Ξεκίνησε η Halki Summit II για το Περιβάλλον "Θεολογία, Οικολογία και ο Λόγος"

Δεύτερη συνάντηση κορυφής της Χάλκης για το περιβάλλον με θέμα "ΘΕΟΛΟΓΙΑ, ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ", η οποία τελεί υπό την αιγίδα της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου από τις 8 έως τις 10 Ιουνίου. 

Στην έναρξη του Halki Summit ΙΙ παρευρέθησαν Αρχιερείς του Οικουμενικού Θρόνου καθώς και Αρχιερείς από την Αρχιεπισκοπή Αμερικής, ο Aρχιραββίνος της Τουρκίας Ισάκ Χαλέβα, ο Εξοχ. Πρόξενος της Ελλάδος στην Κωνσταντινούπολη, πρέσβης κ. Ευάγγελος Σέκερης, Άρχοντες Οφφικίαλοι της Μ.τ.Χ. Εκκλησίας, κληρικοί της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως, και πλήθος συνέδρων από όλο τον κόσμο.

The Halki Summit is a gathering of activists, scientists, journalists, business leaders, theologians, and academics engaging and working across intellectual boundaries to bring the global environmental discussion to a new and richer place. At the heart of that discussion is the belief that no effort can be successful without a fundamental change in values as manifested in ethics, spirituality, and religion. This year's conference will be on "Theology, Ecology and the Word".

Τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς, 7ης Ἰουνίου, ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Ἱερολ. Διακόνου τῆς Σειρᾶς κ. Γρηγορίου, διεπεραιώθη εἰς Χάλκην καί ἀνῆλθεν εἰς τήν Ἱ. Μονήν Ἁγίας Τριάδος, ἔνθα τήν ἑπομένην, Δευτέραν, 8ην ἰδίου, δι᾽ ὁμιλίας εἰς τήν ἀγγλικήν γλῶσσαν ἐκήρυξε τήν ἔναρξιν τῶν ἐργασιῶν τοῦ ἐν αὐτῇ ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐν συνεργασίᾳ μετά τοῦ Southern New Hampshire University, διοργανουμένου Οἰκολογικοῦ Συνεδρίου, μέ θέμα: «Θεολογία, Οἰκολογία καί ὁ Λόγος. Μία συζήτησις σχετικῶς πρός τό περιβάλλον, τήν λογοτεχνίαν καί τάς τέχνας».

Κατ᾿ αὐτήν παρέστησαν πλεῖστοι ἅγ. Ἀρχιερεῖς ἐκ τῆς Σεβ. Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου, ὁ Ἀρχιρραββῖνος Σοφολ. κ. Ishak Haleva, ὁ Ἐντιμ. κ. Εὐάγγελος Σέκερης, Γενικός Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα, ὡς καί μέλη τοῦ Ἀκαδημαϊκοῦ κόσμου.

Πρό τῆς ἐνάρξεως ἐδόθη δεξίωσις καθ᾿ ἥν οἱ συμμετέχοντες τοῦ Συνεδρίου ἔσχον τήν εὐκαιρίαν τῆς μεταξύ των ἀλληλογνωριμίας καί ἐπικοινωνίας.

Message by Ecumenical Patriarch Bartholomew for World Oceans Day

June 8, 2015

For seven years now, the international community has officially celebrated World Oceans Day, jointly commemorating one of the most precious gifts of our Creator, which all of us – people of deep faith as well as people of good will – are called to preserve and conserve.

Over the past two decades, the Ecumenical Patriarchate and the Orthodox Church worldwide has drawn the world’s attention to the deteriorating condition of our oceans. Now then, more than ever, it is important to recognize the need to respect and protect this invaluable and inalienable resource of our planet, which is the unique source of sustainability and biodiversity, but also the innate cradle of religion and culture.

As the invariable model of industrial development and growth becomes the inevitable norm of global behavior, so too does the world’s dependency on fossil fuels drive society’s indifference toward creation care. By the same token, greenhouse gas emissions are ever rising, thereby irreversibly tarnishing the earth’s atmosphere and irrevocably creating detrimental dimensions and adverse manifestations of climate change. Furthermore, over half the carbon dioxide released into the atmosphere dissolves in the oceans creating increasing acidification. And acidification destroys marine ecosystems by killing coral reef and other sea creatures.

While many of us in more affluent societies unfortunately cannot comprehend the consequences of climate change due to our comfortable, if not complacent and complicit circumstances, the more vulnerable among us who live on low-lying islands fully understand the dire situation as they witness the rising sea levels consume their home and threaten their survival.

Still, we are all called constantly to remember that what we put into our waters is as harmful as what we take out of the oceans. The way that we pollute our oceans – whether intentionally through non-biodegradable waste or else inadvertently through precipitation – is as destructive as our practices of overfishing and harvesting of particular fish populations in a manner faster than they can naturally reproduce.

