24.10.09
Επιμνημόσυνη Δέηση για τα θύματα του Τυφώνα Κατρίνα / Memorial Service for the victims of Hurricane Katrina
Ecumenical Patriarch Bartholomew offers a memorial service for Archbishop Iakovos on the feastday of his patron saint and prays for the victims of Hurricane Katrina.
Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος στις πληγείσες περιοχές από τον Τυφώνα Katrina / Patriarch Bartholomew made a return visit to the Lower Ninth Ward District
Είναι σε όλους γνωστές οι τρομακτικές συνέπειες στις ακτές της Νέας Ορλεάνης από το πέρασμα του Τυφώνα Κατρίνα. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, υπεραυαίσθητος σε περιβαλλοντικά θέματα, επισκέφτηκε τους τόπους της Καταστροφής τον Ιανουάριο του 2006, λίγο δηλαδή καιρό μετά το πέρασμα του Θανάτου, συμμετέχοντας στη ανείπωτη θλίψη για τον Μεγάλο Χαμό... Από εκείνη την επίσκεψη και οι παραπάνω δύο φωτογραφίες του Νίκου Μαγγίνα.Αυτές τις ημέρες, σ' εκείνα τα ίδια δύστυχα μέρη, επέλεξαν ο κ. Βαρθολομαίος και η περί Αυτόν Αγία και Ιερά Σύνοδος να πραγματοποιηθεί το Η΄ Οικολογικό Συμπόσιο, ο ίδιος μάλιστα ο Προεστός των Ορθοδόξων επισκέφτηκε χθες τις πληγείσες προ τετραετίας περιοχές, τις οποίες είχε ξαναδεί σε μέρες πραγματικά φρικτές.
Η συγκίνηση ήταν διάχυτη σε όλους: Σε Πατριαρχικούς, σε Συνέδρους, αλλά κυρίως στους ντόπιους τοπικούς παράγοντες και τον λαό, που τον υποδέχτηκαν με ιδιαίτερη ζέση και θερμές εκδηλώσεις χαράς κι ευγνωμοσύνης.
Οι φωτογραφίες, τις οποίες μάς απέστειλε ο Νίκος Μαγγίνας, ο οποίος ξανασυνοδεύει (σαν άλλοτε) τον Πατριάρχη στον ταξίδι του, είναι κάτι περισσότερο από εύγλωττες:
23.10.09
Με ποταμόπλοιο στον Μεγάλο Μισισιπή
Αγιασμός στον Μισισιπή / Blessing of the Mississippi [β΄ μέρος]
22.10.09
Αγιασμός στον Μισισιπή / Blessing of the Mississippi [α΄ μέρος]
Στο περιθώριο των εργασιών του Η΄ Οικολογικού Συμποσίου στον Μισισιπή, ο εμπνευστής και πρωτεργάτης της "πράσινης" αυτής και μεγαλεπήβολης δραστηριότητας Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, τέλεσε Αγιασμό στα νερά του Μεγάλου Ποταμού. Η Εκκλησία, ως γνωστόν, ευλογεί και αγιάζει την Ύλη, αποβλέποντας στον Δημιουργό της ύλης και θεωρώντας της ως απαραίτητη βαθμίδα ανόδου προς Εκείνον! Προς τούτο (πρέπει να) μεριμνά φιλικά υπέρ της!
Στη φωτό: Ο Μισισιπής από το Διάστημα.
Οικολογικό Συμπόσιο στον Μισισιπή - Β΄ Ολομέλεια: Συνέπειες της Κλιματικής Αλλαγής / Second Plenary: Climate Change, Consequences
Στιγμές της Α΄ ημέρας του Οικολογικού Συμποσίου στον Μισισιπή - Εναρκτήρια Ομιλία Βαρθολομαίου (ελληνικά - αγγλικά)
Εναρκτήρια ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου
Συμπόσιο: Ο Μέγας Ποταμός Μισισιπής: Αποκαθιστώντας την ισορροπία
(Νέα Ορλεάνη, 21 Οκτωβρίου 2009)
Με πολλή χαρά σας καλωσορίζομεν εις την επίσημον έναρξιν του Συμποσίου VIIΙ, με τίτλον «Ο Μέγας Ποταμός Μισισίπης».
