Όπως πληροφορούμαστε από τον πάντα καλά πληροφορημένο ιστότοπο Φως Φαναρίου και το φωτορεπορτάζ του αγαπητού μας Νίκου Μαγγίνα, η συσκότιση για την καθορισμένη "Ώρα της Γης" τηρήθηκε και στο Φανάρι, επιδεικνύοντας και δι' αυτού του συμβολικού τρόπου την ευαισθησία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και δη του Προεστώτος της Ορθοδοξίας κ. Βαρθολομαίου για προβληματισμούς οικολογικούς. 
Με χαρά ανακοινώνουμε στους φίλους του ιστοτόπου μας, ότι την ερχόμενη Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009, στο Αμφιθέατρο του Τμήματος Οικολογίας και Περιβάλλοντος Ιονίων Νήσων - Παραρτήματος Ζακύνθου (στην Πλατεία Κάλβου) και ώρα 11 το πρωί, θα έχουμε την ευκαιρία να λάβουμε μέρος σε μιαν επίσημη στιγμή του, δηλαδή στην Τελετή Ορκωμοσίας των πρώτων Πτυχιούχων του Τμήματος. 
Στο πλαίσιο λοιπόν των Μεσοχειμωνιάτικων καταμετρήσεων στους σημαντικότερους υγροτόπους της χώρας που διεξάγει η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, πραγματοποιήθηκε προχθές εξόρμηση ομάδας φοιτητών του Τμήματος Οικολογίας και Περιβάλλοντος στους δύο εναπομείναντες υγροτόπους της Ζακύνθου:
α) Στις Αλυκές Κατασταρίου όπου καταμετρήθηκαν πάνω από 100 Λευκοσουσουράδες (Motacilla alba), 1 περήφανος Σταχτοτσικνιάς (Ardea cinerea), 2-3 Λευκοτσικνιάδες (Εgretta garzetta) 10-12 Καστανοκέφαλοι γλάροι (Larus ridibundus), πολλά μικρόπουλα με σημαντικότερους εκπροσώπους και λόγω εποχής τους εξής χειμωνιάτικους επισκέπτες: Μαυροσκούφηδες (Sylvia atricapilla), Κοκκινολαίμηδες (Erithacus rubecula), Μαυρολαίμηδες (Saxicola torquata), Καρβουνιάρηδες (Phoenicurus ochruros) κλπ. Στον ορεινό όγκο πάνω από το Καταστάρι εντοπίσαμε και τρεις γερακίνες (Buteo buteo), από τα πιο κοινά αρπακτικά της χώρας μας και μάλιστα με ιδαίτερα οφέλη για τον άνθρωπο λόγω του ότι η δίαιτά του αποτελείται κυρίως από αρουραίους και ποντίκια.
β) Στη Λίμνη Κερίου, όπου εκτός από τα μεσοχειμωνιάτικα μικρόπουλα που εντοπίστηκαν και εδώ όπως και στις Αλυκές Κατασταρίου, εντοπίστηκε άλλη μία Γερακίνα. Η εντυπωσιακή μας όμως καταγραφή ήταν ένα άλλο αρπακτικό, ο καλαμόκιρκος (Circus aeroginosus) o οποίος αναπαράγεται σε ρηχές λίμνες, φτιάχνοντας φωλιές σε ψηλούς καλαμιώνες. Πολύ λογικό λοιπόν που τον συναντήσαμε στη Λίμνη Κερίου όπου ο εν λόγω βιότοπος υπάρχει και μπορεί να εξυπηρετήσει αυτό το πανέμορφο αρπακτικό πουλί, με άνοιγμα φτερών που μπορεί να αγγίξει το 1,5 μέτρο!
Το φυσικό περιβάλλον δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο οίκος του Θεού μέσα στον οποίο τοποθέτησε τον άνθρωπο, για να ζήσει και να διαχειρίζεται τα υλικά αγαθά που του προσφέρει. Για να απολαμβάνει αυτά τα αγαθά, πρέπει να ζει μία πνευματική ζωή, που ορίζεται στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο (Στ´ 53) : «Αμήν, αμήν λέγω υμίν, εάν μη φάγητε την σάρκα του Υιού του ανθρώπου και πίητε αυτού το αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς». Το ακούμε στη Θεία Λειτουργία όπου ο Ιερέας καλεί τους πιστούς για να κοινωνήσουν «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης».
