Σε φάρμα στο χωριό Goba της Μοζαμβίκης

Ταξίδεψε και φωτο-αποτύπωσε ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Αυτοκτονώντας ξανά με φυτοφάρμακα {2ο μέρος}

Φωτογραφίζει και σχολιάζει ανήσυχος ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Η σημερινή φωτογράφισή μας είναι κάτι περισσότερο από αποκαρδιωτική και ανησυχητική. Τα φυτοφάρμακα έχουν κάνει το έγκλημά τους στη γη μας! Μπορείτε να το διαπιστώσετε κι εσείς: Από τη μια το ζωντανό και από την άλλη το πεθαμένο. Το ανθηρό και το μαραμένο. Το μόλις ανοιξιάτικο και το μόλις θανατωμένο... 

Ουδείς όμως ευαισθητοποιείται, τόσο που να αισθανόμαστε πλέον φαιδροί και γραφικοί εμείς, που μες από αυτόν εδώ τον ταπεινό ιστότοπο παρουσιάζουμε τα στίγματα αυτά του καιρού και του τόπου μας, τα οποία εντέλει στρέφονται έναντι ημών των ιδίων και των παιδιών μας. Γι' αυτό ακριβώς διατυπώνουμε λόγο περί αυτοκτονίας. Δείτε και στις σημερινές φωτογραφίες μας: Τα ελαιόδεντρα επιβιώνουν εντός της κατα-ραντισμένης περιοχής. Το λαδάκι τους, δήθεν ποιοτικό και σπουδαίο, δήθεν εξτρά ή παρθένο, φθάνει στα πιάτα και τις σαλάτες των ανυποψίαστων με συνέπειες θανατηφόρες... 

Ουδείς εξανίσταται όμως, διότι όλοι είναι είτε ωχαδελφιστές, είτε ιδιοτελείς, έχοντας πάντως βραχεία όραση, δίχως να θέλουν να δουν τον κίνδυνο που βρίσκεται εντός των πυλών μας πλέον... 

Ανατρέχουμε σε δημοσίευμα της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ (12.9.1999), όπου διεκτραγωδούνται οι κίνδυνοι για την υγεία του ανθρώπου. Αξίζει να αναγνωσθεί το σχετικό απόσπασμα: 

"Ένας ύπουλος κίνδυνος ελλοχεύει για τους καταναλωτές. Τα υπολείμματα φυτοφαρμάκων σε λαχανικά, φρούτα, ζώα, ψάρια, φυτά είναι προφανές ότι καταλήγουν στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, στον άνθρωπο. Από τις πιο ανησυχητικές επιδράσεις των φυτοφαρμάκων είναι η διαταραχή της αναπαραγωγικής διαδικασίας, του ανοσοποιητικού συστήματος, της όρασης, ο κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου, καθώς και βλάβες στο νευρικό σύστημα και στο συκώτι. Τις πιο άμεσες επιπτώσεις από τα φυτοφάρμακα έχουν προφανώς οι αγρότες, οι οικογένειές τους και οι εργάτες στη βιομηχανία παραγωγής και συσκευασίας φυτοφαρμάκων.

Έρευνα του Ιατρικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Κρήτης σε 120 καλλιεργητές της Ιεράπετρας απέδειξε τοξική δράση των φυτοφαρμάκων και διαταραχές στο συκώτι. Αν τώρα τα αποτελέσματα συνδυαστούν με την ανάπτυξη κακοηθών όγκων σε πειραματόζωα μετά τη χορήγηση φυτοφαρμάκων σε μεγάλες δόσεις, αυξάνονται οι πιθανότητες ανάπτυξης κακοήθειας στο ήπαρ. Επίσης μελέτη του Νοσοκομείου Τρικάλων συνδέει την αύξηση του καρκίνου στην περιοχή και με τα φυτοφάρμακα.