Moreover, basic human rights are also at risk when we do not protect the oceans. The way we defile the oceans is plainly reflected in the way we exploit their resources, which in turn is directly related to the way we treat our fellow human beings, particularly the more marginalized and less fortunate of our brothers and sisters.

Nonetheless, if we have created the dire conditions that we now face, we are equally accountable for and capable of remedying the health of our environment. Each of us can and must appreciate the way in which our individual and collective lifestyles impact the environment; we can and must acknowledge the harmful consequences of our moral and material choices; indeed, we can and must assume responsibility for positive and permanent change.

Finally, we call upon global leaders, as they finalize the United Nations Post-2015 Development Agenda, to consider advancing proposals and models that preserve the planet’s oceans and protect the world’s people. Rather than embracing or endorsing profit-driven models of development at any cost, it is time for right choices and creative changes.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ευλογώντας κλωσόπουλα στο πλαίσιο της Halki Summit II

Σήμερα στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος (5.6.2015)

Συνηθίζεται αὐτήν τήν ἡμέρα νά γίνονται δηλώσεις γιά τή σημασία τοῦ περιβάλλοντος καί τούς τρομακτικούς κινδύνους, ἐνώπιον τῶν ὁποίων εὑρίσκεται ἡ οἰκουμένη, ἐξ αἰτίας τῆς ἀδιαφορίας τῶν ἀνθρώπων γιά τήν προστασία του καί τῆς ἀπεριόριστης ἐκμετάλλευσης τῶν φυσικών πηγῶν του. 

Ἐκεῖνο τό ὁποῖο παρατηρεῖται ἐπί μακρό χρονικό διάστημα καί συνιστᾶ τόν κύριο παράγοντα αὐτῆς τῆς ἐξελισσομένης τραγωδίας τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἡ περιφρόνηση πρός τήν ἰδιότητα τήν ὁποία τούς ἀπένειμε ὁ κτίστης καί δημιουργός του παντός, ὁ Κύριος καί Θεός ἡμῶν, δηλαδή τοῦ ἀνακεφαλαιωτοῦ τῆς δημιουργίας καί διαχειριστοῦ καί ὄχι τοῦ ἰδιοκτήτου αὐτῆς, τήν ὁποία ὀφείλει νά παραδώσει ἀλώβητη στούς ἐπιγενομένους, χωρίς νά τήν καταστρέφουν. Ἀντ’ αὐτοῦ, ἡ πλεονεξία, καί τά ἐπακόλουθά της, δηλαδή ὁ ὑπερκαταναλωτισμός καί τό δόλωμα τοῦ εὔκολου πλουτισμοῦ, γίνονται αἴτιοι τῆς καταστροφῆς τοῦ περιβάλλοντος, τό φορτώνουν μέ ἀπορρίμματα, τό δηλητηριάζουν μέ ἀπόβλητα.

Καί ὅμως, ὅπως εὔστοχα ἔχει παρατηρηθεῖ, στήν Καινή Διαθήκη ἡ σχέση ἀνθρώπου καί κτίσεως δέν εἶναι δυνατόν νά νοηθεῖ ἔξω ἀπό τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτό καί ἀντιμετωπίζεται μέσα στήν καινούρια δυναμική κατάσταση πού δημιουργήθηκε μέ τόν ἐρχομό Του μέσα στήν ἱστορία, τόν κόσμο καί τόν χρόνο. Μέ τή σάρκωση τοῦ Λόγου ὁ κόσμος ἔρχεται σέ κοινωνία μέ τόν Θεό καί ἀναπλάθεται, ἀποκτώντας τήν ἱκανότητα νά ἀξιολογήσει σωστά τή σχέση του καί μέ τήν κτίση καί νά κατανοήσει τόν προορισμό του. 

Ἡ Ὀρθοδοξία μᾶς καλεῖ νά ἀγαπήσουμε τή φύση ὡς μέρος τῆς δημιουργίας, αὐτό ὅμως δέν εἶναι δυνατόν νά γίνει πράξη ἄν δέν σκηνώσει στήν ψυχή μας ὁ Χριστός. Ἄν δέν γίνει συνείδηση ὅτι μακριά ἀπό τόν Θεό δέν ὑπάρχει ζωή.

Ἀναδρομή στήν παράδοση τοῦ Βυζαντίου καί στή σύμφυτη μέ τοῦτο Ὀρθοδοξία ἀποδεικνύει, ὅτι ἦτο πάντοτε ἔμπρακτο τό ἐνδιαφέρον γιά τήν προστασία τοῦ περιβάλλοντος καί γιά τήν σωστή διαχείριση τῶν φυσικῶν πόρων, ἡ ὁποία δέν καταλήγει σέ οἰκολογικό πρόβλημα, καί ὅτι μακρά σειρά πρωτοποριακῶν ἀπόψεων καί πράξεων, οἱ ὁποῖες ἀπέβλεπαν σέ καλύτερη ποιότητα ζωῆς, διασώζεται στίς ἱστορικές πηγές καί στά ποικίλα ἔργα τέχνης τῆς ἐποχῆς. Κοινῶς γνωστοί οἱ ὑμνολογικοί στίχοι στόν Ἀκάθιστο Ὕμνο, μέ τούς ὁποίους ἐκφράζεται ἡ ἀγάπη πρός τά φυτά, χαιρετίζουν τήν Παναγία: 

«Χαῖρε δένδρον ἀγλαόκαρπον, ἐξ οὗ τρέφονται πιστοί∙

Χαῖρε Ξύλον εὐσκιόφυλλον, ὑφ’ οὗ σκέπονται πολλοί». 

Ἡ πρακτική αὐτή συνεχίστηκε καί συνεχίζεται ὥς τίς ἡμέρες μας. Ἡ Ἐκκλησία ἔχοντας πνευματική εὐθύνη τῶν χριστιανῶν διαδραματίζει ἀνέκαθεν καθοδηγητικό ρόλο, καί στό πρόβλημα αὐτό, μέ σοβαρές καί σύντονες προσπάθειες, οἱ ὁποῖες ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες γίνονται εὐρύτατα γνωστές, ὅσο καί ἄν ὁρισμένοι ἀποπειρῶνται νά πείσουν, ὅτι δέν ἔχει δικαίωμα νά δρᾶ καί νά ἐκφράζεται. Ἡ θεολογία ἐπίσης δέν ἀναλύει μόνον τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας γιά τή φύση ἀλλά καί τήν συσχετίζει μέ τήν ὀρθή ἀντιμετώπιση τοῦ οἰκολογικοῦ προβλήματος. 

Τά μοναστήρια τῆς Ὀρθοδοξίας ἀποτελοῦν συνεχιστές τῆς ἀπόλυτης σχέσης τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν κτίση. Οἱ μοναχοί σέβονται τή δημιουργία καί δέν τήν κακοποιοῦν. Διατηροῦν καί φροντίζουν τό περιβάλλον καί ἐπιδιώκουν τήν ἀδιάκοπη καλυτέρευσή του, τήν ἐπιμελημένη καλλιέργεια τοῦ ἐδάφους καί τήν παραγωγή καρπῶν μέ σεβασμό πρός τό περιβάλλον, προσφέροντας συχνότατα ἀπό τούς καρπούς αὐτούς καί στούς μή ἔχοντας.

Εἶναι χαρακτηριστικό ἐκεῖνο πού ἔλεγε χαριτολογώντας ὁ μακαριστός Ἀμφιλόχιος Μακρῆς τῆς Πάτμου, πού εἶχε φυτέψει πεῦκα στό νησί τῆς Ἀποκάλυψης, ὅτι ἡ ἑνδεκάτη ἐντολή τοῦ Δεκαλόγου ἦταν «Ἀγάπα τό πράσινο». Ἡ προδρομική φωνή τοῦ Φώτη Κόντογλου ἐξ ἄλλου τόνιζε: «Αἰσθάνομαι τή φύση, φύση ἁγιασμένη, ἱερό ἔργο τοῦ παντοδύναμου Θεοῦ, πού δημιουργώντας την, ἔχυσε τό αἷμα του μέσα σέ κάθε πλάσμα, στίς φλέβες τῆς γῆς, στίς φλέβες τῆς θάλασσας, στίς φλέβες τῶν ζώων καί τῶν ἀνθρώπων». Ἀλλά, προσθέτει: «Λίγο παραπέρα οὐρλιάζει τό ἀνύσταχτο τέρας πού λέγεται ζωή, κοινωνία καί πολιτισμός, ἡ σατανική τούτη μηχανή πού τήν ἔκανε ἡ πονηρή διάνοια τοῦ ἀνθρώπου».

Στρεφόμενοι πρός ἑαυτόν ὅλοι, ἄς προσπαθήσουμε νά ἀσκηθοῦμε στήν καταπολέμηση τῶν ἐνστίκτων τῆς ἁρπακτικότητας, τοῦ ἡδονισμοῦ καί τῶν ἀπατηλῶν ὁραμάτων, καί ἄς ἀποδείξουμε τήν ἀγάπη μας πρός τόν Θεό μέσα ἀπό τήν γνήσια ἔκφρασή της πρός τήν κτίση. 

Τότε θά ἔχουν καί οὐσιαστική ἀξία καί δικαιολογία ἐπανάληψης ἡμερομηνίες ἀφιερωμένες στό Περιβάλλον.