Ενώ κατακαίγεται η Ζάκυνθος...

συμβαίνει τώρα

Δεν πρόκειται για έργα τέχνης και χρωματική πανδαισία των ηλιακών ακτίνων, αλλά για πραγματικό ΕΓΚΛΗΜΑ. Είναι η Φωτιά, που μαίνεται αυτή τη στιγμή στον Βραχιώνα της Ζακύνθου, κατακαίγοντας τα πάντα στο διάβα της... 

Ξέχωρα από το πρώτο και κύριο, δηλαδή την οικολογική καταστροφή, η ατμόσφαιρα είναι ήδη πνιγηρότατη και μάλιστα με 37 βαθμούς Κελσίου... 

Οι φωτογραφίες του NaturaZante, που αποτυπώθηκαν πριν λίγα λεπτά, κραυγάζουν από μόνες τους για το διαρκές ΕΓΚΛΗΜΑ, που συντελείται ολοένα (και) στον τόπο μας...

Η Ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη, κατά τα Εγκαίνια του Ενυδρείου της Καστοριάς

(3 Ιουλίου 2012)

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Καστορίας κύριε Σεραφείμ,

Ἱερώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι ἅγιοι ἀδελφοί,

Ἐντιμότατε κύριε Δήμαρχε,

Τέκνα ἡμῶν ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἀπολαύσαντες τὴν ὡραιότητα τοῦ φυσικοῦ ὑγροβιοτόπου τῆς λίμνης τῆς Καστορίας ἐγκαινιάζομεν μετὰ πολλῆς χαρᾶς σήμερον καὶ ἕνα ἀνθρώπινον καὶ τεχνολογικὸν ἐπίτευγμα τὸ ὁποῖον συνδέεται ὀργανικῶς μὲ τὴν λίμνην. Τὸ πρότυπον ἐνυδρεῖον καὶ τὸ ἐν αὐτῷ Κέντρον περιβαλλοντικῆς ἐρεύνης τοῦ Δήμου Καστορίας.

Ἐγκαινιάζομεν τὴν λειτουργίαν ἑνὸς ὑδατίνου κόσμου, ὑποβοηθουμένου καὶ ὑποστηριζομένου ὑπὸ τῶν συγχρόνων μεθόδων τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας, ὁ ὁποῖος φιλοξενεῖ ἅπαντα τὰ εἴδη τῶν ἐγχωρίων λιμναίων ἰχθύων ὡς καὶ εἴδη ἰχθύων προερχομένων ἐξ ἄλλων λιμνῶν τῶν Βαλκανίων.

Ἡ σπουδαιότης τοῦ ἔργου εἶναι προφανὴς καὶ πολλαπλῆ. Ἐξυπηρετεῖ πρωτίστως στόχους ἐκπαιδευτικούς, προσφέρον εἰς τοὺς ἐπισκέπτας αὐτοῦ τὴν δυνατότητα νὰ γνωρίσουν ἐκ τοῦ σύνεγγυς καὶ εἰς σχεδὸν φυσικὸν περιβάλλον τὴν ποικιλότητα τῶν ἰχθύων καὶ τῶν λοιπῶν ὀργανισμῶν διὰ τῶν ὁποίων ἐγέμισεν ὁ δημιουργὸς Θεὸς τὰ ὕδατα τῶν λιμνῶν καὶ νὰ δοξάσουν τὸ ἀπερινόητον βάθος τῆς σοφίας Αὐτοῦ, διὰ τῆς ὁποίας τὰ πάντα ἀριστοτεχνικῶς καὶ θαυμαστῶς ἐποίησε.

Προσφέρει ἀκόμη τὴν εὐκαιρίαν εἰς τοὺς φιλομαθεῖς ἐπισκέπτας καὶ κυρίως εἰς τοὺς μαθητὰς καὶ τὰς μαθητρίας τῶν σχολείων νὰ ἐξοικειωθοῦν μὲ τὴν λιμναίαν ζωὴν καὶ τοὺς ἐκπροσώπους της, καὶ νὰ εὐαισθητοποιηθοῦν ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἀνάγκην προστασίας καὶ διατηρήσεως τοῦ θαυμασίου πλούτου τῶν λιμνῶν. Καὶ τοῦτο εἶναι ἰδιαιτέρως σημαντικὸν καθότι τὰ ὑδάτινα ἀποθέματα καὶ οἱ ἐν αὐτοῖς ὑγροβιότοποι κινδυνεύουν μὲ καταστροφήν, κυρίως λόγῳ τῆς πέριξ αὐτῶν οἰκιστικῆς ἀναπτύξεως καὶ τῶν συνεπειῶν αὐτῆς, ἐὰν δὲν μεταβληθῇ ταχέως ἡ ἀνθρωπίνη συμπεριφορὰ καὶ δὲν ληφθοῦν τὰ ἀναγκαῖα μέτρα.

Διὰ τοῦ συνεργαζομένου Κέντρου περιβαλλοντικῆς ἐρεύνης δίδεται ἐπὶ πλέον εἰς τοὺς ἐπιστήμονας ἡ εὐκαιρία νὰ παρακολουθήσουν τὰς συμπεριφορὰς τῶν ἰχθύων καὶ τῶν ἄλλων ὀργανισμῶν, νὰ μελετήσουν τὴν ποιότητα τῶν ὑδάτων, τοῦ ἐδάφους καὶ τοῦ ἀέρος μὲ σκοπὸν νὰ βελτιώσουν τὰς συνθήκας ζωῆς καὶ εἰς τὸ φυσικὸν περιβάλλον τοῦ ὑγροβιοτόπου.

Θαυμάζοντες καὶ ἡμεῖς τὸ νέον τοῦτο πρότυπον ἐνυδρεῖον τῆς Καστορίας, τὸ ἀποδεικνῦον τὴν εὐαισθησίαν καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τῆς Δημοτικῆς ἀρχῆς διὰ τὸ ὑδάτινον στοιχεῖον καὶ τοὺς ἐν αὐτῷ ζῶντας ὀργανισμοὺς καὶ ἰχθύας, μικρούς τε καὶ μεγάλους, σᾶς συγχαίρομεν διὰ τὴν ἐμπνευσμένην πρωτοβουλίαν καὶ εὐχόμεθα διὰ τῆς λειτουργίας του τὸ Ἐνυδρεῖον νὰ ἐπιτύχῃ τὸν σκοπὸν αὐτοῦ καὶ νὰ ἀποτελέσῃ πόλον ἕλξεως ἐπισκεπτῶν εἰς τὴν πόλιν τῆς Καστορίας.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στο Περιβαλλοντικό Κέντρο "Αρκτούρος"

Ρεπορτάζ-φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

To Περιβαλλοντικό Κέντρο «Αρκτούρος», στο νομό Φλώρινας επισκέφθηκε το απόγευμα της Δευτέρας 2 Ιουλίου ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, στο πλαίσιο της επίσκεψής του στο Νυμφαίο, που υπάγεται στην δικαιοδοσία της Μητροπόλεως Καστορίας.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ευαισθητοποιημένος για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, ενημερώθηκε για τις προσπάθειες προστασίας του πληθυσμού της Αρκούδας και γενικότερα για την χλωρίδα και πανίδα της περιοχής. Κατά την περιήγησή του στο πάρκο του «Αρκτούρου» ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος αναφέρθηκε και στην περίπτωση της νεαρής αρκούδας που κολυμπάει στα νερά της Λίμνης Καστοριάς, ψάχνοντας κοντά σε οικισμούς για τροφή. Μάλιστα, η παρουσία της έχει προκαλέσει αναστάτωση σε κατοίκους και φορείς κάνοντας κάποιους να υποστηρίζουν ότι η λύση θα ήταν ο θάνατος του μεγαλόσωμου ζώου, την στιγμή που καταβάλλονται σημαντικές προσπάθειες για την προστασία του πληθυσμού της αρκούδας που έχουν μειωθεί δραματικά. Ο Πατριάρχης τόνισε ότι δε θα ήταν λύση ο θάνατος του ζώου. «Εύχομαι να μην την σκοτώσουν, δεν πρέπει, αν υπάρχουν τρόποι να την συλλάβουν. Πάντως το ότι έφυγε από το δάσος και αναζητεί τροφή κοντά σε οικισμούς σημαίνει ότι το δάσος είναι υποβαθμισμένο οικολογικά και δεν βρίσκει τροφή το ζώο. Είναι σπάνιο είδος της βιοποικιλότητας γι’ αυτό και πρέπει να συντηρούμε αυτά τα ζώα», είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ο οποίος ενημερώθηκε για το πρόγραμμα «υιοθεσίας» αρκούδων, που εφαρμόζει ο «Αρκτούρος» και συμβάλλει στη διάσωση του πληθυσμού της αρκούδας.

Στην επίσκεψη του συνοδευόταν από τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη που πρωτοστάτησε για την δημιουργία του «Αρκτούρου», τον Αντιπεριφερειάρχη Θεσσαλονίκης Απόστολο Τζιτζικώστα – και οι δύο έλκουν την καταγωγή τους από το Νυμφαίο – τον Περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας Γεώργιο Δακή, τους Μητροπολίτες Καστορίας Σεραφείμ, Περγάμου Ιωάννου, Σασίμων Γενναδίου, τον Επίσκοπο Θεουπόλεως Παντελεήμονα και τοπικούς παράγοντες.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης συζητώντας με τους υπευθύνους του πάρκου είπε ότι αγαπάει την φύση και τα ζώα γιατί μεγάλωσε σε χωριό στην Ίμβρο, το οποίο επισκέφθηκε ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης και φέτος θα το επισκεφθεί ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών. Έγραψε σχετικά και στο βιβλίο επισκεπτών του πάρκου.