Το Συμπόσιον τούτο είναι, από πολλάς απόψεις, τόσο ιστορικόν όσο και μοναδικόν. Ο ποταμός αυτός αποτελεί μικρόκοσμον του πλανήτου μας. Εις τα ύδατά του, παρατηρούμε πολλά από τα οικολογικά προβλήματα του κόσμου. Αισθανόμεθα ταπεινότητα ενώπιόν του. Ήρθαμε διά να ακούσωμεν το μήνυμά του, να διδαχθώμεν από την ιστορία του.
Ας εξετάσωμεν όμως την ιδικήν μας παρουσίαν εις αυτόν τον μεγάλο ποταμόν.
Όπως ο Μισισιππής συνδέει τους λειμώνας με την θάλασσαν, ούτω και ημείς αποτελούμε τον σύνδεσμο μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος. Η επιστήμη έχει αναπτύξει μίαν θεωρίαν διά να εξηγήση την απαρχήν του Σύμπαντος προ δεκατεσσάρων περίπου δισεκατομμυρίων ετών, την απαρχή των απλουστέρων μορφών ζωής προ τεσσάρων δισεκατομμυρίων ετών και την γένεσιν των ανθρώπων μόλις προ 160.000 ετών.
Καίτοι ο χρόνος υπάρξεώς μας εις τον πλανήτην είναι ασήμαντος συγκρινόμενος με την ζωήν του πλανήτου, έχομεν φθάσει εις μίαν καθοριστικήν στιγμήν της ιστορίας μας.
Έχομεν επεκτείνει την κυριαρχία μας επί της φύσεως μέχρι του σημείου εκείνου όπου εγγίζονται τα απόλυτα όρια διά την επιβίωσίν μας. Έχομεν απωλέσει την ημισείαν έκτασιν την οποίαν κατελάμβανον τα μεγάλα δάση ένεκα των απαιτήσεων δια ξυλείαν και της μετατροπής τους εις γεωργικάς εκτάσεις, χωρίς να σκεπτώμεθα ότι οι τεράστιοι αυτοί υγροί σπόγγοι είναι υπεύθυνοι διά την παροχήν μεγάλου μέρους του πόσιμου ύδατος.
Η άρδευσις των γεωργικών καλλιεργειών απαιτεί το 70% της παγκοσμίας ανάγκης διά ύδωρ και -κάτι σχεδόν αδιανόητον- τα ύδατα μερικών εκ των μεγαλυτέρων ποταμών του κόσμου έχουν μειωθεί εις τέτοιον βαθμόν, λόγω ανθρωπογενών επιδράσεων, ώστε να εκβάλλουν πλέον εις την θάλασσαν∙ και εκείνοι οι οποίοι εκβάλλουν, μεταφέρουν εις τα ύδατά τους χημικά λιπάσματα, ζιζανιοκτόνα, εντομοκτόνα, και τα απορρίματα τα οποία συνέλεξαν κατά τον ρουν των. Η ερημοποίησις αυξάνεται εις την ξηράν ενώ, ταυτοχρόνως, τα ιχθυοαποθέματα των ωκεανών μειώνονται εξ’ αιτίας της υπεραλιεύσεως∙ και τα εναπομείναντα δηλητηριάζονται υπό των τοξικών υλών, τα οποία ωθούνται ασυνέτως. Αντί να ζώμεν εκ του εισοδήματος ή εκ του διαθέσιμου πλεονάσματος της γης, καταναλώνομεν το περιβαλλοντικόν κεφάλαιον και καταστρέφομεν τας πηγάς του ωσάν να μην υπάρχει αύριον.
Τα διλήμματα τα οποία αντιμετωπίζομεν είναι σαφώς τα δημιουργηθέντα υπό των ανθρώπων προβλήματα.