Κατά τη σημερινή ημέρα, αλλά και κάθε ημέρα, πρέπει να σκεπτόμαστε πως οφείλουμε να συμπεριφερόμαστε έναντι του περιβάλλοντος ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί και υπεύθυνοι πολίτες. Συνήθως μιλώντας για το περιβάλλον εννοούμε τους συνανθρώπους μας, την οικογένεια, τους φίλους, την κοινωνία. Είναι κι αυτό ένα σύμπτωμα της εποχής μας, να αγνοούμε το φυσικό περιβάλλον, να υποτιμάμε και να περιφρονούμε την αξία του, να θεωρούμε, ότι είναι όχι φιλικό προς εμάς, αν και όχι εχθρικό, ότι έχει δημιουργηθεί μόνο για να εξυπηρετεί τη βούλησή μας. Ότι δηλαδή είναι αντικείμενο το οποίο μας επιτρέπεται να το αλλοιώνουμε προκειμένου να το προσαρμόζουμε στις δικές μας ανεξέλεγκτες και ατέρμονες ανάγκες και επιθυμίες.Με επικρατούσα τη λογική αυτή είναι επόμενο σε όλα τα επίπεδα της ζωής στον Πλανήτη μας, σε μάκρο– και μικροκλίμακα, να υπάρχει ανησυχητική επιβάρυνση του περιβάλλοντος και να αυξάνεται η σκληρότητα και η βαρβαρότητα στη ζωή μας. Τα μεγάλα και τα μικρά δάση καίγονται, οι θάλασσες ρυπαίνονται, ο αέρας μολύνεται, η ξηρά αλλοιώνεται από τεράστια έργα που εξυπηρετούν την οικονομική ανάπτυξη, οι πόλεις τσιμεντοποιούνται, η ύπαιθρος ερημώνεται από ανθρώπους, αφού αυτοί προτιμούν τον αστικό τρόπο ζωής, το πόσιμο νερό με δυσκολία εξυπηρετεί τις ανάγκες του συσσωρευόμενου στις πόλεις πληθυσμού.
Μια ακόμη πρόσκληση για παρουσίαση Πτυχιακής Εργασίας φοιτητή μας στο Τμήμα Οικολογίας και Περιβάλλοντος. Αφορά στον φοιτητή Δημήτρη Παπαλελούδη και το θέμα, που έχει δουλέψει, είναι εξόχως ενδιαφέρον: 
Ο καλός φοιτητής μας στο Τμήμα Οικολογίας και Περιβάλλοντος του Τ.Ε.Ι. Ιονίων Νήσων, Δημήτρης Λούκας μάς καλεί στην παρουσίαση της Πτυχιακής του Εργασίας με τίτλο: η οποία θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2008 και ώρα 10 το πρωί στο αμφιθέατρο του Τ.Ε.Ι. (Πλατεία Κάλβου στη Ζάκυνθο). Να σημειωθεί, ότι Εισηγήτρια και Επιβλέπουσα της εργασίας ήταν η κ. Ευσταθία Σκώττη.
Ο Αρτέμης (Calonectris diomedea) αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά είδη ορνιθοπανίδας των ελληνικών θαλασσών. Πρόκειται για ένα πελαγικό, μακρόβιο, μονογαμικό, μεταναστευτικό θαλασσοπούλι, με ιδιαίτερα υψηλό δείκτη φιλοπατρίας. Περνά μεγάλο χρονικό διάστημα στην προαναπαραγωγική ηλικία η οποία φτάνει συνήθως τα 6-7 χρόνια και χαρακτηρίζεται από το ελάχιστο μέγεθος γέννας (1 μοναδικό αβγό ανά ζευγάρι). Αναπαράγεται κατά αποικίες στη Μεσόγειο (υποείδος C. d. diomedea), σε νησιά του ΒΑ Ατλαντικού όπως στη Μαδέιρα, στις Αζόρες, στα Κανάρια νησιά και στο Σελβάτζεμ Γκράντε υποείδος (C. d. borealis) καθώς επίσης και στα νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου. O γεωγραφικά απομονωμένος πληθυσμός σε αυτό το τελευταίο νησιωτικό σύμπλεγμα του Β. Ατλαντικού αποτελούσε μέχρι πριν λίγο καιρό υποείδος. Σήμερα αναγνωρίζεται ως ξεχωριστό είδος (Calonectris edwardsii), αποτελώντας επί της ουσίας προϊόν της γεωγραφικής ειδογένεσης (geographic speciation). Όσον αφορά τη διαχείμαση των Αρτέμηδων, αυτή λαμβάνει χώρα στα μακρινά θαλασσινά πεδία του Νότιου Ατλαντικού τα οποία και εγκαταλείπει το Μάρτη με Απρίλη για να αναπαραχθεί.