Γενετικές ανωμαλίες σε αγρότες διαπίστωσε έρευνα του Τμήματος Γενικής Βιολογίας και Γενετικής της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Πιο έντονο ήταν το πρόβλημα στους αγρότες της Δυτικής Θεσσαλονίκης, γεγονός που αποδίδεται τόσο στα φυτοφάρμακα όσο και στους βιομηχανικούς ρύπους. Παλαιότερη έρευνα του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης ανίχνευσε υπολείμματα φυτοφαρμάκων στο μητρικό γάλα. Εξάλλου σε μελέτη της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας κατά κανόνα σημαντικά μικρότερους δείκτες σε όλα τα νευροσυμπεριφορικά τεστ (συμπτώματα άγχους, κατάθλιψης και υπερδιέγερσης) παρουσίασαν οι εργάτες διαφόρων ευρωπαϊκών χωρών οι οποίοι είχαν υποστεί χρόνια έκθεση σε οργανοφωσφορικά βιοκτόνα κατά την εργασία τους". 

Eπίσκεψη μιας Νυχτοπεταλούδας ή Saturnia pyri ή Grand paon de nuit

Αποτύπωσε φωτογραφικά ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας, στο Μπανάτο της Ζακύνθου 

Πατριαρχικό Μήνυμα για την Ημέρα της Γης 2015 | Message By His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew On the Occasion of Earth Day

April 22, 2015

Once again, we have a special day instituted in our civil and political world – just as, in the church, we have established September 1st of every year – to recall our responsibility to maintain and sustain the beauty and diversity of the natural creation.

Today, we are well aware of the data and the facts. Unless we choose not to acknowledge and accept scientific reality, then we are called – indeed, we are obliged – to embrace our role to preserve the earth as a gift and resource offered to humanity by a loving Creator.

This planet is a life-giving organism, which is more than plentiful for those who know and practice moderation. In the words of Psalm 103, we address God and pray: “You water the mountains from your chambers; the earth is satisfied with the fruit of your miracles. You make grass grow for the cat¬tle, and vegetation for the service of humans that you may bring bread out of the earth, and wine that gladdens people’s hearts, oil to make their face cheerful, and bread which strengthens their heart.”  The earth and humanity are created and intended to exist in a relationship of respect and harmony.

Yet, this is not the reality we experience today. As greed overcomes our communities, consumption increases beyond what the earth can possibly sustain. In other words, the greedy ravage more resources than the earth can ever renew. Possessing the earth in such a selfish way deprives it of its life-giving properties and poses a great threat to the rest of creation. As the earth is controlled by the few, the many are invariably displaced, driven to migration and forced to confront debilitating income inequality, poverty and hunger.

So why do we persist on our self-destructive path? Are we so stubborn that we choose not to understand? Are we so complacent that we ignore the consequences of our lifestyle? Are we so oblivious that we remain indifferent?

This year is crucial as we approach the 2015 United Nations Climate Change Conference (COP21) in Paris. May we all stand together – in solidarity, determination and decision-making – to steer our world toward a more caring worldview and a more compassionate humanity.

Αυτοκτονώντας ξανά με φυτοφάρμακα {1ο μέρος}

Φωτογραφίζει και σχολιάζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Γύρισε ο χρόνος, ήρθε η Άνοιξη, η φύση ανοίχτηκε στο φως και ήδη οι συντοπίτες μας επιδίδονται ξανά και ξανά σε αυτοκτονικές πρακτικές... 

Η ανωτέρω φωτογραφία δείχνει: δεξιά, την φυσιολογική αύξηση των χόρτων και των αγριολούλουδων και αριστερά, την τοξική ανθρώπινη παρέμβαση με φυτοφάρμακα, τα οποία ήδη έχουν προξενήσει την... πολυπόθητη (γι' αυτούς που την επιδίωξαν) καταστροφή... Σας επισημαίνουμε ότι τα ραντισμένα με τα φυτοφάρμακα πρώην χόρτα αποτελούν το έδαφος, επί του οποίου έχουν αυξηθεί τα ελαιόφυτα, απ' όπου -αλίμονο- τρώνε οι νοικοκυραίοι το λαδάκι τους... 