Έχοντες αγωνισθεί επί αιώνες δια να ξεφύγωμεν από την τυραννίαν της πείνας, των ασθενειών και των ελλείψεων, αι τεχνολογικαί πρόοδοι του τελευταίου ημίσεως του περασμένου αιώνος εδημιούργησαν την ψευδαίσθησιν ότι έχομεν τον έλεγχον του πεπρωμένου μας, ως ουδέποτε πριν. Αποκρυπτογραφήσαμεν τον κώδικα του DNA, δυνάμεθα να δημιουργήσωμεν ζωήν δια τεχνητής γονιμοποιήσεως, δυνάμεθα να τροποποιήσωμεν γενετικώς φυτά και ζώα, δυνάμεθα να τοποθετήσωμεν ανθρώπους εις την Σελήνην-αλλά έχομεν απωλέσει την ισορροπίαν μας εξωτερικώς και εσωτερικώς. Τα πλούτη που παράγονται εις τον ανεπτυγμένον κόσμον δεν έθεσαν τέλος εις τον ανθρώπινον πόνον. Τα τεχνολογικά επιτεύγματα δεν ηδυνήθησαν να περιορίσουν την οργήν της φύσεως, της οποίας υπήρξαμεν μάρτυρες εις την περιοχήν αυτήν της Νέας Ορλεάνης πριν τέσσερα μόλις έτη. Η έκρηξις των γνώσεων δεν συνοδεύθηκε από αύξησιν σοφίας. Μόνον η σοφία θα ηδύνατο να μας κάνη να συνειδητοποιήσωμεν ότι η Κτίσις είναι ένα αλληλεξαρτώμενον και αδιαίρετον όλον και όχι ένα συνάθροισμα μεμονομένων, μη σχετιζομένων μερών, τα οποία είναι δυνατόν να απαλειφθούν, να αντικατασταθούν ή να τροποποιηθούν κατά το δοκούν. Ακόμη και η ελάχιστη ανθρώπινη παρέμβασις, ακόμη και η πλέον μικροσκοπική αλλαγή εις την φυσικήν τάξιν, συντελουμένη διά της ανθρωπίνης δράσεως, δύναται να επιφέρει-και επιφέρει όντως- μακροπρόθεσμα καταστροφικά αποτελέσματα εις τον πλανήτην.
Παράλληλα με την επιδίωξιν της ισορροπίας μεταξύ ημών και του περιβάλλοντος, χρειαζόμεθα να εύρωμεν ισορροπίαν εντός του εαυτού μας, επανεκτιμώντες τας αξίας μας καθώς και το τι θεωρούμεν πολύτιμον. Ας ενθυμούμεθα ότι, όποιοι και αν είμεθα, έχομεν όλοι έναν ρόλον να διαδραματίσωμεν, την ιεράν μας ευθύνην προς το μέλλον. Και ας ενθυμούμεθα, επιπλέον, ότι η ευθύνη μας αυξάνεται παραλλήλως προς τα προνόμιά μας∙ όσον υψηλότερα ιστάμεθα εις την κλίμακαν της ηγεσίας, τόσον περισσότερον υπόλογοι είμεθα. Αι επιτυχίαι ή αποτυχίαι μας, προσωπικαί και συλλογικαί, καθορίζουν τας ζωάς δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Αι αποφάσεις μας, προσωπικαί και συλλογικαί, καθορίζουν το μέλλον του πλανήτου.
Ατενίζοντες τον μεγάλον τούτον ποταμόν και διερευνώντες τας προκλήσεις που αντιμετωπίζουν αι τοπικαί κοινωνίαι, ας αναζητήσωμεν λύσεις εκ της προοπτικής της Πίστεως, ενθυμούμενοι ότι ευρισκόμεθα άπαντες εις το εύθραυστον πλοίον της ζωής- ότι διάγομεν καθοριστικάς στιγμάς της ιστορίας και ότι τας διάγομεν από κοινού εν Αληθεία, εν Αγάπη, εν Ελπίδι και, υπεράνω όλων, εν Ευθύνη.
