"
Tου Νικόλαου ΜαγγίναΗ ευθύνη για την προστασία του περιβάλλοντος είναι κοινή, διαμήνυσε προς πάσα κατεύθυνση ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Ευρισκόμενος στη Νέα Ορλεάνη για το 8ο Περιβαλλοντικό Συμπόσιο, που διοργάνωσε το Πατριαρχείο με θέμα τον ποταμό Μισισιπή, ο Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας σημείωσε, πως, εκτός από την οικονομική κρίση αντιμετωπίζουμε και μια μεγαλύτερη, την οικολογική. Αναφέρθηκε μάλιστα και σε μια εκ των συνεπειών αυτής της κρίσης, τους οικολογικούς μετανάστες, οι οποίοι λόγω των κλιματικών αλλαγών -όπως είπε- αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης εξέφρασε για άλλη μια φορά την αλληλεγγύη του στους κατοίκους της πόλης οι οποίοι, το 2005, δοκιμάστηκαν σκληρά από τον καταστροφικό τυφώνα Κατρίνα. Υπενθύμισε την επίσκεψη που πραγματοποίησε στην περιοχή, τον Ιανουάριο του 2006, καθώς και τις εικόνες που αντίκρισε και επισήμανε ότι το Πατριαρχείο διοργάνωσε το περιβαλλοντικό συμπόσιο του στην πόλη προκειμένου να σταλεί σε όλο τον κόσμο το μήνυμα ότι θα πρέπει να αποτραπούν στο μέλλον ανάλογες καταστροφές.
Ο Πατριάρχης αναφέρθηκε μάλιστα και στο παράπονο πολλών κατοίκων της Νέας Ορλεάνης ότι δεν προχωρούν γρήγορα οι εργασίες αποκατάστασης των ζημιών.
Υπενθύμισε, τέλος, ότι το Συμπόσιο του Πατριαρχείου πραγματοποιήθηκε λίγες μόλις εβδομάδες πριν τη Διεθνή Διάσκεψη για το Περιβάλλον και το Κλίμα, στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Ευχήθηκε δε τα συμπεράσματα του Συμποσίου, που θα κοινοποιηθούν στη διάσκεψη της Δανίας, να συμβάλουν στην γενικότερη προσπάθεια για την λήψη συγκεκριμένων μέτρων προκειμένου να αποτραπούν οι κλιματικές αλλαγές.
Σημειώνεται ότι, την περασμένη Παρασκευή, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος μετέβη σε περιοχές της ανατολικής Νέας Ορλεάνης που επλήγησαν από τον καταστροφικό τυφώνα Κατρίνα, μεταξύ των οποίων, και εκείνη που επισκέφθηκε τον Ιανουάριο του 2006.
Μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου και κάτοικοι των περιοχών αυτών υποδέχθηκαν τον Οικουμενικό Πατριάρχη και τον ευχαρίστησαν με θερμά λόγια για το ενδιαφέρον και την συμπαράσταση του στους σκληρά δοκιμαζόμενους πολίτες της Νέας Ορλεάνης. Από μια ειδική εξέδρα, στις όχθες του ποταμού, εξήγησαν στον Πατριάρχη πως συνέβη η καταστροφή και ποια μέτρα λαμβάνονται προκειμένου στο μέλλον να αποτραπεί κάτι ανάλογο.
«Ήρθαμε εδώ να μοιραστούμε τον πόνο σας, να προσευχηθούμε για τα θύματα του τυφώνα Κατρίνα. Λίγο πριν έρθουμε εδώ τελέσαμε επιμνημόσυνη δέηση στο νεκροταφείο. Όπως ίσως γνωρίζετε επισκέφθηκα την περιοχή πριν τέσσερα χρόνια, μόλις μερικούς μήνες μετά την καταστροφή και ο λόγος που ήρθα τότε και τώρα εδώ είναι για να εκφράσω την αλληλεγγύη μου σε εσάς και σε όλους όσοι πονούν. Θα συνεχίσουμε να προσευχόμαστε για εσάς με αλληλεγγύη και θα συνεχίσουμε επίσης να εργαζόμαστε για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος», είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης απευθυνόμενος στους συγκεντρωμένους κατοίκους.