H παρακολούθηση των θαλασσόπουλων αποτελεί παγκοσμίως έναν άριστο δείκτη για την κατάσταση των θαλάσσιων οικοσυστημάτων. Εντούτοις η έρευνα για το μεσογειακό υποείδος του Αρτέμη δεν είναι καθόλου εύκολη περίπτωση μια και οι αποικίες βρίσκονται κατά κύριο λόγο σε απομονωμένα και ακατοίκητα νησιά ενώ οι φωλιές εντοπίζονται σε πολύ βαθιές σχισμές βράχων στην ακτογραμμή ή κάτω από πυκνή και αδιαπέραστη μακία βλάστηση. 
Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι, τα τελευταία χρόνια το ΤΕΙ Ιονίων Νήσων σε συνεργασία με την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία και το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Ζακύνθου αλλά την αρωγή της Μητροπόλεως Ζακύνθου και Στροφάδων, διεξάγει έρευνα για το είδος στα Στροφάδια, στα νοτιότερα νησιά των Επτανήσων. 
Η παρακολούθηση της αναπαραγωγικής προσπάθειας του είδους στα Στροφάδια είχε και ένα ιδιαίτερο εύρημα! Ένα από τα ζευγάρια φώλιαζε εντός της Σκήτης του Αγίου Διονυσίου στη νήσο Σταμφάνη, σε μία απόσταση 200 περίπου μέτρων από την ακτογραμμή. 
Στις 18 Οκτωβρίου 2008, στο Μεταβυζαντινό Μουσείο Ζακύνθου (Πλατεία Σολωμού) άνοιξε τις πύλες της στο υποψιασμένο κοινό η οικολογικού ενδιαφέροντος περιοδεύουσα πόλεις της Ελλάδας Έκθεση "Αυτή τη φορά να μην ξεχάσουμε (μια καμένη έκθεση)", που αφορά στις πρωτοφανείς και καταστρεπτικότατες Πυρκαγιές του Καλοκαιριού του 2007. 
Την τοπική διοργάνωση ανέλαβε και πραγματοποίησε με απόλυτη επιτυχία η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ζακύνθου, ενώ συμμετέχουν ως συνδιοργανωτές η Ιερά Μητρόπολη, η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση - Τμήμα Περιβάλλοντος, το Επιμελητήριο, η Διεύθυνση Δασών, η Πυροσβεστική Υπηρεσία Ζακύνθου και το Τμήμα Οικολογίας και Περιβάλλοντος του ΤΕΙ Ιονίων Νήσων.
Οπως αναφέρουν οι πρωτοστάτες της όλης προσπάθειας, η Έκθεση αυτή αποτελεί μια απόπειρα, ώστε «να συντηρήσουμε τη μνήμη, ημών των ιδίων πρώτα απ’ όλα, και αν γίνεται να απλώσουμε τον διάλογο, ενώ με τη φιλοδοξία αυτή, η θα αποτελέσει ένα μικρό, γόνιμο, αντιπλημμυρικό ανάχωμα, ανάμεσα στην Οργή και την Αδιαφορία».
Πλήθος ευαισθητοποιημένων Καλλιτεχνών συμμετέχουν, με κορυφαίο τον ποιητή και οικολόγο Νάνο Βαλαωρίτη.