Opening Address of His All Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew
Symposium The Great Mississippi River: Restoring Balance’
New Orleans, 21 October 2009
It is with great pleasure that we welcome you all to the official opening of Symposium VIII, entitled “The Great Mississippi River”.
This Symposium is in many ways both historical and unique. This river comprises a microcosm of our planet. In its waters, we observe many of the world’s ecological issues. We are humbled in its presence. We have come to listen to its story, to learn from its history.
Let us consider our own presence on this great river.
As the Mississippi links the prairies to the sea, we ourselves form the link between the past and the future. Science has developed a theory to explain the beginning of the Universe almost 14 billion years ago, the beginning of simple life forms some 4 billion years ago and the birth of human beings a mere 160,000 years ago.
Although the time we have been on the planet is insignificant in the context of the life of the planet itself, we have reached a defining moment in our story.
We have expanded our dominion over Nature to the point where absolute limits to our survival are being reached. We have lost half of the great forests of the world to the demand for timber and for conversion to agriculture, without thinking that these giant wet sponges are responsible for the delivery of much of the fresh water.
Irrigation for agriculture takes 70% of global demand for water, and – almost unimaginably – some of the world’s greatest rivers are so depleted by the influence of humans that they no longer flow to the sea; and those that do, carry in their waters all the chemical fertilizers, herbicides, insecticides and waste materials they have collected along their course. Desertification is increasing on land at the same time that the fish stocks of the oceans are depleted by over exploitation; and those that remain are being poisoned by toxic materials dumped carelessly in their habitat. Instead of living on income, or the available surplus of the earth, we are consuming environmental capital and destroying its sources as if there is no tomorrow.
The dilemmas we are faced with are the problems created by human beings.
Having struggled for centuries to escape from the tyranny of hunger, disease, and want, the technological advances of the last half century have created the illusion of us being in control of our destiny as never before. We have cracked the code of DNA, we can create life in test tubes, we can genetically modify crops, we can put men upon the moon – but we have lost our balance, externally and within. Wealth generated in the developed world has not put an end to suffering. Technological achievements were not able to contain the wrath of nature witnessed in this area only four years ago. The explosion of knowledge has not been accompanied by an increase in wisdom. Only wisdom could make us realise that the Creation is an interdependent, undivided whole, not an assemblage of isolated, unrelated parts that can be eliminated, replaced or modified as we see fit. Even the smallest human intervention, even the minutest change in the natural order brought about by human action can have – and does have - long term devastating effects on the planet.
In addition to seeking balance between ourselves and our environment, we need to find balance within ourselves, reassessing our values as well as what is valuable. Let us remember that whoever we are, we all have our part to play, our sacred responsibility to the future. And let us remember that our responsibility grows alongside our privileges; we are more accountable the higher we stand on the scale of leadership. Our successes or failures, personal and collective, determine the lives of billions. Our decisions, personal and collective, determine the future of the planet.
As we look at this great river and explore the challenges faced by local communities, let us search for solutions from the perspective of Faith, mindful that we are all in the same fragile boat of life – that we are living defining moments in history, and that we are living them together in Truth, in Love, in Hope and above all, in Responsibility.