«Επιτρέψτε μου εκ μέρους της πόλης να πω, όπως οι Πατριάρχες της Παλαιάς Διαθήκης, ακούσατε την φωνή του Θεού και σας οδήγησε να έρθετε και να θέσετε τη διακονία σας στη διάθεση μας με αλληλεγγύη για να γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε μόνοι», είπε μια κάτοικος της περιοχής και πρόσθεσε: «Και οι Πατριάρχες του παρελθόντος και οι Πατριάρχες του σήμερα αγωνίζονται μαζί μας για την αποκατάσταση της περιοχής, που αποτελεί την πρωταρχική άμυνα μας». «Δεν είσαστε μόνοι», απάντησε συγκινημένος ο Οικουμενικός Πατριάρχης.
Ακολουθεί η δήλωση που έκανε ο Οικουμενικός Πατριάρχης με την ευκαιρία της λήξης του 8ου περιβαλλοντικού Συμποσίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου:
«Το γεγονός ότι το 8ο Συμπόσιο μας πραγματοποιείται στη Νέα Ορλεάνη τού δίνει μια ξεχωριστή διάσταση, διότι, όπως είναι γνωστό, το 2005 εδώ συνέβη μια τρομερή καταστροφή. Χθες πήγα για δεύτερη φορά, είχα πάει και στις αρχές του 2006, και χθες πήγα για δεύτερη φορά στον τόπο της μεγάλης καταστροφής και είδα ότι οι άνθρωποι προσπαθούν με χίλιες δυο δυσκολίες να ξαναφτιάξουν το νοικοκυριό τους, το σπίτι τους, τα υπάρχοντά τους και να ζήσουν και πάλι στον τόπο που είναι ο δικό τους τόπος.
Υπάρχει ένα γενικότερο παράπονο ότι η αποκατάσταση των ζημιών δεν γίνεται με τους γρήγορους ρυθμούς που θα έπρεπε να γίνει. Υπάρχει μια καθυστέρηση και όλοι καλούν τις πολιτικές αρχές και τις τοπικές αρχές να επισπεύσουν τις διαδικασίες αποκατάστασης των ζημιών του 2005.
Οι άνθρωποι εδώ είναι πάρα πολύ ευγνώμονες και μας το είπαν κατ’ επανάληψη για το γεγονός ότι το Πατριαρχείο μας συνεκάλεσε το Συμπόσιο αυτό εδώ στην Ορλεάνη για να δούμε τα προβλήματα τα τοπικά, τα παράπονα των ανθρώπων, τα γενικότερα προβλήματα της πολιτείας της Λουϊζιάνας και από εδώ να δοθεί το μήνυμα σε όλο τον κόσμο, ότι πρέπει να κάνουμε όλοι μαζί ό,τι μπορούμε για να αποφευχθούν ανάλογες και παρόμοιες καταστροφές, εις το μέλλον, στον πλανήτη.
Επίσης είναι πολύ σημαντικό ότι το συμπόσιό μας συμπίπτει να γίνεται τις παραμονές της μεγάλης διασκέψεως της Κοπεγχάγης και ασφαλώς τα πορίσματα του συμποσίου μας θα μεταφερθούν στην Κοπεγχάγη και θα είναι έστω και μια μικρά συμβολή εις το μεγάλο έργο το οποίο καλείται να επιτελέσει αυτή η παγκόσμιος διάσκεψης. Πρέπει να ομολογήσω με ικανοποίηση και υπερηφάνεια ότι το επίπεδο των συζητήσεων, των ανακοινώσεων σε αυτό το συμπόσιο είναι ανώτερο από τα προηγούμενα συμπόσια μας, ίσως γιατί ο κόσμος και οι σύνεδροι συνειδητοποιούν όλοι ολοένα και περισσότερο την κρισιμότητα της καταστάσεως και διότι αυτός ο τόπος, όπως είπα, η Νέα Ορλεάνη έχει τα ιδιαίτερα προβλήματα του, τα συγκεκριμένα, και βλέπουμε όλη αυτή την εβδομάδα σε αυτό το συμπόσιο οι συζητήσεις δεν επικεντρώνονται σε γενικότερα και αφηρημένα θέματα αλλά σε συγκεκριμένα προβλήματα, αιτήματα και προσδοκίες των ανθρώπων αυτής της περιοχής.