Πηγή: Φως Φαναρίου

"Πίστις καί Τεχνολογία". Η Ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη κατά την αναγόρευσή του σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Γεωτεχνολογίας και Περιβάλλοντος του ΤΕΙ Κοζάνης

(30 Ιουνίου 2012)

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, κύριε Ἱερώνυμε,

Ἱερώτατε Ποιμενάρχα τῆς Θεοσώστου Ἐπαρχίας ταύτης καί προσφιλέστατε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ κύριε Παῦλε,

Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι,

Ἐλλογιμώτατε Πρόεδρε τοῦ Τμήματος Γεωτεχνολογίας καί Περιβάλλοντος τοῦ Τεχνολογικοῦ Ἐκπαιδευτικοῦ Ἱδρύματος Κοζάνης,

Ἐντιμότατε κύριε Δήμαρχε Κοζάνης μετά τῶν ἐπιτοπίων δημοτικῶν καί λοιπῶν ἀρχῶν,

Ἐλλογιμώτατοι κύριοι Καθηγηταί καί ἀκαδημαϊκοί διδάσκαλοι,

Φίλοι φοιτηταί καί φοιτήτριαι,

Μετά μεγάλης χαρᾶς εὑρισκόμεθα σήμερα ἀνάμεσά σας, διά νά σᾶς μεταφέρωμεν τήν ἀγάπην καί τόν μητρικόν χαιρετισμόν τῆς Μητρός ὅλων μας Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως πρός ἕνα ἕκαστον ἀπό ἐσᾶς, καθώς καί τάς ἀδελφικάς εὐχάς καί πατρικάς εὐλογίας τῆς ἡμετέρας Μετριότητος, ἀλλά καί τάς εὐχαριστίας μας διά τήν εὐκαιρίαν τῆς ἐπικοινωνίας τήν ὁποίαν μᾶς δίδετε διά τῆς προσκλήσεώς σας νά ἔλθωμεν πρός ὑμᾶς, εἰς τό ἐπιστημονικόν σας Ἵδρυμα τοῦτο, διά νά μᾶς ἀπονείμετε τόν λίαν τιμητικόν τίτλον τοῦ ἐπιτίμου διδάκτορος αὐτοῦ.

Ἀσφαλῶς δέν ἀγνοεῖτε ὅτι οἱ Πατριάρχαι καί γενικώτερον οἱ ἐκκλησιαστικοί ἄνδρες δέν δέχονται τιμητικάς διακρίσεις, διότι ἀνήκουν οἱ ἴδιοι καί τά κατ᾿ αὐτούς πάντα εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί εἰς τήν Κοινωνίαν, εἰς τάς ὁποίας εἶναι ἀφιερωμένοι καί τάς ὁποίας διακονοῦν κατά δύναμιν ἕκαστος ἀπό τήν ἔπαλξιν εἰς τήν ὁποίαν ἐκλήθησαν, διό καί τιμοῦν διά τῆς προσφορᾶς των καί τούς ἀνθρώπους καί τήν κοινωνίαν καί δέν τιμῶνται. Καί μάλιστα οἱ Οἰκουμενικοί Πατριάρχαι τῶν ὁποίων τιμή καί προνόμιον εἶναι ἀνά τούς αἰῶνας ὁ "ἀκάνθινος στέφανος". Ὅθεν, ἡ τιμή τήν ὁποίαν ἀπονέμετε σήμερον πρός τόν Πατριάρχην σας δέν ἀνήκει ἀσφαλῶς εἰς αὐτόν, ἀλλά εἰς τήν ἥν ἐκπροσωπεῖ μαρτυρικήν, ἀεί ἐσταυρωμένην καί ἀεί κηρύττουσαν ἀνάστασιν Ἐκκλησίαν τῆς Κωνσταντίνου Πόλεως. Ὑπό τήν προϋπόθεσιν αὐτήν δεχόμεθα τήν τιμήν καί πρῶτον μέν δοξολογοῦμεν τό πανάγιον Ὄνομα τοῦ δοτῆρος παντός ἀγαθοῦ καί Κυβερνήτου τοῦ κόσμου καί τῆς ζωῆς ἑκάστου ἐξ ἡμῶν Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἔπειτα δέ εὐχαριστοῦμεν πάντας ὑμᾶς, τόν Πρόεδρον, τούς Καθηγητάς καί τούς ἀγαπητούς φοιτητάς καί φοιτητρίας διά τήν ἐξέχουσαν ταύτην τιμήν καί προσοχήν πρός τό πρόσωπον τῆς ἡμετέρας Μετριότητος.

Ἀσφαλῶς ἐπίσης δέν ἀγνοεῖτε, ἀδελφοί καί τέκνα, ὅτι δέν κατέχομεν ὡς ἐκκλησιαστικός ἀνήρ τάς τεχνικάς γνώσεις, αἱ ὁποῖαι θά ἐδικαιολόγουν τήν εἰς τήν ἡμετέραν Μετριότητα ἀπονομήν τοῦ ἐν λόγῳ τιμητικοῦ τίτλου τοῦ Ἱδρύματός σας. Προφανῶς, λοιπόν, καί ἀπό τῆς σκοπιᾶς ταύτης ἡ ἀπόφασίς σας ἀποτελεῖ ἐκδήλωσιν τιμῆς καί ἀγάπης καί σεβασμοῦ πρός τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, διά τήν γενικωτέραν προσφοράν αὐτῆς πρός τό εὐσεβές ἡμῶν Γένος, τήν Ὀρθόδοξον ἡμῶν πίστιν καί Ἐκκλησίαν καί εἰς τόν ἀνθρώπινον βίον καί πολιτισμόν.

Γνωρίζετε, βεβαίως, ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ὑπῆρξε τεχνίτης, ξυλουργός, μέχρι τοῦ τριακοστοῦ ἔτους τῆς ἡλικίας Αὐτοῦ, ὁπότε καί ἀνέλαβε τό κηρυκτικόν κοσμοσωτήριον ἔργον Του. Τό γεγονός τοῦτο ἐξαίρει τήν σημασίαν τῶν ἐπιστημῶν καί τῶν τεχνῶν, αἱ ὁποῖαι διευκολύνουν τόν καθημερινόν πρακτικόν βίον τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι γνωστόν, ὅτι μερικοί ἀπό τούς ἀρχαίους λαούς διεχώριζον τάς τέχνας εἰς β α ν α ύ σ ο υ ς καί εἰς ε ὐ γ ε ν ε ῖ ς, καί ἐτίμων τάς δευτέρας, ἐνῷ ὑπετίμων τάς πρώτας. Ἐφ᾿ ὅσον ὅμως ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός προετίμησε μίαν τῶν βαναύσων λεγομένων τεχνῶν, πρέπει νά εἴμεθα βέβαιοι ὅτι ἡ κρίσις αὕτη ἐκείνων τῶν ἀρχαίων λαῶν δέν ἦτο ὀρθή καί ὅτι πρέπει τῆς αὐτῆς τιμῆς νά ἀπολαμβάνουν -καί ἀληθῶς ἀπολαμβάνουν- πᾶσαι αἱ χρήσιμοι διά τόν πρακτικόν βίον τοῦ ἀνθρώπου ἐπιστῆμαι καί τέχναι.

Μεταξύ τοῦ εὐσεβοῦς Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, τοῦ τιμῶντος πάντοτε τό ἦθος καί τάς ἀξίας, ποτέ δέν ἐπεκράτησε καί δέν ἐπικρατεῖ ἡ ἀντίληψις περί τοῦ χαρακτηρισμοῦ τῶν τεχνῶν εἰς καλάς καί μή καλάς, παρ᾿ ὅλον ὅτι ὁ ὅρος κ α λ α ί τ έ χ ν α ι χρησιμοποιεῖται διά νά ὑποδηλώσῃ ἐκείνας αἱ ὁποῖαι ἀσχολοῦνται μέ τήν ὡραιότητα καί τήν αἰσθητικήν εἰς ὅλας τάς δυνατάς προβολάς αὐτῆς. Τό ὑπό τοῦ Ἡσιόδου λεχθέν "ἐργασία οὐδέν ὄνειδος, ἀεργία τό ὄνειδος" (πρβλ. Ἔργα καί Ἡμέραι, 311: ἔργον δ' οὐδέν ὄνειδος, ἀεργίη δέ τ΄ ὄνειδος), ἀποτελεῖ κοινήν πεποίθησιν τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Λαοῦ μας, καί, βεβαίως, καλῶς καί ἀληθῶς.

Τό Ἵδρυμά σας ἀσχολεῖται μέ τήν διάδοσιν τῆς ἐπιστημονικῆς γνώσεως εἰς τούς διαφόρους τομεῖς τῆς τεχνολογίας καί ἰδιαιτέρως τῆς Γεωτεχνολογίας.

Ἡ Γεωτεχνολογία, καθ᾿ ἅ γνωρίζομεν, ἔχει τεράστιον κύκλον ἐνδιαφερόντων, ὡς ἡ ἀναζήτησις ὀρυκτῶν πόρων, ἡ ἐκμετάλλευσις αὐτῶν κατά τρόπον προστατεύοντα τό περιβάλλον, καί ἐν γένει ἡ ἄντλησις ἀπό τό ἔδαφος τοῦ πλανήτου μας τῶν ὠφελίμων διά τήν ἀνθρωπίνην ζωήν καί πρόοδον ὑλικῶν καί ἐνεργειῶν.

Εἶναι πράγματι θαυμαστόν πόσον πλοῦτον κρύπτει εἰς τό ἔδαφός του ὁ πλανήτης Γῆ διά τούς ἔχοντας τήν εἰδικήν γνῶσιν καί τήν κατάλληλον τεχνολογίαν πρός ἀπόληψιν αὐτοῦ. Ἐδάφη θεωρούμενα πτωχά εἰς ὠφελήματα διά τόν ἄνθρωπον, ἀποδεικνύονται περιέχοντα πολυτίμους ὕλας καί τεραστίας ποσότητας ἀποθηκευμένης ἐνεργείας.