21.10.09
Α' ημέρα του Η΄ Οικολογικού Συμποσίου στον Μισισιπή
Παραπάνω ορισμένες φωτοστιγμές από τη σημερινή πρώτη ημέρα των εργασιών του Η΄ Συμποσίου στον Μισισιπή. Όλοι έχουν την αίσθηση, ότι η πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου και της περί Αυτόν Αγίας και Ιεράς Συνόδο, είναι δυνατόν να συνεγείρει τους διεθνείς παράγοντες, ώστε να υπάρξει συστράτευση όλων, έστω και στο και πέντε του μεγάλου Χαμού, μήπως και διασώσουμε τον Πλανήτη, εν προκειμένω τον Μεγάλο Μισισιπή. Αρχίζει το Η΄ Οικολογικό Συμπόσιο: "The Great Mississippi River: Restoring Balance / Ο Μεγάλος Ποταμός Μισισιπής: Αποκατάσταση της Ισορροπίας
Από τις 18 έως τις 25 Οκτωβρίου πραγματοποιείται στην Αμερική το Η΄ Οικολογικό Συμπόσιο, υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου και με την παρουσία του, το οποίο φέρει τον τίτλο: "The Great Mississippi River: Restoring Balance / Ο Μεγάλος Ποταμός Μισισιπής: Αποκατάσταση της ισορροπίας".Ήδη ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος βρίσκεται στη Νέα Ορλεάνη, όπου, με Εισήγησή του, εγκαινιάζονται οι εργασίες του εν πλω Συμποσίου, διοργανούμενου από τον Οργανισμό "Θρησκεία, Επιστήμη και Περιβάλλον". Συμμετέχουν σημαντικοί παράγοντες των ανά τον κόσμο οικολογικών κινήσεων, επιχειρηματίες, θεολόγοι, πάμπολλοι επιστήμονες, δημοσιογράφοι από τα μεγαλύτερα πρακτορεία ειδήσεων.
The Mississippi River
The Mississippi River has a total length of 3778 km and runs through 10 states (Minnesota, Wisconsin, Iowa, Illinois, Missouri, Kentucky, Arkansas, Tennessee, Mississippi and Louisiana).
Its source is Lake Itasca located in Clearwater County, Minnesota and it empties into the Gulf of Mexico about 160 km downstream from New Orleans. Part of the Jefferson-Missouri-Mississippi river system, it is the largest water system in Northern America and among the largest in the world. The river is divided into the upper Mississippi, from its source to the Ohio River, and the lower Mississippi, from the Ohio to its mouth into the sea.
The Mississippi has the third largest watershed in the world (exceeded only by the Amazon River and the Congo River). It drains 41% of the Continental United States. The drainage basin covers more than 3,225,000 km2.
History
The Mississippi valley was first settled by numerous Native American tribes, such as the Ojibwa, Winnebago, Fox, Chickasaw, Natchez and Yazoo, who traded with one another, farmed the floodplains, fished the waters and gave the river its name (in Alonquian Misi sipi means ‘Big water’).
The first Europeans to navigate the river were Spanish conquistadors in the 16th century followed a century later by French explorers and missionaries. The French were also the first to establish settlements in the Mississippi valley, founding several cities including New Orleans and St Louis.
In 1811 the arrival of powered vessels on the Mississippi was marked by the maiden voyage of the first steamboat, the New Orleans, which travelled the full length from the Ohio River to New Orleans.
In 1824, the US Army Corps of Engineers became involved with waterways and is still responsible, through its Civil Works Program, for the management and development of water resources in the United States. In 1879, Congress established the Mississippi River Commission (composed of Army and civilian experts) to create a comprehensive plan to facilitate navigation and prevent destructive flooding. One of the measures taken was the construction of a vast system of levees in order to limit flood damage. These levees mostly succeeded in restraining flood flows, but in both the devastating inundations of 1927 and that of1993, many levees gave way and large areas were flooded. Hydrologists believe that the floods may even have been worsened by the levees. There has been criticism too that the levee system has disrupted natural processes such as seasonal flooding and the flow of run-off, starving the ecosystems behind the levees of nutrients, sediments and fresh water.
Economic Importance
The Mississippi River plays a key role in the US economy. Many cities began life along the Mississippi and continue to depend on the river for their economic base. The river transports 15% of the nation’s total freight movement at just 2 % of the cost. About 282 million of freight tons are carried each year, the most important cargoes being bulk items such as coal, petroleum products, sand, gravel and grain. New Orleans is the country’s second largest port and a hub of international trade.
Agriculture is the number one industry along the Mississippi. The main crops are poultry/eggs, forestry, soybeans, corn, cotton and catfish.