Ελπίζω ότι και αυτό το συμπόσιο θα βάλει την σφραγίδα του στην προσπάθεια την γενικότερη του Πατριαρχείου μας και όλου του κόσμου για την αντιμετώπιση των μεγάλων οικολογικών προβλημάτων τα οποία προσλαμβάνουν διάσταση μιας κρίσεως.
Έχουμε την παγκόσμια οικονομική κρίση , έχουμε και την οικολογική κρίση. Έχουμε τους οικονομικούς μετανάστες έχουμε και τους οικολογικούς μετανάστες. Τους μετανάστες, οι οποίοι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και φεύγουν λόγω των γνωστών κλιματικών αλλαγών και των προβλημάτων τα οποία δημιουργούνται από αυτές και είναι επομένως ένα παγκόσμιο πρόβλημα, ένα παγκόσμιο φαινόμενο, για την αντιμετώπιση του οποίου όλοι έχουμε ένα μέρος ευθύνης.
Ευχαριστώ πολύ».
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης εξέφρασε για άλλη μια φορά την αλληλεγγύη του στους κατοίκους της πόλης οι οποίοι, το 2005, δοκιμάστηκαν σκληρά από τον καταστροφικό τυφώνα Κατρίνα. Υπενθύμισε την επίσκεψη που πραγματοποίησε στην περιοχή, τον Ιανουάριο του 2006, καθώς και τις εικόνες που αντίκρισε και επισήμανε ότι το Πατριαρχείο διοργάνωσε το περιβαλλοντικό συμπόσιο του στην πόλη προκειμένου να σταλεί σε όλο τον κόσμο το μήνυμα ότι θα πρέπει να αποτραπούν στο μέλλον ανάλογες καταστροφές.
Ο Πατριάρχης αναφέρθηκε μάλιστα και στο παράπονο πολλών κατοίκων της Νέας Ορλεάνης ότι δεν προχωρούν γρήγορα οι εργασίες αποκατάστασης των ζημιών.
Υπενθύμισε, τέλος, ότι το Συμπόσιο του Πατριαρχείου πραγματοποιήθηκε λίγες μόλις εβδομάδες πριν τη Διεθνή Διάσκεψη για το Περιβάλλον και το Κλίμα, στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Ευχήθηκε δε τα συμπεράσματα του Συμποσίου, που θα κοινοποιηθούν στη διάσκεψη της Δανίας, να συμβάλουν στην γενικότερη προσπάθεια για την λήψη συγκεκριμένων μέτρων προκειμένου να αποτραπούν οι κλιματικές αλλαγές.
Σημειώνεται ότι, την περασμένη Παρασκευή, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος μετέβη σε περιοχές της ανατολικής Νέας Ορλεάνης που επλήγησαν από τον καταστροφικό τυφώνα Κατρίνα, μεταξύ των οποίων, και εκείνη που επισκέφθηκε τον Ιανουάριο του 2006.
Μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου και κάτοικοι των περιοχών αυτών υποδέχθηκαν τον Οικουμενικό Πατριάρχη και τον ευχαρίστησαν με θερμά λόγια για το ενδιαφέρον και την συμπαράσταση του στους σκληρά δοκιμαζόμενους πολίτες της Νέας Ορλεάνης. Από μια ειδική εξέδρα, στις όχθες του ποταμού, εξήγησαν στον Πατριάρχη πως συνέβη η καταστροφή και ποια μέτρα λαμβάνονται προκειμένου στο μέλλον να αποτραπεί κάτι ανάλογο.
«Ήρθαμε εδώ να μοιραστούμε τον πόνο σας, να προσευχηθούμε για τα θύματα του τυφώνα Κατρίνα. Λίγο πριν έρθουμε εδώ τελέσαμε επιμνημόσυνη δέηση στο νεκροταφείο. Όπως ίσως γνωρίζετε επισκέφθηκα την περιοχή πριν τέσσερα χρόνια, μόλις μερικούς μήνες μετά την καταστροφή και ο λόγος που ήρθα τότε και τώρα εδώ είναι για να εκφράσω την αλληλεγγύη μου σε εσάς και σε όλους όσοι πονούν. Θα συνεχίσουμε να προσευχόμαστε για εσάς με αλληλεγγύη και θα συνεχίσουμε επίσης να εργαζόμαστε για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος», είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης απευθυνόμενος στους συγκεντρωμένους κατοίκους.