Η διατροφική αλυσίδα έτσι ακριβώς δηλητηριάζεται και οι συνέπειες είναι αλυσιδωτά αυτο-καταστροφικές... Κρίμα... Έχετε κάτι να πείτε;;;

Κομβόι από κάμπιες φέρνουν την Άνοιξη 2015

Πρώτη μέρα της Άνοιξης, 21 Μαρτίου 2015 
Φωτο-αποτύπωσε σήμερα ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Νηνεμία στη Ζάκυνθο, μετά τις πλημμύρες της 27ης Φεβρουαρίου 2015

Φωτο-αποτυπώνει, ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας, το δειλινό της 28ης Φεβρουαρίου 2015  

Η... acqua alta της Ζακύνθου | Οι πλημμύρες της 27ης Φεβρουαρίου 2015

Περιδιαβαίνει και φωτογραφίζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

SOIN DE LA CRÉATION, JUSTICE ÉCOLOGIQUE ET ÉTHIQUE

"Vers la COP21 : la société civile mobilisée pour le climat"

Réflexions du Patriarche Œcuménique Bartholomée

Musée national de Manille, le 26 février 2015

Mesdames et Messieurs les participants du forum,

Certains d’entre vous seront sans doute surpris qu’un responsable religieux, s’intéressant davantage aux choses « spirituelles », accompagne un responsable politique engagé sur les questions dites « séculières ». Après tout, qu’est-ce que la protection de la planète peut bien avoir à faire avec le salut des âmes ? Il est largement admis que le changement climatique et l’exploitation des ressources naturelles sont des sujets qui concernent davantage les scientifiques, les spécialistes et autres politiciens.

Pour autant, la préoccupation de la plus haute autorité spirituelle de l’Église orthodoxe dans le monde, à savoir le Patriarcat œcuménique, a démontré qu’avec la crise écologique il ne peut y avoir deux manières de considérer le monde : l’une religieuse et l’autre laïque. Nous ne pouvons séparer notre préoccupation à l’égard de la dignité humaine, des droits de l’homme ou de la justice sociale, de celles à l’égard d’une préservation écologique durable. Ces préoccupations sont interdépendantes et s’entrelacent dans un mouvement à la fois ascendant et descendant. Si nous considérons la valeur de chaque personne en tant que cette dernière est créée à l’image de Dieu, et si nous considérons la valeur de la moindre particule de la création de Dieu, alors nous prendrons soin de notre prochain et de notre monde. Nous dirions en termes religieux que la manière dont nous sommes liés à la nature reflète directement la manière dont nous sommes liés à Dieu et à notre prochain dans l’humanité, de même que la manière dont nous sommes liés à la biodiversité de la création.

L’enjeu ne consiste pas seulement à respecter la biodiversité, mais il s’agit de notre survie elle-même. Les scientifiques ont calculé que les populations les plus touchées par le réchauffement climatique dans le futur seront aussi les plus vulnérables et les plus marginalisées. Ainsi en est-il de ceux qui vivent sous la menace des typhons aux Philippines. Ils doivent non seulement faire face à la misère, à leurs maisons inondées et à une perturbation prolongée, mais aussi accomplir des changements particulièrement fondamentaux dans leur mode de vie. Il y a là une injustice particulièrement amère, car ceux qui souffrent le plus des pires ravages ont le moins contribué à leur avènement. La crise écologique est donc directement liée à l’enjeu éthique devant permettre l’élimination de la pauvreté et la défense des droits de l’homme. La sécurité alimentaire fut la question centrale abordée lors des discussions onusiennes sur le changement climatique qui ont eu lieu à Genève ce mois-ci.

Nous sommes convaincus que l’Asie possède de nombreuses réponses en faveur d’une vision globale qui replacerait la nature au centre, d’une vision globale biocentrée. Les nations occidentales industrialisées doivent faire preuve d’humilité afin d’écouter et apprendre. Il y a seulement quelques jours, en Inde, les responsables de la santé publique du monde entier ont conclu que le pétrole agit au détriment de la santé humaine et du bienêtre. Et les Philippines – déjà à la pointe de la géothermie et de la puissance hydraulique – sont engagées sur un chemin allant de peu d’émission de carbone à zéro émission de carbone dans le cadre d’un partenariat public-privé.