Η Έκθεση της Ζακύνθου δεν είναι ολόκληρη, όπως δηλαδή ξεκίνησε στην Αθήνα, λόγω έλλειψης του κατάλληλου χώρου, στον οποίον θ' αναπτύσσονταν τα έργα. Τα ήδη αναρτηθέντα όμως είναι ενδεικτικά και δηλωτικά της Τραγωδίας του περσινού καυτού Καλοκαιριού.
Στη μεγάλη πρωταρχική Έκθεση, πλην του Βαλαωρίτη, συμμετέχουν με έργα τους οι καλλιτέχνες: Κωστής, Ιάκωβος Χατζησταύρου, Μαριάντζελα Ζανέτου, Σοφία Κοψίδου, Ελενα Ακύλα, Κώστας Κουτσαυτίκης, Μαρία Λέτσιου, Αγγελική Κόρκου, Ελένη Πολιτοπούλου, Μαρίλη Ζαρκαδά, Βάσω Σοφρά, Ιων Πανόπουλος, Αλέκος Σταματόπουλος, Ανδρό, Κατερίνα Κατσιφαράκη, Κώστας Κολημένος, Κώστας Στεργίου, Λουίζα Γκουλιαλμάκη, Αγγελική Μπαρδάκη, Μαρία Καραλουκά, Γιάννης Σκαρλάτος, Λίτσα Μουσούλη, Τζίμης Ευθυμίου, Γιώργος Χουρχουλής, Παναγιώτα Αποστολοπούλου, Ελλη Γρίβα, Κοσμάς Λιλικάκης, Ράνια Καραμούζη, Ευγενία Καραμούζη, Χρήστος Αποστολάκης, Γιάννης Κουτρούλης, Γιάννης Μπέσκος, Γιούλα Γαζετοπούλου, Ηλίας Πούλος, Ελένης Πολυχρονάτου. 
Στην Έκθεση της Ζακύνθου προστέθηκαν εφτά έργα ισάριθμων Καλλιτεχνών της Ζακύνθου, των: Ελένης Γούναρη, Διονύση Ματαράγκα, Αθηναΐδος Ξένου, Θάλειας Ξένου-Ξενάκη, Κώστα Πλέσσα, Μίκας Συμβουλίδου και Έφης Χασάπη. Αυτά τα συγκεκριμένα έργα μπορείτε να τα δείτε σε ιδιαίτερη ανάρτησή μας εδώ.
Κλείνοντας αυτή τη σύντομη παρουσίαση, δανειζόμαστε και πάλι λόγια των πρωταρχικών διοργανωτών για το πώς και το γιατί της Έκθεσης:
"Το καλοκαίρι που μας πέρασε όλοι νοιώσαμε ανίσχυροι, αμήχανοι, προδομένοι και φτωχότεροι. Αυτή τη φορά, το κύμα της φωτιάς δεν φάνηκε να αφήνει ορθό κανένα άλλοθι, καμία δικαιολογία κανένα εφησυχασμό, όχι μόνο για την καταστροφή της ζωής, αλλά και του αρχαίου τοπίου, της ιδιαίτερης αίσθησης αυτού του τόπου, που όπως και να έχει δεν είναι ιδιοκτησία ή κληρονομιά μας, αλλά κτήμα όλης της ανθρωπότητας. Και η κοινωνία αυτής της εποχής, αυτής της χώρας, ίσως μείνει στην μνήμη σαν μία κοινωνία ανάξιων κληρονόμων.
Αυτό, λίγο πολύ γνωστό σε όλους, δεν θα το συζητούσαμε ίσως, αν δεν βρισκόμασταν μπροστά σε δύο φαινόμενα:
1. Την θριαμβευτική επέλαση των κατασκευαστικών εταιριών και των αιωνίων συμφερόντων, πάνω στην καμένη γη.
2. Το εφήμερο της συνείδησης, που μπαίνει σε ψύξη, μόλις αλλάξει το πρόγραμμα των ειδήσεων της τηλεόρασης.
Σε μία προσπάθεια να συντηρήσουμε τη μνήμη, ημών των ιδίων πρώτα από όλα, και αν γίνεται να απλώσουμε τον διάλογο, ξεκινά αυτή η έκθεση «άμεσης Δράσης».
[Φωτογραφίες από την Έκθεση: π. Π.Κ.]