Ὑπάρχουν, βεβαίως, μερικοί, οἱ ὁποῖοι λαμβάνοντες ἀφορμήν ἀπό ὡρισμένας ὑπερβολάς ἐπικρίνουν τήν σύγχρονον προηγμένην τεχνολογίαν ὡς κάτι κακόν. Ἀλλά, ἀσφαλῶς, εἰς τήν ἐκτίμησίν των αὐτήν σφάλλουν. Διότι δέν εἶναι ἡ τεχνική γνῶσις αὐτή καθ᾿ ἑαυτήν κακόν, ἀλλά ἐνδέχεται νά καταστῇ κακή ἡ χρῆσις αὐτῆς. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἐξέφραζαν τήν ἀλήθειαν αὐτήν διά τοῦ ἀποφθέγματος "Πᾶσα ἐπιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης καί τῆς ἄλλης ἀρετῆς, πανουργία οὐ σοφία φαίνεται"(Πλατ. Μενέξενος 247a).

Μέσῳ τῆς τεχνολογίας ἀποκαλύπτεται ἡ πανσοφία τοῦ Θεοῦ. Ἡ δομή τῆς ὕλης, ἡ ὁποία σταδιακῶς ἀποκαλύπτεται διά τῶν σχετικῶν ἐρευνῶν, μαρτυρεῖ τήν παντοδυναμίαν καί τήν πανσοφίαν τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ καί ἀναγγέλλει ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ Ποιητής τοῦ κόσμου, διότι εἶναι ὅλως ἀπίθανος ἡ ὑπόθεσις ὅτι ὁ θαυμαστός κόσμος τόν ὁποῖον ἀποκαλύπτουν αἱ τεχνικαί γνώσεις εἶναι τυχαῖον δημιούργημα.

Γνωρίζετε καλύτερον ἡμῶν ὅτι εἰς τό μικροσκοπικόν ἄτομον ἐμπερικλείεται ἡ τεραστία ἀτομική καί πυρηνική ἐνέργεια. Καί γνωρίζετε ἐπίσης ὅτι τό πυρίτιον, τό ὁποῖον ἀποτελεῖ μέγα μέρος τοῦ ὑλικοῦ τοῦ πλανήτου μας, καταλλήλως ἐπεξειργασμένον, ἀποτελεῖ τήν βάσιν τῶν ἡμιαγωγῶν καί τῶν συγχρόνων ψηφιακῶν δίσκων, ἐντός τῶν ὁποίων ἀποθηκεύεται γιγαντιαῖος ἀριθμός πληροφοριῶν, εἰς ἐλάχιστον ὄγκον ἀποθηκευτικοῦ μέσου.

Ὅλαι αὐταί αἱ δυνατότητες, καί τῆς πυρηνικῆς ἐνεργείας καί τῆς καταγραφικῆς καί ἐπεξεργαστικῆς ψηφιακῆς ἱκανότητος τῶν συγχρόνων ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν, ὡς καί τῆς ἐπικοινωνιακῆς εὐκολίας διαδικτύου, ἐάν καλῶς χρησιμοποιῶνται, εἶναι δ ῶ ρ α τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπον. Τό γεγονός, ὅτι μερικοί χρησιμοποιοῦν τάς δυνατότητας αὐτάς διά κακούς σκοπούς, δέν ἀποτελεῖ μ ε ι ο ν έ κ τ η μ α τῆς τεχνολογίας, ἀλλά μειονέκτημα τοῦ χαρακτῆρος τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι χρησιμοποιοῦν αὐτήν ἐπιβλαβῶς εἴτε δι᾿ ἑαυτούς, εἴτε διά τήν ἀνθρωπότητα ἐν γένει.

Ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξος ἡμῶν Ἐκκλησία οὐδέποτε ἐστράφη κατά τῆς γνώσεως καί οὐδέποτε ἠμπόδισε τήν ἐπιστημονικήν ἔρευναν πρός οἱανδήποτε κατεύθυνσιν. Ἀντιλέγει μόνον πρός ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπικαλούμενοι ἐσφαλμένως τήν ἐπιστήμην ἰσχυρίζονται ὅτι τά πορίσματα αὐτῆς ἀντιστρατεύονται πρός τήν εἰς Θεόν πίστιν. Ἀλλά βαθυτέρα ἔρευνα πείθει πάντα καλόπιστον ἐρευνητήν ὅτι οἱ χῶροι τῆς πίστεως καί τῆς ἐπιστήμης εἶναι διαφορετικοί καί δέν δύναται ἡ μία νά ἐπέμβῃ εἰς τά τῆς ἑτέρας. Μᾶλλον δέ, διά τόν βαθύν ἐρευνητήν τοῦ κόσμου, ἰσχύει ἡ φράσις τοῦ Ψαλμῳδοῦ "οἱ οὐρανοί διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, ποίησιν δέ χειρῶν Αὐτοῦ ἀναγγέλλει τό στερέωμα" (Ψαλμ.ιη΄ 1-2).

Τό ἀπείρως μέγα τοῦ Σύμπαντος καί τό ἀπείρως μικρόν τῶν στοιχείων τοῦ πυρῆνος τοῦ ἀτόμου, ἐκ τῶν ὁποίων ἀποτελεῖται τό Σύμπαν, προκαλοῦν τόν θαυμασμόν καί τό δοξολογικόν ἐπιφώνημα "ὡς ἐμεγαλύνθη τά ἔργα Σου, Κύριε, πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας" (Ψαλμ. ργ΄ 24).

Ἡ τεχνολογική γνῶσις εἶναι γνῶσις περί π ρ α γ μ ά τ ω ν. Ἡ Χριστιανική γνῶσις εἶναι γνῶσις περί π ρ ο σ ώ π ω ν, δηλαδή περί τῶν προσώπων τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί τῶν ἄλλων προσώπων τοῦ προσωπικοῦ κόσμου, ἀνθρώπων καί πνευμάτων. Εἶναι, ὡς ἐκ τούτου, προφανές, ὅτι ἡ μέθοδος γνώσεως τοῦ ὑλικοῦ κόσμου δέν δύναται νά ἐφαρμοσθῇ διά τήν γνῶσιν τοῦ Θεοῦ. Ὁ ὑλικός κόσμος γνωρίζεται διά τῆς παρατηρήσεως καί τοῦ πειράματος, ἐπεξειργασμένων διά διαφόρων συλλογισμῶν, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τόν λεγόμενον ὀ ρ θ ό ν λ ό γ ο ν. Ἀλλά εἶναι ὁλοφάνερον ὅτι οὔτε τό ἀνθρώπινον πρόσωπον δύναται νά γνωρίσῃ ὁ ἄνθρωπος διά τῆς παρατηρήσεως καί τοῦ πειράματος, οὔτε πολύ περισσότερον τά πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί τῶν ἄλλων προσωπικῶν ὀντοτήτων τοῦ πνευματικοῦ κόσμου.

Τόν συνάνθρωπον γνωρίζεις διά τῆς ἀ γ ά π η ς. Καί τόν Θεόν ἐπίσης γνωρίζεις διά τῆς ἀ γ ά π η ς. Ἀλλά ποία ἐπιστημονική, καί δή τεχνική, γνῶσις, ἀποκτᾶται διά τῆς ἀγάπης; Ὑπάρχει εἰς τό ὁπλοστάσιον τοῦ ἐπιστήμονος τό ἐργαλεῖον ἀ γ ά π η, ὡς ἐργαλεῖον ἀποκτήσεως ἐπιστημονικῆς, καί δή τεχνικῆς γνώσεως; Ἀσφαλῶς ὄχι. Ὑπάρχουν εἰς τό ὁπλοστάσιον τοῦ πιστοῦ χριστιανοῦ τά ἐργαλεῖα παρατήρησις καί πείραμα, διά τήν ἀπόκτησιν τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ; Ἀσφαλῶς ὄχι. "Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔρχεται μετά παρατηρήσεως" (Λουκ. ιζ΄ 21). Ἔρχεται διά τῆς ἀ γ ά π η ς, πρός τόν ἀγαπῶντα τόν ἄνθρωπον Ἰησοῦν Χριστόν.

Ἡ τεχνική γνῶσις εἶναι ἀσφαλῶς σπουδαιοτάτη διά τήν ἐπίγειον ζωήν τοῦ ἀνθρώπου καί οἱ καλλιεργοῦντες αὐτήν προσφέρουν ἀξιεπαίνους ὑπηρεσίας εἰς τήν ἀνθρωπότητα. Καί ἐπειδή αἱ τεχνικαί γνώσεις διαρκῶς αὐξάνουν μέ ταχύτητας, τάς ὁποίας πολλάκις δέν δύναται νά παρακολουθήσῃ ὁ ἄνθρωπος, διά τοῦτο ἔχει γίνει καταμερισμός τῶν γνώσεων εἰς ἐπιστήμας καί κλάδους. Ὅλοι αὐτοί οἱ κλάδοι τῆς ἐπιστήμης πρέπει νά ἔχουν ἕνα καί μοναδικόν σ τ ό χ ο ν καί σ κ ο π ό ν, τήν ἐξυπηρέτησιν τοῦ ἀνθρώπου. Κίνητρον αὐτῆς τῆς προθέσεως δύναται νά εἶναι ὁ ἀλτρουϊσμός, ἀλλά καθ᾿ ἡμᾶς τούς Ὀρθοδόξους χριστιανούς πρέπει νά εἶναι ἡ ἀ γ ά π η πρός τόν συνάνθρωπον, ἡ ὁποία πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει· οὐδέποτε ἐκπίπτει (πρβλ. Α΄ Κορ. ιγ΄, 7-8). Καί εἰς τό τέλος τοῦ ματαίου καί ἐμπόνου ἀνθρωπίνου βίου, μέ τάς ἀδυναμίας καί τάς μικρότητάς του, καί τῆς πάσης μορφῆς ἐπιστημονικῆς καί τεχνολογικῆς ἐρεύνης καί τῶν ἐπιτρεπομένων πάντοτε ὑπό τοῦ Θεοῦ ἐπιτευγμάτων αὐτῆς, πρός ὠφέλειαν ἀσφαλῶς καί ὄχι διά τόν πόνον τοῦ ἀνθρώπου, μένει ἡ πίστις, ἡ ἐλπίς καί ἡ ἀγάπη· μείζων δέ τούτων ἡ ἀ γ ά π η (πρβλ. Α΄ Κορ. ιγ΄ 13), ἡ ὁποία ταυτίζεται πρός τόν Θεόν, ὁ Ὁποῖος "ἀγάπη ἐστί", καθότι "Θεόν οὐδείς ἑώρακε πώποτε· ὁ ὤν εἰς τούς κόλπους τοῦ Πατρός μονογενής Υἱός ἐξηγήσατο" διά τῆς μέχρι Σ τ α υ ρ ο ῦ ἀγάπης πρός τόν "κατ᾿ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν" (πρβλ. Γεν. α΄ 26) Αὐτοῦ πλασθέντα ὑπ' Αὐτοῦ ἄνθρωπον.

Δέν εἶναι ἐπιτρεπτόν, κατά τήν ἠθικήν μας συνείδησιν, ἡ μέν τεχνολογία νά ἐπιτρέπῃ τήν παραγωγήν ὑλικῶν ἀγαθῶν, ἐπαρκῶν δι᾿ ὅλους τούς ἀνθρώπους, κριτήρια δέ συμφεροντολογικά, κυρίως δέ οἰκονομικά καί φυλετιστικά, νά παρεμποδίζουν τήν χρῆσιν τῶν ἀγαθῶν αὐτῶν ἀπό ὅλους τούς ἔχοντας ἀνάγκην. Δέν εἶναι ἐπιτρεπτόν, κατά τήν ἠθικήν μας συνείδησιν πάντοτε, ἀφ᾿ ἑνός μέν νά ὑποσιτίζωνται ὁμάδες ἀνθρώπων ἀφ᾿ ἑτέρου δέ νά ἀπορρίπτωνται τεράστιαι ποσότητες τροφίμων ἀπό ἄλλας ὁμάδας, ὡς πλεονάζουσαι. Βεβαίως, αἱ ἀποστάσεις καί ἄλλα μή εἰσέτι λυθέντα τεχνικά, ἀλλά κυρίως ἠθικά, προβλήματα δέν ἐπιτρέπουν τήν πλήρη ἀξιοποίησιν τῶν παραγομένων ἀγαθῶν διά τῆς διαθέσεως αὐτῶν πρός τούς ἔχοντας ἀνάγκην.

Ἡ Τεχνολογία, εἰς τό σημεῖον τοῦτο, ἔχει σπουδαῖον ἔργον νά ἐπιτελέσῃ διά τῆς βελτιώσεως τῶν μεθόδων συντονισμοῦ καί μεταφορᾶς μεταξύ παραγωγῆς καί καταναλώσεως. Ἡ ἀ γ ά π η μας πρός τόν συνάνθρωπον πρέπει νά κεντρίζῃ τόν προβληματισμόν μας διά τήν ἐπίτευξιν τῆς ἰδανικῆς καταστάσεως, κατά τήν ὁποίαν οὐδεμία εὔλογος ἀνάγκη θά μένῃ ἀνικανοποίητος καί οὐδέν ἀγαθόν θά ἀπορρίπτεται λόγῳ ἐμποδίων περί τήν χρησιμοποίησιν τῶν ἀγαθῶν.

Ὁ Θεός ἐτοποθέτησε τούς πρωτοπλάστους εἰς τόν ἐπίγειον παράδεισον μέ τήν ἐντολήν νά ἐργάζωνται καί νά φυλάσσουν αὐτόν (πρβλ. Γεν. β΄ 15-16). Ἡ ἐ ρ γ α σ ί α, βεβαίως, ἀποβλέπει εἰς τήν παραγωγήν. Καί ἡ φ ύ λ α ξ ι ς ἀποβλέπει εἰς τήν φύλαξιν καί διατήρησιν τοῦ παραδεισιακοῦ περιβάλλοντος καί τῆς ἀειφορίας αὐτοῦ. Ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει καί σήμερον νά ἔχῃ πάντοτε ὑπ᾿ ὄψιν του αὐτήν τήν ἐντολήν τοῦ Θεοῦ καί ἀπό τῆς θέσεώς του ἕκαστος νά ἐργάζεται διά τήν παραγωγήν τῶν ἀγαθῶν καί διά τήν διατήρησιν τῆς ἀειφορίας τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος.

Ἡ Τεχνολογία καί ἐν γένει αἱ τεχνικαί γνώσεις δύνανται νά συμβάλλουν τά μέγιστα εἰς τήν ἐπίτευξιν αὐτῶν τῶν σκοπῶν, καί διά τοῦτο οἱ θεράποντες τῆς γνώσεως ὀφείλουν πάντοτε νά ἔχουν κατά νοῦν νά χρησιμοποιοῦν αὐτήν πρός ἐξυπηρέτησιν τοῦ ἀνθρώπου, καί ὄχι διά καταστρεπτικούς σκοπούς, ὡς ἐνίοτε συμβαίνει.

Εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι τόσον οἱ Ἐλλογιμώτατοι Καθηγηταί, ὅσον καί οἱ φιλομαθέστατοι φοιτηταί τοῦ Τεχνολογικοῦ Ἐκπαιδευτικοῦ Ἱδρύματος Κοζάνης ἀπορρίπτουν τήν ἰδέαν τῆς χρησιμοποιήσεως τῆς τεχνικῆς γνώσεως διά κακούς σκοπούς. Καί ὅτι μετά ζήλου καί ἀγάπης πρός τόν συνάνθρωπον θά θέσουν τάς γνώσεις των εἰς τήν ὑπηρεσίαν τοῦ συνανθρώπου.

Εὐχόμεθα, ὅθεν, ὁλοκαρδίως ὅπως ἐπιτύχουν τόν μέγιστον βαθμόν τῆς γνώσεως τοῦ κλάδου των ἀλλά καί τόν μέγιστον βαθμόν τῆς ἀ γ ά π η ς πρός τόν Θεόν καί τόν συνάνθρωπον.

Τάς σκέψεις ταύτας τῆς ἡμετέρας Μετριότητος, προερχομένας ἐκ βιωματικῆς ἐμπειρίας τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρός τόν συνάνθρωπον καί τήν δημιουργίαν, τήν ὁποίαν καθ᾿ ὅλην τήν κληρικήν σταδιοδρομίαν βιοῦμεν καί διακονοῦμεν, ἠθελήσαμεν νά μοιρασθῶμεν μαζί σας, καί ἀπονέμομεν εἰς πάντας τάς πατρικάς καί Πατριαρχικάς ἡμῶν εὐλογίας διά καλήν πρόοδον, καλήν ὑγείαν, μεγάλην ἀπόδοσιν εἰς τό ἔργον σας καί μακροζωΐαν ἐπ᾿ ἀγαθῷ ἑαυτῶν καί ὅλων τῶν συνανθρώπων μας. Γένοιτο.

Η Ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη, κατά την επίσκεψή του στην Δ.Ε.Η. Κοζάνης

(30 Ἰουνίου 2012)

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Σερβίων καὶ Κοζάνης κύριε Παῦλε, 

Ἱερώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι ἅγιοι ἀδελφοί, 

Ἐντιμότατε Διευθυντὰ τοῦ Ἀτμοηλεκτρικοῦ Σταθμοῦ Ἁγίου Δημητρίου κύριε Νικόλαε Ἀποστολίδη καὶ λοιποὶ ἐργαζόμενοι ἐν αὐτῷ, 

Τέκνα ἡμῶν ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, 

Κατ᾿ ἀρχὴν ἐπιθυμοῦμεν νὰ σᾶς εὐχαριστήσωμεν διὰ τοὺς εὐγενεῖς σας λόγους καλωσορισμοῦ καὶ ἐνημερώσεως περὶ τῆς λειτουργίας τῆς σημαντικωτάτης ταύτης ἐργοστασιακῆς μονάδος, ἡ ὁποία ἔχει ὅλως ἰδιαιτέραν θέσιν εἰς τὴν ζωὴν τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς, προσφέρουσα ἐργασίαν εἰς πολλοὺς ἐξ αὐτῶν καὶ ἐξασφαλίζουσα εἰς μεγάλας ἐκτάσεις τῆς xώρας τὸ ἀπαραίτητον διὰ τὴν ἐποχήν μας ἀγαθὸν τῆς ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας. 

Κατ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπον, ἡ μεγάλη αὕτη μονὰς παραγωγῆς ἠλεκτρικοῦ ρεύματος, ἡ μεγαλυτέρα, ὡς πληροφορούμεθα, τῆς χώρας, συμβάλλει οὐσιαστικῶς εἰς τὴν οἰκονομικὴν καὶ τὴν ἐν γένει ἀνάπτυξιν τῆς περιφερείας τῆς Κοζάνης, διότι ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν ἡ δημιουργία θέσεων ἐργασίας ἀποτελεῖ ἀντίδοτον εἰς τὴν ἀνεργίαν καὶ ἐνθαρρύνει τοὺς κατοίκους νὰ παραμείνουν εἰς τὸν τόπον των, ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ ἡ παραγωγὴ ἠλεκτρικοῦ ρεύματος συντελεῖ εἰς τὴν δημιουργίαν προϋποθέσεων διὰ τὴν οἰκονομικὴν αὐτάρκειαν τῆς χώρας. 

 Ἡ ἐργασία εἶναι ὄντως μέγα ἀγαθόν, ὄχι μόνον διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τοῦ βιοπορισμοῦ, ἀλλὰ καὶ διότι διὰ τῆς δημιουργικῆς ἐνασχολήσεως ὁ ἄνθρωπος ἀποφεύγει τὴν νωθρότητα καὶ τὰ σύμφυτα μὲ αὐτὴν πάθη, ἐφ᾿ ὅσον, ὅπως ἤδη ἀπ᾿ ἀρχαιοτάτων χρόνων διεπιστώθη, «ἀργία μήτηρ πάσης κακίας». Εἶναι δὲ τόσον σημαντικὴ ἡ ἐργασία διὰ τὴν πνευματικὴν ὑπόστασιν τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος νὰ λέγῃ κατηγορηματικῶς: «εἴ τις οὐ θέλει ἐργάζεσθαι, μηδὲ ἐσθιέτω» (Β΄ Θεσσ. γ΄ 10). 

Δυστυχῶς ὅμως, κατὰ τὰς ἡμέρας μας παρατηρεῖται ἐκτροπὴ ἀπὸ τῆς ὑγιοῦς περὶ ἐργασίας ἀντιλήψεως καὶ ἐπιδιώκεται δι᾿ αὐτῆς ἡ μὲ κάθε τρόπον αὔξησις τοῦ εἰσοδήματος, προκειμένου νὰ ὑπάρχῃ ἡ δυνατότης τῆς ἀποκτήσεως πληθώρας καταναλωτικῶν ἀγαθῶν συμφώνως πρὸς τὰς ἐπιταγὰς ἑνὸς ὑλόφρονος πνεύματος, ξένου ὄχι μόνον πρὸς τὴν χριστιανικὴν διδασκαλίαν, ἀλλὰ καὶ γενικώτερον πρὸς τὰς παραδόσεις τοῦ Γένους μας. Ἡ τοιαύτη στάσις ἐπιφέρει τὴν ἐρήμωσιν τῆς ψυχῆς τοῦ καταναλωτοῦ ἐκ τῶν εὐγενῶν αἰσθημάτων συμπαραστάσεως πρὸς τοὺς οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρους συνανθρώπους καί, κατ᾿ οὐσίαν, πνευματικὴν πτώχευσιν. Οὕτως, ἐν ἐποχῇ ἀφθονίας ἀγαθῶν, ἐμφανίζεται τὸ παράδοξον τῆς ηὐξημένης δυστυχίας, εἰς ἐπιβεβαίωσιν τοῦ λόγου τοῦ οὐρανοβάμονος Μεγάλου Βασιλείου: «Πένης ἐστὶν ὁ πολλῶν ἐνδεής. Πολλῶν δὲ ἡμᾶς ἐνδεεῖς ποιεῖ τὸ τῆς ἐπιθυμίας ἀκόρεστον» (πρβλ. Ὁμιλία πρὸς τοὺς πλουτοῦντας, PG 31, 292). 

Εἰς τὴν ἀπληστίαν ἄλλωστε καὶ τὴν ἔλλειψιν εὐαισθησίας διὰ ὁποιονδήποτε ὂν ἐκτὸς τοῦ ὑπερτροφικοῦ «ἐγώ» ὀφείλεται οὐσιαστικῶς καὶ ἡ οἰκολογικὴ κρίσις, διότι ὁ ἄπληστος ἄνθρωπος δὲν ἐνδιαφέρεται παρὰ μόνον διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τοῦ πάθους του καὶ οὕτω καταληστεύει τὴν φύσιν ἀγωνιζόμενος νὰ λάβῃ ἐξ αὐτῆς τὸ μέγιστον δυνατὸν κέρδος. Ἐπὶ παραδείγματι, ἐπιδίδεται εἰς τὴν ἀλόγιστον ξύλευσιν τῶν δασῶν, χωρὶς νὰ φροντίζῃ διὰ τὴν ἀντικατάστασιν τῶν κοπτομένων δένδρων, παραβλέπων τὸ γεγονὸς ὅτι αἱ πέραν τοῦ μέτρου παρεμβάσεις εἰς τὸ περιβάλλον θίγουν τὰς εὐαισθήτους ἰσορροπίας τοῦ οἰκοσυστήματος μὲ ἀλγεινὰ ἀποτελέσματα δι᾿ ὁλοκλήρους λαοὺς καὶ κατ᾿ ἐπέκτασιν δι᾿ ὅλην τὴν γῆν. Ἄλλο παράδειγμα ἀπληστίας ὑπευθύνου διὰ τὸ οἰκολογικὸν πρόβλημα ἀποτελοῦν τὰ ἐργοστάσια τὰ ὁποῖα διὰ λόγους κακῶς ἐννοουμένης οἰκονομίας δὲν λαμβάνουν τὰ δέοντα μέτρα βιολογικοῦ καθαρισμοῦ τῶν ἀποβλήτων των καὶ κατ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπον καθίστανται πηγαὶ ρυπάνσεως τοῦ περιβάλλοντος. 

Περαιτέρω, εἰς τὰς αἰτίας ἐπιβαρύνσεως τοῦ περιβάλλοντος συγκαταλέγεται καὶ ἡ ὑπερβολικὴ κατανάλωσις ἠλεκτρικοῦ ρεύματος, προκαλοῦσα τὴν ἀνάγκην ἀντιστοίχου αὐξήσεως τῆς παραγωγῆς, ἰδίως ὅταν δι᾿ αὐτὴν χρησιμοποιοῦνται ἀναλώσιμοι φυσικοὶ πόροι, ὡς ὁ λιγνίτης, τὸ πετρέλαιον κ.λπ., εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τοὺς ἀνανεουμένους ὡς ἡ ἡλιακὴ ἐνέργεια. Ἡ ἀνεπαρκὴς συντήρησις τῶν ἠλεκτρικῶν συσκευῶν, συχνάκις δὲ καὶ ἡ ὑπέρμετρος χρῆσις των, ὡς ἐπὶ παραδείγματι ὅταν διὰ τὰς καθημερινὰς οἰκιακὰς ἀνάγκας μεταχειρίζεται κάποιος ἠλεκτρικὸν μαχαίριον, ἀποτελοῦν παράγοντας σπατάλης τοῦ ἠλεκτρισμοῦ. Τὰ παραδείγματα δύνανται δυστυχῶς νὰ πολλαπλασιασθοῦν, δὲν θὰ ἠθέλομεν ὅμως νὰ σᾶς κουράσωμεν. Σκοπός μας ἐξ ἄλλου δὲν ἦτο νὰ ἐξαντλήσωμεν τὸ θέμα τοῦτο, ἀλλὰ ἁπλῶς νὰ τὸ θέσωμεν καὶ νὰ προβληματίσωμεν τοὺς συμπολίτας σας οἱ ὁποῖοι ἐνδεχομένως δὲν ἔχουν ἀναλογισθῆ κάποιας πλευρὰς τοῦ ζητήματος. 

Πιστεύομεν βεβαίως ὅτι καὶ ἀπὸ μέρους σας καταβάλλετε κάθε δυνατὴν προσπάθειαν νὰ διαφωτίσητε τὸ κοινὸν καὶ ὅτι δίδετε ἀξιομίμητον παράδειγμα λαμβάνοντες πᾶσαν δυνατὴν μέριμναν, ὥστε ἡ χρησιμοποίησις τοῦ ἐνταῦθα κοιτάσματος τοῦ λιγνίτου διὰ τοὺς σκοποὺς τῆς ἠλεκτροδοτήσεως νὰ μὴ ἐπιβαρύνῃ κατὰ τὸ δυνατὸν τὸ περιβάλλον καὶ ὑποβαθμίζῃ οἰκολογικῶς τὴν περιοχήν. 

Ἡμεῖς ἀνεφέρθημεν εἰς τὴν οἰκολογικὴν κρίσιν, διότι ἐκ θεολογικῆς ἐπόψεως παρουσιάζεται ἀλληλένδετος πρὸς τὴν καθημερινότητα τοῦ ἀνθρωπίνου βίου τὴν ὁποίαν ἀντιπροσωπεύει ἡ ἐργασία, ἐφ᾿ ὅσον, εἰς τοὺς πρωτοπλάστους ἤδη, αἱ ἐντολαὶ τῆς ἐργασίας καὶ τῆς φυλάξεως τοῦ Παραδείσου ἐδόθησαν ἐκ παραλλήλου. Κατὰ συνέπειαν, καὶ ἡμεῖς ὀφείλομεν νὰ μεριμνῶμεν ὥστε ὁ λίαν καλὸς κόσμος τὸν ὁποῖον παρελάβομεν ἀπὸ τὰς χεῖρας τοῦ Παναγάθου Δημιουργοῦ νὰ διατηρῆται εἰς τὴν ἁρμόζουσαν κατάστασιν, δεικνύοντες οὕτω τὴν εὐγνωμοσύνην μας πρὸς τὸν Δωρεοδότην Θεὸν ἀλλὰ καὶ καλλιέργειαν καὶ λεπτότητα πνεύματος ἀνάλογον πρὸς τὴν χριστιανικήν μας ἰδιότητα. 

Ἀποχωροῦντες δὲ μετ᾿ ὀλίγον ἐκ τοῦ ζωτικοῦ τούτου κυττάρου τοῦ κοινωνικοῦ καὶ οἰκονομικοῦ βίου τῆς Κοζάνης, εὐχόμεθα εἰς ἐσᾶς προσωπικῶς, κύριε Διευθυντά, εἰς τὸ προσωπικὸν τοῦ ἐργοστασίου τούτου καὶ εἰς ὅλον τὸν ἀγαπητὸν λαὸν τῆς περιοχῆς πᾶσαν ἀπὸ Θεοῦ εὐλογίαν καὶ ἐνίσχυσιν, ὥστε νὰ προοδεύητε εἰς τὴν ἐργασίαν καὶ τὴν προσωπικήν σας ζωήν, ἀπολαμβάνοντες λελογισμένως τὰς δωρεὰς τῆς πολυπαθοῦς γῆς καὶ καρπούμενοι τὴν ὄντως χαρὰν καὶ εὐτυχίαν.

Οικολογικό μήνυμα Βαρθολομαίου από τη μεγαλύτερη Μονάδα Παραγωγής της ΔΕΗ στην Κοζάνη

Η οικολογική κρίση οφείλεται στην απληστία και την έλλειψη ευαισθησίας για οποιονδήποτε ον εκτός του υπερτροφικού «εγώ» τόνισε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, σε ομιλία που πραγματοποίησε κατά τη διάρκεια επισκέψεως του στη μεγαλύτερη Μονάδα Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας της Δ.Ε.Η. «Άγιος Δημήτριος», στην Κοζάνη. Ταυτόχρονα σημείωσε ότι στην καταστροφή του περιβάλλοντος συμβάλει καθοριστικά η σπατάλη των φυσικών πόρων – και η μη χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας- καθώς και η γενικότερη ρύπανση που μπορεί να οφείλεται στη βιομηχανική παραγωγή. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην αλόγιστη χρήση ηλεκτρικής ενέργειας. Τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο υποδέχθηκε ο Πρόεδρος της Δ.Ε.Η. κ. Αρθούρος Ζερβός ο οποίος σε σύντομο χαιρετισμό του αναφέρθηκε στα σχέδια ανάπτυξης της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού και στην παράλληλη χρήση Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας.

Στην ομιλία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε στην σημασία της λειτουργίας της συγκεκριμένης Μονάδας Παραγωγής για τη ζωή των κατοίκων αφού προσφέρει «εργασίαν εις πολλούς εξ αυτών και εξασφαλίζουσα εις μεγάλας εκτάσεις της xώρας το απαραίτητον δια την εποχήν μας αγαθόν της ηλεκτρικής ενεργείας».

«Η εργασία είναι όντως μέγα αγαθόν, όχι μόνον δια την εξασφάλισιν του βιοπορισμού, αλλά και διότι δια της δημιουργικής ενασχολήσεως ο άνθρωπος αποφεύγει την νωθρότητα και τα σύμφυτα με αυτήν πάθη», σημείωσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης και επισήμανε ότι «δυστυχώς, κατά τας ημέρας μας παρατηρείται εκτροπή από της υγιούς περί εργασίας αντιλήψεως και επιδιώκεται δι αυτής η με κάθε τρόπον αύξησις του εισοδήματος, προκειμένου να υπάρχη η δυνατότης της αποκτήσεως πληθώρας καταναλωτικών αγαθών συμφώνως προς τας επιταγάς ενός υλόφρονος πνεύματος, ξένου όχι μόνον προς την χριστιανικήν διδασκαλίαν, αλλά και γενικώτερον προς τας παραδόσεις του Γένους μας».

«Εις την απληστίαν»,είπε ο Πατριάρχης, «και την έλλειψιν ευαισθησίας δια οποιονδήποτε ον εκτός του υπερτροφικού "εγώ" οφείλεται ουσιαστικώς και η οικολογική κρίσις, διότι ο άπληστος άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται παρά μόνον δια την ικανοποίησιν του πάθους του και ούτω καταληστεύει την φύσιν αγωνιζόμενος να λάβη εξ αυτής το μέγιστον δυνατόν κέρδος».

Στο σημείο αυτό ο Οικουμενικός Πατριάρχης ανέφερε ορισμένα παραδείγματα «απληστίας» που είναι υπεύθυνα για το οικολογικό πρόβλημα όπως «τα εργοστάσια τα οποία δια λόγους κακώς εννοουμένης οικονομίας δεν λαμβάνουν τα δέοντα μέτρα βιολογικού καθαρισμού των αποβλήτων των και κατ αυτόν τον τρόπον καθίστανται πηγαί ρυπάνσεως του περιβάλλοντος».

«Περαιτέρω, εις τας αιτίας επιβαρύνσεως του περιβάλλοντος συγκαταλέγεται και η υπερβολική κατανάλωσις ηλεκτρικού ρεύματος, προκαλούσα την ανάγκην αντιστοίχου αυξήσεως της παραγωγής, ιδίως όταν δι αυτήν χρησιμοποιούνται αναλώσιμοι φυσικοί πόροι, ως ο λιγνίτης, το πετρέλαιον κ.λπ., εις αντίθεσιν προς τους ανανεουμένους ως η ηλιακή ενέργεια», είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης και πρόσθεσε:

«Πιστεύομεν βεβαίως ότι και από μέρους σας καταβάλλετε κάθε δυνατήν προσπάθειαν να διαφωτίσητε το κοινόν και ότι δίδετε αξιομίμητον παράδειγμα λαμβάνοντες πάσαν δυνατήν μέριμναν, ώστε η χρησιμοποίησις του ενταύθα κοιτάσματος του λιγνίτου δια τους σκοπούς της ηλεκτροδοτήσεως να μη επιβαρύνη κατά το δυνατόν το περιβάλλον και υποβαθμίζη οικολογικώς την περιοχήν. Ημείς ανεφέρθημεν εις την οικολογικήν κρίσιν, διότι εκ θεολογικής επόψεως παρουσιάζεται αλληλένδετος προς την καθημερινότητα του ανθρωπίνου βίου την οποίαν αντιπροσωπεύει η εργασία, εφ ὅσον, εις τους πρωτοπλάστους ήδη, αι εντολαί της εργασίας και της φυλάξεως του Παραδείσου εδόθησαν εκ παραλλήλου. Κατά συνέπειαν, και ημείς οφείλομεν να μεριμνώμεν ώστε ο λίαν καλός κόσμος τον οποίον παρελάβομεν από τας χείρας του Παναγάθου Δημιουργού να διατηρήται εις την αρμόζουσαν κατάστασιν, δεικνύοντες ούτω την ευγνωμοσύνην μας προς τον Δωρεοδότην Θεόν αλλά και καλλιέργειαν και λεπτότητα πνεύματος ανάλογον προς την χριστιανικήν μας ιδιότητα».

Στη συνέχεια ο Οικουμενικός Πατριάρχης ξεναγήθηκε σε χώρους της Μονάδας Παραγωγής, όπως στην Αίθουσα Ελέγχου, ενώ τέλεσε Αγιασμό στο παρεκκλήσιο που βρίσκεται στη Μονάδα και είναι αφιερωμένο στον Άγιο Δημήτριο.

Οι εργαζόμενοι προσέφεραν στον Πατριάρχη του Γένους μια εικόνα που αγιογραφήθηκε πάνω σε ένα κομμάτι άνθρακα που εξορύχτηκε στην περιοχή και εκτιμάται ότι είναι πολύ παλαιό.

[Πηγή: Amen.gr]

Σήμερα, στις 12 μ.μ., ο Οικουμενικός Πατριάρχης ανακηρύσσεται Επίτιμος Διδάκτορας του ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας, λόγω των οικολογικών δράσεών του

Halki Summit 2012 / Τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής για το Περιβάλλον

The world will continue to face an unabated risk of an irreversible environmental disaster unless there is a fundamental change in the collective human heart, warned His All Holiness the Ecumenical Patriarch at a gathering of distinguished environmentalists, scholars, entrepreneurs and activists, which he convened on the island of Heybeliada/Halki from June 18th-20th.

“The real crisis is not in the environment but in the human heart,” said His All-Holiness as he opened the gathering, known as the Halki Summit and co-organized by the Ecumenical Patriarchate and Southern New Hampshire University. It was the latest green initiative by the Ecumenical Patriarch, whose activities over the past two decades have included five educational seminars on Halki island, site of a famous monastery and theological school, and eight water-borne symposia in places ranging from Brazil to Greenland.

His All-Holiness expressed his gratitude to the co-sponsor of the summit, Southern New Hampshire University, which is the first carbon neutral campus in the state of New Hampshire and nationally recognized for its innovative programs in the Unites States. President Paul LeBlanc commented: “A central role of universities is to convene expert people around complicated and critical questions, and no more important question faces us than the fate of our planet.”

Jane Goodall, the East Africa-based conservationist and founder of a green movement that operates in over 130 countries, said she had come to the Halki summit to drive home her belief that “every individual makes a difference every day of life, and we have a choice as to what sort of difference we make.”

Jim Hansen, president of the NASA Institute for Climate Change, called for religious leaders to renew their engagement with a global environmental challenge which was steadily growing in gravity. “We cannot ignore the consequences of continued unchecked exploitation of fossil fuels without creating a tragedy of monstrous proportions,” he said.

Other keynote speakers included Bill McKibben, founder of the global climate protest movement 350.org, and Gary Hirschberg, founder of the organic yoghurt company Stonyfield Mountain.

Closing the summit, His Eminence Metropolitan John of Pergamon, said the gathering had marked a new milestone in a dialogue between religion and science, which had shown up a deep interdependence between the two fields of knowledge. “Religion and science do not complement one another, they interpenetrate one another,” he said, while calling for an intensified effort to promote environmental awareness at all stages of education. For further information, visit www.halkisummit.org.

Ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης στη Σύνοδο Κορυφής στη Χάλκη, περί Θεολογίας, περιβαλλοντικού ήθους και χρήσης της τεχνολογίας

«Χωρίς να αγγίζουμε τον άλλο έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μένουμε σε επαφή μαζί του»

Ρεπορτάζ- φωτογραφίες των Νίκου Παπαχρήστου και Νίκου Μαγγίνα

Πηγή: Amen.gr 

Με τις επισημάνσεις του Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη, εμπνευστή της θεολογίας του περιβάλλοντος, ολοκληρώθηκαν αργά το απόγευμα της Τετάρτης οι εργασίες του Διεθνούς Περιβαλλοντικού Συνεδρίου της Χάλκης, με θέμα «Παγκόσμια Ευθύνη και Περιβαλλοντική Αειφορία», που διοργάνωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο σε συνεργασία με το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο Southern New Hamphshire. «H άκρατη λατρεία της τεχνολογίας μας τυφλώνει, ως προς τα καταστροφικά αποτελέσματα που μπορεί να έχει για την οικολογία», σημείωσε ο Μητροπολίτης Περγάμου αναφερόμενος με κριτική διάθεση στην κυριαρχία της τεχνολογίας η οποία, όπως είπε, αποπροσωποποιεί την ανθρώπινη επικοινωνία δεδομένου ότι παρακάμπτει τη διαμεσολάβηση του ανθρώπινου σώματος και της χρονικότητάς του. «Χωρίς να αγγίζουμε τον άλλο έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μένουμε σε επαφή μαζί του», τόνισε ο Περγάμου Ιωάννης ενώ σε άλλο σημείο ξεκαθάρισε ότι «Εκκλησία δεν μπορεί παρά να ανήκει στη ριζοσπαστική οικολογία».

Στην ομιλία του, που έγινε στην αγγλική γλώσσα, ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης έκανε μια ιστορική αναδρομή στις οικολογικές πρωτοβουλίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου –στις οποίες ανήκει και το Συνέδριο της Χάλκης– και επισήμανε πως η Εκκλησία, στο πλαίσιο της Πατερικής Διδασκαλίας, πρέπει να δώσει έμφαση στις εξής τέσσερεις αρχές:

Α. Η σημασία του ανθρώπινου σώματος (τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι ο άνθρωπος δεν έχει σώμα αλλά είναι το σώμα του).

Β. Ο άνθρωπος δεν είναι ιδιοκτήτης ούτε οικονόμος της κτίσεως αλλά ιερέας της, καθότι καθήκον του είναι να την αναφέρει στον Δημιουργό της.

Γ. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να χρησιμοποιεί την κτίση σαν πηγή ενέργειας μετατρέποντας την έτσι σε αντικείμενο,

Δ. Η έννοια της αμαρτίας πρέπει να διευρυνθεί ώστε να συμπεριλάβει κάθε καταστροφή κατά της Κτίσης.

Ο Μητροπολίτης Περγάμου εκτίμησε τα θετικά στοιχεία που προέκυψαν ως αποτέλεσμα του διαλόγου μεταξύ θρησκείας και επιστήμης. Πιο συγκεκριμένα, τόνισε, ότι η επιστήμη δίδαξε στη θεολογία το να πάρει πιο σοβαρά την οργανική σύνδεση του ανθρώπου με τη φύση (θεωρία της Εξέλιξης), ενώ η Θεολογία δίδαξε στην επιστήμη να έχει ολιστική προσέγγιση στη μεθοδολογία της.

Αναφερόμενος στα θέματα που τέθηκαν από τους ομιλητές κατά τη διάρκεια των εργασιών του Συνεδρίου τα συνόψισε στις εξής τρεις κατηγορίες:

Α. Βιοποικιλότητα.

Β. Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής.

Γ. Οικονομίας και Καινοτομιών.

Στη συνέχεια ο Μητροπολίτης Περγάμου υποστήριξε πως η Θεολογία του Περιβάλλοντος θα πρέπει να γίνει μέρος του προγράμματος εκπαίδευσης των κληρικών και εν γένει της Παιδείας. 

«Πως μπορεί όμως η Θεολογία του Περιβάλλοντος να γίνει μέρος της κουλτούρας μας δεδομένου ότι υπάρχει ανάγκη ενός οικολογικού ήθους και όχι μιας οικολογικής ηθικής;» διερωτήθηκε ο Μητροπολίτης Ιωάννης.  

«Το ήθος σε αντίθεση με την ηθική διατυπώνεται μέσω μιας συμβολικής γλώσσας την οποία στο παρελθόν προσέφερε η Εκκλησία. Πως όμως να νοηματοδοτηθεί μια τέτοια γλώσσα συμβολισμών σε μια κοινωνία που έχει πάψει να είναι κοινότητα;».

Στη συνέχεια ο Μητροπολίτης Περγάμου –και πρώην Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών– εμφανίστηκε κριτικός έναντι της κυριαρχίας της τεχνολογίας υποστηρίζοντας ότι αποπροσωποποιεί την ανθρώπινη επικοινωνία δεδομένου ότι παρακάμπτει τη διαμεσολάβηση του ανθρώπινου σώματος και της χρονικότητάς του.  

«Χωρίς να αγγίζουμε τον άλλο έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μένουμε σε επαφή μαζί του», τόνισε και σε άλλο σημείο της ομιλίας του σημείωσε: «H άκρατη λατρεία της τεχνολογίας μας τυφλώνει ως προς τα καταστροφικά αποτελέσματα που μπορεί να έχει για την οικολογία».

Ως παράδειγμα οικολογικής συνείδησης και συμπεριφοράς έφερε την ανοικοδόμηση του νέου Καθολικού της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Ζωοδόχου Πηγής Χρυσοπηγής Χανίων, που είναι αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Κυρίου, που έγινε δυνατή χωρίς την παρέμβαση της τεχνολογίας και με υλικά που έδωσε η φύση της περιοχής. Να σημειωθεί ότι τα εγκαίνια του νέου Καθολικού θα τελέσει ο Οικουμενικός Πατριάρχης τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.

Ο Μητροπολίτης Περγάμου στην ομιλία του αναφέρθηκε σε δύο διαφορετικές προσεγγίσεις του περιβαλλοντικού προβλήματος, αφενός μιας ριζοσπαστικής οικολογίας (radical ecology) η οποία χρησιμοποιεί όσο το δυνατόν λιγότερο την τεχνολογία και είναι πρόθυμη να θυσιάσει το οικονομικό κέρδος χάριν του οικολογικού ήθους και αφετέρου μιας διαχειριστικής οικολογίας (managerial ecology) η οποία θέτει την τεχνολογία στην υπηρεσία της οικονομίας.

«Αυτή η διάκριση καθιστά σαφές ότι η Εκκλησία δεν μπορεί παρά να ανήκει στη ριζοσπαστική οικολογία. Δυστυχώς η πλειονότητα των ανακοινώσεων του παρόντος Συνεδρίου ανήκε στη Διαχειριστική οικολογία», είπε με νόημα ο Μητροπολίτης Περγάμου ενώ οι σύνεδροι όρθιοι χειροκροτούσαν τον Ιεράρχη του Οικουμενικού Θρόνου.

Η πρωτευοντολόγος Jean Goodall στη Σύνοδο Κορυφής της Χάλκης

Ανάμεσα στους πολυφημισμένους εισηγητές της Περιβαλλοντικής Συνόδου Κορυφής της Χάλκης (Halki Summit), που λαμβάνει χώραν αυτές τις μέρες στη νήσο Χάλκη των Πριγκηποννήσων, είναι η Βρετανίδα Jean Goodall (γεν. 4 Απριλίου 1934), η παγκοσμίως γνωστή περιβαλλοντολόγος, σπουδαία πρωτευοντολόγος κι ερευνήτρια χιμπατζήδων, η οποία έχει κάνει σκοπό της ζωής της τον αγώνα, ώστε να κατορθωθεί η αρμονική συνύπαρξη μεταξύ ανθρώπων και ζώων, σε χώρες μάλιστα αναπτυσσόμενες της αφρικανικής ηπείρου, όπου θεωρεί αναγκαίο το να συμβιώνουν οι εντόπιοι με τα υπό εξαφάνιση ζώα. 

Η Jean Goodall πραγματοποιεί διαλέξεις σε όλο τον κόσμο, έχοντας κυρίως επενδύσει τόσο στους άγριους χιμπατζήδες, όσο και στην προστασία των πρωτευόντων θηλαστικών ανά την οικουμένη.

Ο φακός του Νίκου Μαγγίνα την απαθανάτισε να εξηγεί το πώς και το γιατί των προσπαθειών της, οι οποίες έχουν διοχετευθεί στο υπό το όνομά της The Jean Goodall Institute.

Για να την γνωρίσουμε περισσότερο, ας παρακολουθήσουμε το βίντεο, που ακολουθεί: 

Keynote address of His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew at the opening ceremony of the Halki Summit

[Halki Theological School, June 18, 2012]

Your Eminences,

Beloved friends,

Distinguished participants of the Halki Summit,

Esteemed guests,

         It is indeed a special privilege to welcome you to the Monastery of the Holy Trinity, the sacred site of our precious and venerable Halki Theological School, for the official opening of the Halki Summit on Global Responsibility and Environmental Sustainability.

         The Halki Summit follows the tradition of five educational seminars held in this building from 1994 to 1998, as well as eight international symposia held from 1995 to 2009 in the Mediterranean and Black Seas, on the Danube and the Amazon Rivers, in the Adriatic and the Baltic, in the Arctic and along the Mississippi.

         Our gathering today is co-sponsored by Southern New Hampshire University, the first carbon-neutral campus in New Hampshire. We are profoundly grateful to President LeBlanc for his generous support and gracious partnership in making this summit a reality.

         We envisage this summit as a conversation on environment, ethics and innovation. And we are particularly honored by the presence of eminent scholars and experts, church and corporate leaders, but also authors and activists. We all have the same vision, the same aspiration, the same prayer. And we all share the same purpose, the same pledge, the same inspiration: to pass along to our children a clean world with clean water and clean air.

         This is the vision behind Dr. Jane Goodall’s Institute, which this year celebrates its 35thanniversary with branches in over 120 countries; this is what mobilizes the grassroots 350.org campaign of Mr. Bill McKibben, which in the short span of a few years has emerged as the largest green movement in history; and this is the mission behind Mr. Gary Hirshberg’s pioneering work in organic farming and sustainable business. Indeed, there is not a single person in this historic hall, among this exceptional assembly of participants, who has not assumed extraordinary leadership and exemplary initiatives with regard to the preservation of our planet.

         Our effort over the last two decades has been to promote dialogue and cooperation among various disciplines and faiths, contributing to global awareness and discerning changes in attitude and lifestyle related to the ecological crisis. The Halki Summit is a vital step in this critical dialogue. We are convinced that any real hope of reversing climate change and addressing the environmental pollution requires a radical transformation of the way we perceive and treat our planet. Our humble gathering seeks to bring this dimension of change more firmly into the international dialogue on sustainability.