Cela signifie que le réchauffement climatique est bien une crise morale, voire un enjeu éthique. La dignité et les droits des êtres humains sont intimement et intégralement liés à l’œuvre créatrice et – nous osons le dire – aux droits de la terre elle-même. Les droits de l’homme en Occident ont longtemps été critiqués pour leur individualisme. Reconnaitrons-nous le visage de ces milliers de vies perdues – hommes, femmes, mères et enfants, séniors et handicapés – lorsque le typhon Yolanda a frappé Guiuan à 4 heures 40 du matin, le 8 novembre 2013 ? Ce jour-là, par providence ou par accident, notre Église célébrait la fête des saints anges. Nous souviendrons-nous des photos qui hantent ce cauchemar ? Le nombre de morts nous horrifie – mais ce qui touche le plus douloureusement nos sentiments sont ces visages figés par la terreur.

Mais qu’en est-il des droits de la terre – à laquelle nous participons et en dehors de laquelle nous ne pouvons exister ? Qui parlera au nom des ressources de notre planète qui sont sans voix ? Qui protégera la diversité silencieuse de ses espèces ? Allons-nous accepter la responsabilité de pousser notre environnement vers un point de non-retour ?

Au cours des discussions concernant le changement climatique, certains se complaisent dans une attitude fataliste, déclarant que nous devons abandonner tous les efforts devant prévenir d’autres changements et à la place diriger nos efforts vers l’adaptation devant ce qui semble inévitable. Mais la réponse de ceux qui font l’expérience des effets du changement climatique est claire : il ne suffit pas de s’adapter. Des changements fondamentaux ont besoin d’être entrepris en ce qui concerne l’élaboration d’une politique mondiale, et ce de manière urgente.

Les pays riches et industrialisés ont contribué indiscutablement à la pollution atmosphérique. Dans notre effort à contenir et renverser le réchauffement climatique, nous devons nous demander honnêtement : serions-nous prêts, en Occident, dans les pays les plus riches,  à sacrifier notre égocentrisme et notre consumérisme ? Sommes-nous prêts à porter notre attention de ce que nous voulons vers ce que le reste du monde a besoin ? Face à la multiplication des faits et des statistiques, des sommets et des débats, il est essentiel pour nous de rappeler le visage humain de ceux qui souffrent à cause de l’instabilité climatique. Allons nous reconnaître et assumer notre responsabilité en laissant une empreinte plus légère sur cette planète pour eux et pour le bien des générations futures ? Nous devons choisir de prendre soin ; dans le cas contraire, nous ne prenons pas véritablement soin du créateur ou de la création.

Tel est notre choix ! Nous nous trouvons à un instant critique dans l’histoire et le futur de notre planète, à un instant où notre famille humaine doit choisir le futur de notre communauté planétaire. La protection de la vie sur notre planète et de sa diversité est une mission sacrée et une vocation commune. Au cours d’un sommet organisé par notre Église, il y a deux ans, le professeur James Hansen, ancien scientifique de la NASA en charge du climat, observait : « Nos parents ne savaient honnêtement pas que leurs actions pouvaient blesser les générations futures. Mais nous, ceux de notre génération, nous ne pouvons que prétendre que nous ne savions pas. »

Il n’est pas trop tard pour agir, mais nous ne pouvons pas nous permettre d’attendre. Nous ne pouvons certainement pas nous permettre de ne pas agir du tout. Nous sommes tous d’accord sur la nécessité de protéger les ressources naturelles de notre planète, qui ne sont ni illimitées ni négociables. Nous sommes tous parties prenantes de cette question : les croyants doivent pratiquer ce qu’ils prêchent, les citoyens du monde doivent clairement faire entendre leur opinion, les responsables politiques doivent agir de toute urgence et de manière décisive.

Chers amis, vous aurez apprécié la raison pour laquelle un responsable religieux est préoccupé par la crise écologique. Grâce à la voix de ces anges qui sont morts durant le typhon Yolanda dont l’écho résonne jusque dans nos oreilles, nous devons porter un appel aussi fort que possible en faveur du changement et de la justice au cours de la conférence climat qui se tiendra à Paris en décembre. Il en va d’une impérieuse obligation éthique. Tel est le message de promesse et d’espérance que nous devons porter au monde entier.