«Επιτρέψτε μου εκ μέρους της πόλης να πω, όπως οι Πατριάρχες της Παλαιάς Διαθήκης, ακούσατε την φωνή του Θεού και σας οδήγησε να έρθετε και να θέσετε τη διακονία σας στη διάθεση μας με αλληλεγγύη για να γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε μόνοι», είπε μια κάτοικος της περιοχής και πρόσθεσε: «Και οι Πατριάρχες του παρελθόντος και οι Πατριάρχες του σήμερα αγωνίζονται μαζί μας για την αποκατάσταση της περιοχής, που αποτελεί την πρωταρχική άμυνα μας». «Δεν είσαστε μόνοι», απάντησε συγκινημένος ο Οικουμενικός Πατριάρχης.
Ακολουθεί η δήλωση που έκανε ο Οικουμενικός Πατριάρχης με την ευκαιρία της λήξης του 8ου περιβαλλοντικού Συμποσίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου:
«Το γεγονός ότι το 8ο Συμπόσιο μας πραγματοποιείται στη Νέα Ορλεάνη τού δίνει μια ξεχωριστή διάσταση, διότι, όπως είναι γνωστό, το 2005 εδώ συνέβη μια τρομερή καταστροφή. Χθες πήγα για δεύτερη φορά, είχα πάει και στις αρχές του 2006, και χθες πήγα για δεύτερη φορά στον τόπο της μεγάλης καταστροφής και είδα ότι οι άνθρωποι προσπαθούν με χίλιες δυο δυσκολίες να ξαναφτιάξουν το νοικοκυριό τους, το σπίτι τους, τα υπάρχοντά τους και να ζήσουν και πάλι στον τόπο που είναι ο δικό τους τόπος.
Υπάρχει ένα γενικότερο παράπονο ότι η αποκατάσταση των ζημιών δεν γίνεται με τους γρήγορους ρυθμούς που θα έπρεπε να γίνει. Υπάρχει μια καθυστέρηση και όλοι καλούν τις πολιτικές αρχές και τις τοπικές αρχές να επισπεύσουν τις διαδικασίες αποκατάστασης των ζημιών του 2005.
Οι άνθρωποι εδώ είναι πάρα πολύ ευγνώμονες και μας το είπαν κατ’ επανάληψη για το γεγονός ότι το Πατριαρχείο μας συνεκάλεσε το Συμπόσιο αυτό εδώ στην Ορλεάνη για να δούμε τα προβλήματα τα τοπικά, τα παράπονα των ανθρώπων, τα γενικότερα προβλήματα της πολιτείας της Λουϊζιάνας και από εδώ να δοθεί το μήνυμα σε όλο τον κόσμο, ότι πρέπει να κάνουμε όλοι μαζί ό,τι μπορούμε για να αποφευχθούν ανάλογες και παρόμοιες καταστροφές, εις το μέλλον, στον πλανήτη.
Επίσης είναι πολύ σημαντικό ότι το συμπόσιό μας συμπίπτει να γίνεται τις παραμονές της μεγάλης διασκέψεως της Κοπεγχάγης και ασφαλώς τα πορίσματα του συμποσίου μας θα μεταφερθούν στην Κοπεγχάγη και θα είναι έστω και μια μικρά συμβολή εις το μεγάλο έργο το οποίο καλείται να επιτελέσει αυτή η παγκόσμιος διάσκεψης. Πρέπει να ομολογήσω με ικανοποίηση και υπερηφάνεια ότι το επίπεδο των συζητήσεων, των ανακοινώσεων σε αυτό το συμπόσιο είναι ανώτερο από τα προηγούμενα συμπόσια μας, ίσως γιατί ο κόσμος και οι σύνεδροι συνειδητοποιούν όλοι ολοένα και περισσότερο την κρισιμότητα της καταστάσεως και διότι αυτός ο τόπος, όπως είπα, η Νέα Ορλεάνη έχει τα ιδιαίτερα προβλήματα του, τα συγκεκριμένα, και βλέπουμε όλη αυτή την εβδομάδα σε αυτό το συμπόσιο οι συζητήσεις δεν επικεντρώνονται σε γενικότερα και αφηρημένα θέματα αλλά σε συγκεκριμένα προβλήματα, αιτήματα και προσδοκίες των ανθρώπων αυτής της περιοχής.
Ελπίζω ότι και αυτό το συμπόσιο θα βάλει την σφραγίδα του στην προσπάθεια την γενικότερη του Πατριαρχείου μας και όλου του κόσμου για την αντιμετώπιση των μεγάλων οικολογικών προβλημάτων τα οποία προσλαμβάνουν διάσταση μιας κρίσεως.
Έχουμε την παγκόσμια οικονομική κρίση , έχουμε και την οικολογική κρίση. Έχουμε τους οικονομικούς μετανάστες έχουμε και τους οικολογικούς μετανάστες. Τους μετανάστες, οι οποίοι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και φεύγουν λόγω των γνωστών κλιματικών αλλαγών και των προβλημάτων τα οποία δημιουργούνται από αυτές και είναι επομένως ένα παγκόσμιο πρόβλημα, ένα παγκόσμιο φαινόμενο, για την αντιμετώπιση του οποίου όλοι έχουμε ένα μέρος ευθύνης.
Ευχαριστώ πολύ».
24.10.09
Επιμνημόσυνη Δέηση για τα θύματα του Τυφώνα Κατρίνα / Memorial Service for the victims of Hurricane Katrina
Στο πλαίσιο του Η΄ Οικολογικού Συμποσίου στον Mississippi, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος σκέφτηκε να τελέσει χθες Επιμνημόσυνη Δέηση για την ανάπαυση των ψυχών των θυμάτων του Τυφώνα Κατρίνα, αλλά και του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Βορείου και Νοτίου Αμερικής κυρού Ιακώβου (με την ευκαιρία της χθεσινής εορτής του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου).
Ecumenical Patriarch Bartholomew offers a memorial service for Archbishop Iakovos on the feastday of his patron saint and prays for the victims of Hurricane Katrina.
Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος στις πληγείσες περιοχές από τον Τυφώνα Katrina / Patriarch Bartholomew made a return visit to the Lower Ninth Ward District
Είναι σε όλους γνωστές οι τρομακτικές συνέπειες στις ακτές της Νέας Ορλεάνης από το πέρασμα του Τυφώνα Κατρίνα. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, υπεραυαίσθητος σε περιβαλλοντικά θέματα, επισκέφτηκε τους τόπους της Καταστροφής τον Ιανουάριο του 2006, λίγο δηλαδή καιρό μετά το πέρασμα του Θανάτου, συμμετέχοντας στη ανείπωτη θλίψη για τον Μεγάλο Χαμό... Από εκείνη την επίσκεψη και οι παραπάνω δύο φωτογραφίες του Νίκου Μαγγίνα.Αυτές τις ημέρες, σ' εκείνα τα ίδια δύστυχα μέρη, επέλεξαν ο κ. Βαρθολομαίος και η περί Αυτόν Αγία και Ιερά Σύνοδος να πραγματοποιηθεί το Η΄ Οικολογικό Συμπόσιο, ο ίδιος μάλιστα ο Προεστός των Ορθοδόξων επισκέφτηκε χθες τις πληγείσες προ τετραετίας περιοχές, τις οποίες είχε ξαναδεί σε μέρες πραγματικά φρικτές.
Η συγκίνηση ήταν διάχυτη σε όλους: Σε Πατριαρχικούς, σε Συνέδρους, αλλά κυρίως στους ντόπιους τοπικούς παράγοντες και τον λαό, που τον υποδέχτηκαν με ιδιαίτερη ζέση και θερμές εκδηλώσεις χαράς κι ευγνωμοσύνης.
Οι φωτογραφίες, τις οποίες μάς απέστειλε ο Νίκος Μαγγίνας, ο οποίος ξανασυνοδεύει (σαν άλλοτε) τον Πατριάρχη στον ταξίδι του, είναι κάτι περισσότερο από εύγλωττες:
23.10.09
Με ποταμόπλοιο στον Μεγάλο Μισισιπή
Αποκλειστικές φωτογραφίες μάς αποστέλλει ο Νίκος Μαγγίνας, Πατριαρχικός Φωτογράφος.
Νέα Ορλεάνη, 22 Οκτωβρίου 2009, στο περιθώριο του Η΄ Οικολογικού Συμποσίου
Αγιασμός στον Μισισιπή / Blessing of the Mississippi [β΄ μέρος]
Φωτογραφίες: Ana-mpa /Δημήτριος Πανάγος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