         Dear friends,

         Our summit takes place in anticipation of the Rio +20 United Nations Conference on Sustainability. Many of us have witnessed the positive changes over the last decade. Nevertheless, all of us are deeply frustrated with the stubborn resistance and reluctant advancement of earth-friendly policies and practices.

         Permit us to propose that perhaps the reason for this hesitation and hindrance may lie in the fact that we are unwilling to accept personal responsibility and demonstrate personal sacrifice. In the Orthodox Christian tradition, we refer to this “missing dimension” as ascesis, which could be translated as abstinence and moderation, or – better still – simplicity and frugality. The truth is that we resist any demand for self-restraint and self-control.

         However, dear friends, if we do not live more simply, we cannot learn to share. And if we do not learn to share, then how can we expect to survive? This may be a fundamental religious and spiritual value. Yet it is also a fundamental ethical and existential principle.

         Each of us is called to draw a distinction between what we want and what we need, or – more importantly – what the world needs. Greed and gratification reduce the world to a survival of the fittest; whereas generosity and gratitude transform the world into a community of sharing. We are invited to pursue a way of sacrifice – not a sacrifice that is cheap, but a sacrifice that is costly. As King David once said: “I will not offer to the Lord my God a sacrifice that costs me nothing.” (2 Samuel 24.24) We must be prepared to make sacrifices – material and financial – that are genuine and even painful. And in this regard, whether we like it or not, more is demanded from the rich than from the poor.

         Of course, sacrifice is primarily a spiritual issue and less an economic one. Similarly, in speaking of the environmental crisis, we are referring to an issue that is not technological or political, but ethical. The real crisis lies not in the environment but in the human heart. The fundamental problem is to be found not outside but inside ourselves, not in the ecosystem but in the way we think. Without a revolutionary change within ourselves, all our conservation projects will ultimately remain insufficient and ineffective.

         We know what needs to be done and we know how it must be done. Yet, despite the information at our disposal, unfortunately very little is done. It is a long journey from the head to the heart; and it is an even longer journey from the heart to the hands. We pray that this Halki Summit will explore ways and means to bridge the unacceptable gap between theory and practice, between ideas and life.

         We would like to take this opportunity to express our sincere gratitude to all of you for taking time out of your busy schedules together to revive our enthusiasm and revitalize our mutual commitment. It will take no less than a high-profile crusade by religious leaders and civil society to force change among our political leaders. We must persistently remind our political leaders that there is no way of endlessly manipulating our environment that comes without cost or consequence. There is no doubt in our mind that this is a movement as critically urgent and as morally imperative as any campaign for fundamental human and civil rights.

         We wish you a pleasant stay on the island of Halki and in Turkey. We hope that you will enjoy making acquaintances and conversations during the summit. May God abundantly bless you and guide our deliberations over the next days.

HALKI SUMMIT / Παγκόσμια Ευθύνη και Περιβαλλοντική Αειφορία [φωτογραφίες]

 Ο Πατριαρχικός Φωτογράφος κ. Νικόλαος Μαγγίνας μάς αποστέλλει πλούσιο φωτορεπορτάζ από το Διεθνές Περιβαλλοντικό Συνέδριο "Παγκόσμια Ευθύνη και περιβαλλοντική Αειφορία", που διοργανώνεται αυτές τις ημέρες στο καταπράσινο νησί της Χάλκης, στην πολλά ομιλητική -αν και φιμωμένη- Θεολογική Σχολή, στον Λόφο της Ελπίδος, από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και το Πανεπιστήμιο Southern New Hamphshire.

Την ίδια στιγμή μεγάλη πυρκαγιά έχει ξεσπάσει στην άλλη πλευρά του νησιού. Ο Ν. Μαγγίνας -επί ποδός και φωτομηχανής του πάντα- απαθανατίζει την τραγική ειρωνία: Οι ευαίσθητοι να συσκέπτονται υπέρ του Περιβάλλοντος και οι αναίσθητοι να κατακαίουν...

Το περιβάλλον πάντως της Χάλκης είναι το καταλληλότερο για συσκέψεις περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος. Είναι γνωστές, άλλωστε, οι πρωτοβουλίες του "Πράσινου Πατριάρχη" υπέρ των δικαίων της επαπειλούμενης από τις ληστρικές ορέξεις του ανθρώπου Κτίσης!

 Τους υψηλούς προσκεκλημένους καλωσόρισε ο ευγενέστατος Καθηγούμενος της Μονής Χάλκης και Καθηγητής ΑΠΘ Μητροπολίτης Προύσης κ. Ελπιδοφόρος.

  Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ως ευγενής αμφιτρύων, έθεσε τον δάκτυλο στους τύπους των ήλων. Κατέδειξε τον κύριο φταίχτη των οικολογικών εκτροπών, επιμένοντας ότι απαιτείται σεβασμός στην "καλή λίαν" θεία δημιουργία. 

 Σύμφωνα με το Πρακτορείο Ειδήσεων Amen.gr, που παρίσταται, ο Πατριάρχης, μεταξύ άλλων, είπε: «Η προσπάθειά μας κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών ήταν η προώθηση του διαλόγου και της συνεργασίας μεταξύ των διαφόρων ομολογιών και θρησκειών, συμβάλλοντας στην παγκόσμια ευαισθητοποίηση αλλά και στις απαιτούμενες αλλαγές στη συμπεριφορά και τον τρόπο ζωής που σχετίζονται με την οικολογική κρίση. Η Σύνοδος της Χάλκης είναι ένα ζωτικής σημασίας βήμα προς αυτό τον κρίσιμο διάλογο. Είμαστε πεπεισμένοι ότι οποιαδήποτε πραγματική ελπίδα για αντιστροφή της κλιματικής αλλαγής και την αντιμετώπιση της ρύπανσης του περιβάλλοντος απαιτεί ριζικό μετασχηματισμό του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και αντιμετωπίζουμε τον πλανήτη μας. Η ταπεινή αυτή συγκέντρωση μας επιδιώκει να φέρει αυτή τη διάσταση της αλλαγής πιο σταθερά στο διεθνή διάλογο σχετικά με τη βιωσιμότητα».

 «Το συνέδριό μας πραγματοποιείται εν όψει του "Ρίο +20", της Διασκέψεως των Ηνωμένων Εθνών για την Αειφορία. Πολλοί από εμάς έχουν δει τις θετικές αλλαγές κατά την τελευταία δεκαετία. Παρ' όλα αυτά, όλοι μας είμαστε βαθιά απογοητευμένοι με την πεισματική αντίσταση και την απροθυμία υιοθέτησης φιλικών προς το περιβάλλον πολιτικών και πρακτικών. Επιτρέψτε μας να εκτιμήσουμε ότι ενδεχομένως ο λόγος γι’ αυτό το δισταγμό μπορεί να έγκειται στο γεγονός ότι είμαστε απρόθυμοι να αναλάβουμε την προσωπική ευθύνη και να επιδείξουμε διάθεση αυτοθυσίας. Στην ορθόδοξη χριστιανική παράδοση, αναφερόμαστε σε αυτή τη "διάσταση που απουσιάζει", ως άσκηση, η οποία θα μπορούσε να μεταφραστεί ως εγκράτεια και μετριοπάθεια, ή -ακόμη καλύτερα- απλότητα και λιτότητα. Η αλήθεια είναι ότι αντιστεκόμαστε σε οποιαδήποτε απαίτηση για αυτοσυγκράτηση και αυτοέλεγχο. Ωστόσο, αγαπητοί φίλοι, αν δεν ζούμε πιο απλά, δεν μπορούμε να μάθουμε να μοιραζόμαστε. Και αν δεν μάθουμε να μοιραζόμαστε, τότε πώς μπορούμε να περιμένουμε να επιβιώσουμε; Αυτό μπορεί να είναι μια θεμελιώδης θρησκευτική και πνευματική αξία. Ωστόσο, είναι και μια θεμελιώδης ηθική και υπαρξιακή αρχή».

«Ο καθένας από εμάς καλείται να κάνει τη διάκριση μεταξύ του “τι θέλουμε” και “τι χρειαζόμαστε”, ή - το πιο σημαντικό – του “τι χρειάζεται ο κόσμος”. Η απληστία  υποβαθμίζει τον κόσμο σε μια επιβίωση του ισχυρότερου.  Ενώ γενναιοδωρία και ευγνωμοσύνη μετατρέπει τον κόσμο σε μια κοινότητα που μοιράζεται τα πάντα. Καλούμαστε ν’ ακολουθήσουμε το δρόμο της θυσίας - δεν είναι μια θυσία που είναι φθηνή, αλλά μια θυσία που κοστίζει», επισήμανε ο Οικουμενικός Πατριάρχης και πρόσθεσε ότι η θυσία είναι πρωτίστως ένα πνευματικό ζήτημα παρά οικονομικό.

«Η πραγματική κρίση δεν βρίσκεται στο περιβάλλον, αλλά στην ανθρώπινη καρδιά. Το βασικό πρόβλημα βρίσκεται όχι έξω αλλά μέσα μας, όχι στο οικοσύστημα, αλλά στον τρόπο που σκεφτόμαστε. Χωρίς μια επαναστατική αλλαγή μέσα μας, όλες οι προσπάθειες διατήρησης (σ.σ. του περιβάλλοντος) θα παραμένουν  ανεπαρκείς και αναποτελεσματικές», υπογράμμισε ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

Ο Πρόεδρος του Πανεπιστημίου Southern New Hamphshire κ. LeBlanc χαιρέτησε την ομήγυρη!

 Ο Αρχιδιάκονος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Ιωάννης Χρυσαυγής, διαπραγματεύτηκε, ενώπιον των επισήμων, το θέμα: Where We Are Today?