Με τον François Hollande ο Οικουμενικός Πατριάρχης στις Φιλιππίνες, σε Συνέδριο για το Κλίμα

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ 

Ἐν ὄψει τῆς συγκλήσεως κατά τόν προσεχῆ Δεκέμβριον ἐν Παρισίοις τῆς 21ης Διασκέψεως τῶν συμβαλλομένων μερῶν τῆς Συμβάσεως-Πλαισίου τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν ἐπί τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς (COP 21), πραγματοποιεῖται κατά τό διήμερον 26-27 τ.μ. Φεβρουαρίου εἰς τάς Φιλιππίνας Συνέδριον μέ θέμα τό κλίμα καί τήν δρομολόγησιν κοινῆς ἐκκλήσεως πρός παγκόσμιον κινητοποίησιν διά τήν ἐπιτυχίαν τῆς Διασκέψεως τῶν Παρισίων.

Ἡ Α. Ἐξοχότης, ὁ Πρόεδρος τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας François Hollande μεταβαίνων ἐπί τῷ ὡς ἄνω σκοπῷ εἰς Φιλιππίνας καί συνοδευόμενος ὑπό «πολλῶν προσωπικοτήτων γνωστῶν διά τήν στράτευσίν των ὑπέρ τῆς εἰρήνης, τοῦ περιβάλλοντος καί τῆς βιωσίμου ἀναπτύξεως», ὡς λέγει εἰς τό σχετικόν προσκλητήριον, συμπεριέλαβε μεταξύ αὐτῶν καί τήν Α. Θ. Παναγιότητα τόν Πατριάρχην, Ὅστις καί εὐχαρίστως ἀπεδέχθη τήν τιμητικήν πρόσκλησιν καί μέλλει ἵνα συμμετάσχῃ ἔχων ὡς συνοδούς Αὐτοῦ τόν Σεβ. Μητροπολίτην Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ καί τόν Ἱερολ. Ἀρχιδιάκονον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καί Καθηγητήν κ. Ἰωάννην Χρυσαυγῆν.

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης θά ἐπιστρέψῃ σύν Θεῷ, εἰς τήν Πόλιν τήν 28ην Φεβρουαρίου.

Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 16ῃ Φεβρουαρίου 2015

 Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας 

Εγκληματικό: Ένα γδαρμένο σκυλάκι σε νάιλον σακί

Γράφει ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΑΜΠΕΛΑΣ 

Σήμερα το πρωί, Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2015 στο παρκάκι δίπλα στην Κυρία των Αγγέλων στη Ζάκυνθο ήταν πεταμένο ένα σκυλάκι το οποίο το είχαν σκοτώσει και το είχαν γδάρει. Το σκυλί ήταν μέσα σε ένα άσπρο νάιλον σακί. Πρέπει να ήταν μικρού έως μεσαίου μεγέθους. Ήταν ασπρόμαυρο με κοντό σγουρό τρίχωμα και πρέπει να ήταν κανίς ή γκριφόν. Όταν γύρισα μετά από δέκα λεπτά για να το φωτογραφίσω, το είχαν δυστυχώς πάρει οι υπηρεσίες του δήμου. Δεν μπόρεσα να δω με ποιο τρόπο το σκότωσαν και εάν είχε σημάδια τεμαχισμού, οπότε μπορεί και κάποιος να το είχε φάει. Απ' τη φωτογραφία φαίνεται μάλλον ακέραιο. Ευτυχώς, κάποιος άλλος πρόλαβε και το φωτογράφισε. Το γεγονός δηλώθηκε στην αστυνομία. Το είδαν και οι περίοικοι. Απορίας άξιο είναι, γιατί όποιος το έκανε το πέταξε εκεί, στο κέντρο της Ζακύνθου και δίπλα σε μια ιστορική εκκλησία, σαν να ήθελε να το δούμε, και δεν το έκρυψε κάπου καλύτερα.

Τα πρώτα κουρκουτσέλια, ένα μανουσάκι και άλλες χάρες του Φλεβάρη

Βολτάρει και φωτο-αποτυπώνει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Το τέλος μιας αλκυονίδας ημέρας στη ζακυνθινή ύπαιθρο

Φωτο-αποτυπώνει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας